Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 5 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

ălēbat: imperf ind act 3rd sg

• ălo, ălŭi, altum, and ălĭtum, 3, v. a. (the ante-class. and class. form of the part. perf. from Plautus until after Livy is altus (in Cic. four times); alitus seems to have been first used in the post-Aug. per. to distinguish it from altus, the adj. Altus is found in Plaut. Rud. 3, 4, 36; Varr. ap. Non. 237, 15; Cic. Planc. 33, 81; id. Brut. 10, 39; id. N. D. 2, 46, 118; id. Fam. 6, 1; Sall. J. 63, 3; on the contrary, alitus, Liv. 30, 28; Curt. 8, 10, 8; Val. Max. 3, 4, 4; 5, 4, 7; 7, 4, 1; 9, 3, 8; Sen. Contr. 3, praef. 10; Just. 44, 4, 12; Dig. 27, 3, 1; cf. Prisc. 897; Diom. 371; Charis. 220 P.; Wund. ad Cic. Planc. p. 201) [cf.: ἄν-αλτος = insatiable, ἄλσος = growth (of wood), 1. ad-oleo, ad-olesco, elementum; Goth. alan = to bring up; Germ. alt = old; Engl. old, eld, elder, and alderman], to feed, to nourish, support, sustain, maintain (in gen. without designating the means, while nutrire denotes sustenance by animal food; cf. Herz. ad Caes. B. G. 1, 18; 7, 32; Doed. Syn. II. p. 99).
  1. I. Lit.: quem ego nefrendem alui, Liv. And. ap. Fest. s. v. nefrendes, p. 163 Müll. (Trag. Rel. p. 5 Rib.): Athenis natus altusque, Plaut. Rud. 3, 4, 36: alebat eos, Vulg. Gen. 47, 12: esurientes alebat, ib. Tob. 1, 20.—With natus, educatus, or a similar word, several times: Alui, educavi, Att. ap. Non. 422, 14 (Trag. Rel. p. 150 Rib.): cum Hannibale alto atque educato inter arma, Liv. 30, 28 (cf. II. infra): aut equos Alere aut canes ad venandum, Ter. And. 1, 1, 30; id. Hec. 4, 4, 49: alere nolunt hominem edacem, id. Phorm. 2, 2, 21: quoniam cibus auget corpus alitque, Lucr. 1, 859; 5, 221 al.: quae etiam aleret adulescentes, Cic. Cael. 38: milites, Cic. Verr. 5, 80: nautas, id. ib. 5, 87: exercitum, id. Deiot. 24: magnum numerum equitatus, Caes. B. G. 1, 18: cum agellus eum non satis aleret, Cic. N. D. 1, 26, 72; so Nep. Phoc. 1, 4: locus ille, ubi altus aut doctus est, Cic. Planc. 33, 81: quibus animantes aluntur, id. N. D. 2, 19: (animus) aletur et sustentabitur isdem rebus, quibus astra sustentantur et aluntur, id. Tusc. 1, 19, 43 al.: latrociniis se suosque alebat, Caes. B. G. 8, 47; 1, 18: quos manus aut lingua perjurio aut sanguine civili alebat, Sall. C. 14, 3; cf. Kritz ad Sall. C. 37, 3; Nep. Arist. 3 fin.: ut nepotem elephantos alere prohiberet, Cic. Phil. 9, 4: canes, id. Sex. Rosc. 56: quod alerentur regiones eorum ab illo, Vulg. Act. 12, 20: velut amnis imbres Quem super notas aluere ripas, have swollen, Hor. C. 4, 2, 5: rhombos aequora alebant, id. S. 2, 2, 48 al.; Ov. M. 9, 339; 3, 411; and in a paradoxical phrase: infelix minuendo corpus alebat, and sustained his body by consuming it, i. e. nourished himself by his own flesh, id. ib. 8, 878 al.—Hence in pass. with the abl. = vesci, to be nourished or sustained with or by something, to live or feed upon: panico vetere atque hordeo corrupto omnes alebantur, Caes. B. C. 2, 22: quia viperinis carnibus alantur, Plin. 7, 2, 2, § 27: locustis eos ali, etc., id. 7, 2, 2, § 29: hoc cibo aliti sunt, Vulg. Exod. 16, 35.—
  2. II. Fig., to nourish, cherish, promote, increase, strengthen: honos alit artes, Cic. Tusc. 1, 2, 4: in eā ipsā urbe, in quā et nata et alta sit eloquentia, id. Brut. 10, 39: hominis mens alitur discendo et cogitando, id. Off. 1, 30: haec studia adulescentiam alunt, id. Arch. 7, 16; cf. Ochsn. Eclog. 134 al.: civitas, quam ipse semper aluisset, i. e. whose prosperity he had always promoted, Caes. B. G. 7, 33: vires, id. ib. 4, 1: nolo meis impensis illorum ali augerique luxuriam, Nep. Phoc. 1 fin.: alere morbum, id. Att. 21 fin.: insita hominibus libido alendi de industriā rumores, Liv. 28, 24: regina Vulnus alit venis, Verg. A. 4, 2: divitiis alitur luxuriosus amor, Ov. R. Am. 746: alitur diutius controversia, Caes. B. G. 7, 32: quid alat formetque poëtam, Hor. A. P. 307 al.—Hence, altus, a, um.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

