Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (8 entries · 24 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

dĕcōris | ve: masc gen sg

• dĕcor, ōris, m. [deceo], what is seemly, becoming; comeliness, elegance, grace, beauty, ornament (poet. word; in prose perh. not before the Aug. per.; esp. freq. in Quint.; v. decus).
  1. I. In gen.: Mobilibusque decor naturis dandus et annis, Hor. A. P. 157; cf.: suus cuique decor est, Quint. 10, 2, 22; cf. also decor quoque a gestu atque a motu venit, id. 11, 3, 67; and est et in incessu pars non temnenda decoris, etc., Ov. A. A. 3, 299: divini signa decoris, Verg. A. 5, 647: ovibus sua lana decori est, Ov. M. 13, 849; cf. Prop. 4 (5), 11, 29.—In rhetor. lang.: non decorem compositionis quaerimus, sed facilitatem, Quint. 9, 4, 145; cf. id. 9, 4, 44: quantum fuerit illis viris decoris in rebus atque personis, id. 10, 2, 27 et saep.—In architecture: decor est emendatus operis aspectus probatis rebus compositi cum auctoritate, etc., Vitr. 1, 2.—In plur.: varii scenai, Lucr. 4, 984.—
  2. II. In partic., of personal comeliness, charms, beauty (cf.: decens, no. 2): fugit retro Levis Juventa et Decor, Hor. Od. 2, 11, 6; Tib. 4, 2, 8; Ov. M. 1, 488; Curt. 8, 4, 23; Tac. H. 2, 1 al.; cf. Vulg. Isa. 33, 17; id. Thren. 1, 6.!*? dĕcor, adj., v. decoris.
dĕcŏris Copy link
ⓘ

dĕcōris | ve: masc gen sg

dĕcŏris | ve: masc/fem nom/voc sg · masc/fem/neut gen sg

dĕcŏrīs | ve: masc/fem acc pl

• dĕcŏris, e, or dĕcŏr, adj. [decus], ornamented, adorned, elegant, beautiful (only in the follg. passages; hence nom. dub.; cf.: dedecor and indecoris): magnam domum decoremque Ditem vexarant, Naev. ap. Prisc. p. 699 P.: equis et armis decoribus cultus, Sall. H. Fragm. ib. (Hist. 3, 14).—Adv.: dĕcŏrĭter, elegantly, beautifully: impeditos crinium globos, App. M. 5, p. 168, 23; 11, p. 185, 19 al.
ⓘ

