Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 2 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

concors | que: masc/fem nom sg · neut nom/voc/acc sg · masc/fem/neut nom/voc sg · neut acc sg

• con-cors (ante-class. concordis, e, Caecil. Stat. ap. Prisc. p. 726 P.; cf. Prisc. p. 764 ib.), cordis (abl. usu. concordi, Cic. Univ. 5 med.; Prop. 4 (5), 5, 6; Ov. M. 1, 25; 5, 664; Sil. 16, 381; Suet. Caes. 19; Sen. Agam. 781 al.: concorde, acc. to Prisc. p. 764 P.— Plur. neutr.: concordia, Verg. A. 3, 542; Sil. 13, 650; Pers. 5, 49), adj. [cor: aliis cor ipsum animus videtur: ex quo excordes, vecordes concordesque dicuntur, Cic. Tusc. 1, 9, 18], of the same mind, united, agreeing, concordant, harmonious (class. in prose and poetry).
  1. I. Of persons: novem Jovis concordes filiae sorores, Naev. Bell. Punic. 1, 3; cf., as an epithet of the Parcae, Verg. E. 4, 47: bene convenientes concordesque cum viris, Afran. ap. Non. p. 394, 2 (Com. Rel. v. 53 Rib.); cf.: ne secum quidem ipse concors, Liv. 4, 2, 6: tum concordibus juncti animis, id. 6, 6, 18; Tac. A. 11, 37: credo eā gratiā concordes magis fore, Ter. Hec. 4, 3, 11: ut multo fiat civitas concordior, Plaut. Aul. 3, 5, 7: cum concordissimis fratribus, Cic. Lig. 2, 5.—With dat. (post-Aug.): multum ante repetito concordem sibi conjugem, Tac. A. 3, 33 init.—
  2. II. Of things: aquis rursus concordibus se totum junxit (Nilus), Plin. 5, 9, 10, § 53: frena, Verg. A. 3, 542: torus, Prop. 4 (5), 5, 6. sonus, Ov. M. 5, 664: anni, id. ib. 8, 708: fata, Pers. 5, 49: regnum, Liv. 1, 13, 8: amicitia et caritas, Cic. Univ. 5 med.; cf. pax, Ov. M. 1, 25: moderatus et concors civitatis status, Cic. Leg. 3, 12, 28: censura, Liv. 42, 10, 4: discordia, Manil. 1, 141: insania, equal, Sil. 4, 100.— concordĭter, adv., harmoniously, amicably: alternum seritote diem concorditer ambo, Enn. ap. Charis. p. 177 P. (Ann. v. 110 Vahl.): inter se congruunt, Plaut. Curc. 2, 2, 14: concorditer et amore vixit cum Juliā, Suet. Tib. 7: dulces exigit annos, Ov. M. 7, 752.—Comp.: concordius bellum gerere, Liv. 4, 45, 8.—Sup.: quīcum concordissime vixerat, Cic. Rab. Perd. 5, 14; Inscr. Grut. 1260, 10.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
concors Copy link
ⓘ

concors | que: masc/fem nom sg · neut nom/voc/acc sg · masc/fem/neut nom/voc sg · neut acc sg

• concors, cordis (cum, cor), uni de cœur, qui est d'accord, qui a des sentiments concordants avec qqn : secum ipse concors Liv. 4, 2, 7, qui est d'accord avec soi-même ; concordibus animis juncti Liv. 6, 6, 18, animés d'un esprit de concorde ; multo fiat civitas concordior Pl. Aul. 481, la cité serait bien plus unie ; concordi populo nihil est immutabilius Cic. Rep. 1, 49, rien n'est plus stable qu'un peuple où règne la concorde ; concordissimi fratres Cic. Lig. 5, des frères en si parfait accord || [fig.] où il y a de l'accord, de l'union : concors regnum duobus regibus fuit Liv. 1, 13, 8, les deux rois régnèrent dans un parfait accord ; concordes aquæ Plin. 5, 53, eaux qui ont un même cours ; concordia frena Virg. En. 3, 542, freins qui jouent en même temps ; concentus... concors efficitur Cic. Rep. 2, 69, le concert devient concordant, harmonieux. ➳ abl. sing. concordi, mais -de Prisc. Gramm. 7, 64 || pl. n. concordia Virg. En. 3, 542 ; Sil. 13, 650.