ălēbat: imperf ind act 3rd sg

• ălō, ălŭī, altum ou ălĭtum, ĕre, tr.
1. nourrir, alimenter, sustenter : (nutrix) quæ illam aluit parvolam Ter. Eun. 892, (la nourrice) qui l'a nourrie toute petite, cf. Pl. Mil. 698 ; Varro R. 2, 10, 8 ; pulli aluntur ab iis ut a matribus Cic. Nat. 2, 124, les petits [canards] sont nourris par elles [les poules] comme par leurs mères, cf. 2, 137 || exercitum alere Cic. Dej. 24, nourrir (entretenir) une armée, cf. Verr. 2, 5, 80 ; canes aluntur in Capitolio Cic. Amer. 56, on nourrit (entretient) des chiens au Capitole ; cum agellus eum non satis aleret Cic. Nat. 1, 72, comme son petit coin de champ ne suffisait pas à son entretien || nourrir, élever : cum in agresti cultu laboreque Romulum aluissent Cic. Rep. 2, 4, [des bergers] ayant élevé Romulus dans les mœurs et les travaux de la campagne ; omnem pueritiam Arpini altus Sall. J. 63, 3, élevé pendant toute son enfance à Arpinum [alitus Cic. Planc. 81] || alimenter, faire se développer : terra stirpes alit Cic. Nat. 2, 83, la terre nourrit (alimente) les racines ; imbres amnem aluere Hor. O. 4, 2, 5, les pluies ont alimenté (grossi) le fleuve ; cum sol Oceani alatur umoribus Cic. Nat. 2, 40, le soleil étant alimenté par les vapeurs de l'Océan
2. [fig.] nourrir, développer : spem Catilinæ mollibus sententiis alere Cic. Cat. 1, 30, nourrir les espérances de Catilina par la mollesse des décisions ; quæ res vires alit Cæs. G. 4, 1, 9, cette vie développe les forces ; eorum furor alitur impunitate Cic. Sest. 82, leur folie est nourrie par l'impunité ; si diutius alatur controversia Cæs. G. 7, 32, 5, si le débat était entretenu plus longtemps ; quem per annos decem aluimus contra nos Cic. Att. 7, 5, 5, un homme que nous avons pendant dix ans aidé à grandir contre nous ; civitas quam ipse semper aluisset Cæs. G. 7, 33, 1, une cité qu'il avait lui-même toujours soutenue (aidée à se développer)
3. [passif sens réfléchi], se nourrir : radicibus palmarum ali Cic. Verr. 2, 5, 87, se nourrir de racines de palmiers, cf. Verr. 2, 3, 102 ; Agr. 2, 95 ; Cæs. C. 2, 22, 1 ; lacte Cic. Nat. 2, 128, se nourrir de lait ; hominis mens discendo alitur Cic. Off. 1, 105, l'intelligence humaine se nourrit (se développe) par l'étude || cf. se alere Cæs. G. 4, 1, 5 ; 4, 4, 7 ; Cic. Tim. 18 ; Liv. 26, 30, 10.