dĕcoris | ve: neut gen sg

• dĕcus, ŏris, n. [Sanscr. daças, fame; Gr. δόξα; cf. decet], any thing that ornaments, embellishes, adorns, honors, etc.; ornament, grace, embellishment, splendor, glory, honor, dignity (class. and freq.; a favorite word with Cicero, in oratorical lang.).
  1. I. In gen.
          1. α. With gen.: hostium spolia, decora atque ornamenta fanorum, Cic. Verr. 2, 4, 44; cf.: senator populi Romani, splendor ordinis, decus atque ornamentum judiciorum, id. Caecin. 10, 28; so, too, decus ornamentumque senectutis, id. de Or. 1, 45, 199; id. Prov. Cons. 11, 28: ut hominis decus ingenium, sic ingenii ipsius lumen est eloquentia, id. Brut. 15, 59; cf. id. Phil. 2, 22, 54: ad decus et ad laudem civitatis, id. N. D. 1, 4; cf. id. Brut. 97; cf. also id. Fin. 1, 10 fin.; id. Ac. 1, 9, 33: dignitatem et decus sustinere, id. Off. 1, 34, 124 et saep.: O decus Phoebi et dapibus supremi Grata testudo Jovis, Hor. Od. 1, 32, 13: lucidum caeli, id. Carm. Sec. 2: equitum Maecenas, id. Od. 3, 16, 20; cf. id. ib. 1, 1, 2 and id. ib. 2, 17, 4: electos juvenes simul et decus innuptarum, the ornaments, i. e. the most beautiful of the maidens, Catull. 64, 78 al.: castique decus servare pudoris, Ov. M. 13, 480: oris, i. e. beauty, id. ib. 3, 422: decus Asteriae = Asteria decens or pulchra, Verg. Cul. 15.—
          2. β. Absol.: haec omnia, quae habent speciem gloriae contemne ...; verum decus in virtute positum est, Cic. Fam. 10, 12 fin.: divitiae, decus, gloria in oculis sita sunt! Sall. C. 20, 14; cf. id. ib. 58, 8; id. J. 3 fin.: regium, id. ib. 72, 2; cf. regale, Ov. M. 9, 690: decus enitet ore, Verg. A. 4, 150: superimpositum capiti, Liv. 1, 34: (columnas) scenis decora alta futuris, Verg. A. 1, 429: muliebre, i. e. chastity, Liv. 1, 58: immemores decoris liventia pectora tundunt, i. e. of their bodily charms, Ov. M. 8, 536: imperatori nobilitas, quae antea decori, invidiae esse, Sall. J. 73, 4: vitis ut arboribus decori est, ut vitibus uvae, Verg. E. 5, 32: Pilumno quos ipsa decus dedit, id. A. 12, 83.—
  2. II. Transf.
          1. α. A deed of honor: tanti decoris testis, Tac. A. 15, 50.—Esp., plur., decora, honorable achievements, valiant deeds: cum multa referret sua familiaeque decora, Liv. 3, 12, 2: militiae decora, id. 2, 23, 4: belli, id. 6, 20, 7 (cf.: dedecora militiae, id. 3, 51, 12): Lacedaemonii vetera, Macedones praesentia decora intuebantur, Curt. 6, 1, 8.—
          2. β. Renowned ancestors: inter nobiles, et longa decora praeferentes, novitas mea enituit? Tac. A. 14, 53; id. Hist. 1, 15.—
  3. III. Esp., moral dignity, virtue, honor: cum quod decus antiqui summum bonum esse dixerunt, hic solum bonum dicat, etc., Cic. Leg. 1, 21, 55 (for which, shortly before, solum bonum esse quod honestum esset): quos (sc. Epicureos) nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est, id. Fin. 2, 14, 44; so with honestas, id. Fin. 2, 17, 56; cf. ib. 2, 11, 35; id. Off. 1, 5 fin.: sed ei (sc. Semproniae) cariora semper omnia quam decus atque pudicitia fuit, Sall. C. 25, 3; 54, 5.
ⓘ

dĕcōrīs | ve: fem/masc/neut dat/abl pl

• dĕcōrus, a, um, adj. [decor], Gr. εὐπρεπής.
  1. I. Becoming, fitting, seemly, proper, suitable, decorous (class.).
          1. α. With dat.: QVAE QVOIQVE DIVO DECORAE GRATAEQVE SINT HOSTIAE PROVIDENTO, Cic. Leg. 2, 8, 20: color albus praecipue decorus deo est, id. ib. 2, 18, 45: quod virginitati decorum, Liv. 2, 13; Quint. 11, 3, 101; cf. ib. § 104, and 11, 1, 33 al.: decorum erat tum ipsis capessere pugnam ducibus, Liv. 2, 6; cf. Tac. A. 1, 12. —*
          2. β. With abl. (after the analogy of dignus): (facinora puerilia) neque te decora neque tuis virtutibus, Plaut. Mil. 3, 1, 24 (cf. id. Aul. 2, 2, 43).—*
          3. γ. With ad (after the analogy of aptus, accommodatus, etc.): nos auri venas invenimus et ad usum aptas et ad ornatum decoras, Cic. N. D. 2, 60, 151.—
          4. δ. With pro: decorum pro causa ratus, Tac. H. 3, 7.—(ε) Absol.: decorus est senis sermo, quietus et remissus, Cic. de Sen. 9, 28; cf.: vox et actio, Quint. 10, 1, 17: silentium, Hor. Od. 4, 1, 35 et saep.: nihil nisi quod honestum decorumque sit admirari, Cic. Off. 1, 20: omnino si quicquam est decorum, nihil est profecto magis, quam aequabilitas universae vitae, id. ib. 1, 31, 111; Quint. 5, 10, 40 al.: actuariis minutis Patras accedere ... non satis visum est decorum, Cic. Att. 5, 9; so with a subject-clause, id. ib. 4, 16, 3: dulce et decorum est pro patria mori, Hor. Od. 3, 2, 13; Ov. M. 9, 6 (opp. turpe); cf. ib. 13, 309 al.—
    1. B. Subst.: dĕ-cōrum, i, n., in Cic. for the Gr. πρέπον, that which is seemly, suitable; seemliness, fitness, propriety, decorum (for which Quint. uses decor; cf.: decus init.): ut in vita, sic in oratione nihil est difficilius quam quid deceat videre. Πρέπον appellant hoc Graeci: nos dicamus sane decorum; Cic. Or. 21, 70; cf.: id, quod Graece πρέπον dicitur, decorum dici Latine potest, etc., id. Off. 1, 27 sq.; cf. id. ib. 1, 35; Tac. H. 1, 71.—Plur.: vota pro reditu ejus et alia decora, id. ib. 3, 47: plura tribuere, id. ib. 3, 5.
  2. II. Absol., decorated, ornamented, adorned; elegant, fine, beautiful, handsome (not so in Cic.; but freq. in the poets and historians, esp. in Hor. and Tacit.): delubra deum, * Lucr. 2, 352; cf.: aedes, Hor. Od. 1, 30, 3; and: supplicationes et alia decora, Tac. A. 3, 47: galeae ensesque, Verg. A. 11, 194: insigne clipei, id. ib. 2, 392: arma, Sall. C. 7, 4 al.: membra juventae, Verg. A. 4, 559; cf.: oculi, id. ib. 11, 480: pectus, id. ib. 4, 589: os, Hor. S. 1, 8, 21: facies, id. ib. 1, 2, 87; Sall. J. 6, 1: caput, Ov. M. 6, 167: juventa, Tac. H. 1, 53: genus, id. A. 6, 27 al.: palaestra, noble, skilful, Hor. Od. 1, 10, 3: verba, id. S. 2, 7, 41; id. Ep. 2, 1, 73: temporibus Augusti dicendis non defuere decora ingenia, Tac. A. 1, 1.—Sup.: Zeus decorissimus, Apul. Mag. 4, p. 276, 4.—
          1. β. With abl., adorned with any thing; shining, beautiful with any thing: ductores ostro decori, Verg. A. 5, 133; cf. id. ib. 12, 126: Phoebus fulgente arcu, Hor. Carm. Sec. 61: Bacchus aureo cornu, id. Od. 2, 19, 30: Medi pharetrā, id. ib. 2, 16, 2: dea formāque armisque, Ov. M. 2, 773: satis decorus etiam Graeca facundia, Tac. H. 2, 80.— With ab: voces decorae ab aspectu, Col. 6, 1.Adv.: dĕcōrē.
      1. 1. (Acc. to no. I.) Suitably, properly, decorously: ut ea si non decore, at quam minime indecore facere possimus, Cic. Off. 1, 31 fin.; cf. id. de Or. 1, 32, 144; 3, 47, 182; Sall. J. 100 fin.—*
      2. 2. (acc. to no. II.), elegantly, charmingly, beautifully: formata d. Jovis species, Cic. poët. Div. 1, 12, 20 (cf. above, decora delubra deum).
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

dĕcōris | ve: masc gen sg

• 1 dĕcŏr, ōris, m. (decet),
1. ce qui convient, ce qui est séant : decor naturis dandus et annis Hor. P. 157, il faut donner aux caractères et aux âges les traits qui leur conviennent ; suus cuique decor est Quint. 10, 2, 22, chacun a ses traits propres
2. parure, ornement, charme : Quint. 11, 3, 67, etc. ; élégance du style Quint. 9, 4, 145 || pl., scenai decores Lucr. 4, 983, les ornements de la scène
3. [en part.] beauté corporelle, grâce, charme : Hor. O. 2, 11, 6 ; Ov. M. 1, 488 ; Curt. 8, 4, 23 ; Tac. H. 2, 1.
dĕcŏr Copy link
ⓘ

dĕcōris | ve: masc gen sg

• 2 dĕcŏr, ŏris, adj., beau, magnifique : Næv. d. Prisc. Gramm. p. 699 ; Sall. H. 3, 14 ; Apul. Socr. 2.
dĕcŭs Copy link
ⓘ

dĕcoris | ve: neut gen sg

• dĕcŭs, ŏris, n. (decet), tout ce qui sied, tout ce qui va bien, ornement, parure, gloire, illustration : decora fanorum Cic. Verr. 2, 4, 97, les ornements des temples ; decus senectutis Cic. de Or. 1, 199, parure de la vieillesse ; verum decus in virtute positum est Cic. Fam. 10, 12, 5, la véritable illustration réside dans la valeur personnelle, cf. Br. 59 ; Phil. 2, 54 ; Off. 1, 124 ; decora Corneliæ gentis Liv. 38, 58, 3, les actions d'éclat de la famille Cornélia, cf. 3, 12, 2 ; militiæ Liv. 2, 23, 4, exploits militaires, cf. 3, 11, 6 ; 6, 20, 7 || decora Sulpiciæ Tac. H. 1, 15, l'illustration [= la noblesse illustre] de la gens Sulpicia || [philos.] bienséance, ce qui sied, la dignité morale, l'honneur, etc. : Cic. Off. 1, 17 ; 1, 124 ; Leg. 1, 55 ; Fin. 2, 44, etc.
ⓘ

dĕcōrīs | ve: fem/masc/neut dat/abl pl

• dĕcōrus, a, um (decor),
1. qui convient, qui sied : Cic. CM 28 ; decorum est avec inf. ou prop. inf., il convient de ou que : Cic. Att. 5, 9, 1 ; 4, 16, 3 || n. pris subst, dĕcōrum, ce qui convient, la convenance, les bienséances [grec τὸ πρέπον] : Cic. Off. 1, 93 ; Or. 70, etc. || [avec dat.] : color albus præcipue decorus deo est Cic. Leg. 2, 45, la couleur blanche convient particulièrement à la divinité ; respondit nequaquam decorum pudori suo legere aliquid Tac. Ann. 1, 12, il répondit qu'il ne convenait pas du tout à sa modestie de faire un choix || [avec ad] : (auri venæ) ad ornatum decoræ Cic. Nat. 2, 151, (veines d'or) séantes à la parure || [avec abl. = digne de] : facinora neque te decora neque tuis virtutibus Pl. Mil. 619, actes qui ne siéent ni à toi ni à tes vertus || [avec pro] : decorum pro causa ratus, si Tac. H. 3, 7, pensant que ce serait bien pour sa cause si...
2. orné, paré : ædes decora Hor. O. 1, 30, 3, maison bien parée || beau, élégant : arma decora Sall. C. 7, 4, riches armes, cf. Virg. En. 2, 392 ; 4, 559 ; decora facie Sall. J. 6, 1, d'un beau visage ; verbis decoris vitium obvolvere Hor. S. 2, 7, 41, voiler son vice sous de beaux noms || pl. n. dĕcōra, ornements, honneurs : Tac. Ann. 3, 5 ; 3, 47 || [avec abl.] : ductores ostro decori Virg. En. 5, 133, les chefs rehaussés par la pourpre ; Phœbus fulgente decorus arcu Hor. Sæc. 61, Phœbus paré de son arc brillant. ➳ decorior Tert. Nat. 2, 10 ; decorissimus Apul. Apol. 4.