Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 21 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

addūcerem | que: imperf subj act 1st sg

• ad-dūco, xi, ctum, 3, v. a. (adduce for adduc, Plaut. Poen. 1, 3, 15; Ter. Ph. 2, 1, 29; Afr. ap. Non. 174, 32: adduxti for adduxisti, Ter. Heaut. 4, 6, 15; id. Eun. 4, 7, 24: adduxe = adduxisse, Plaut. Rud. 4, 4, 3), to lead to, to bring or convey to, draw to any place or to one's self (opp. abduco, q. v.; syn.: adfero, apporto, adveho, induco).
  1. I. Lit.: quaeso, quī possim animum bonum habere, qui te ad me adducam domum, Plaut. Ps. 3, 2, 78: ille alter venit, quem secum adduxit Parmenio, Ter. Eun. 4, 4, 27; Afr. ap. Non. 174, 32: quos secum Mitylenis Cratippus adduxit, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 5: Demetrius Epimachum secum adduxit, Vitr. 10, 22, 262.—With ad: ad lenam, Plaut. As. 5, 2, 65; cf. id. Mil. 3, 1, 193: ad cenam, Lucil. ap. Non. 159, 25 (cf.: abduxi ad cenam, Ter. Heaut. 1, 2 9): adduxit ea ad Adam, Vulg. Gen. 2, 19; ib. Marc. 14, 53.—Or with a local adv.: tu istos adduce intro, Plaut. Poen. 5, 3, 54: quia te adducturam huc dixeras eumpse non eampse, id. Truc. 1, 2, 31; so Ter. And. 5, 3, 29: adduc huc filium tuum, Vulg. Luc. 9, 41. —
      1. 2. In gen., without regard to the access. idea of accompanying, to lead or bring a person or thing to a place, to take or conduct from one place to another (of living beings which have the power of motion, while affero is properly used of things: attuli hunc. Pseud. Quid? attulisti? Ca. Adduxi volui dicere, Plaut. Ps. 2, 4, 21).—So of conducting an army: exercitum, Cic. Att. 7, 9: aquam, to lead to, id. Cael. 14.—With in: gentes feras in Italiam, Cic. Att. 8, 11, 2; cf. Oud. ad Caes. B. G. 4, 22, and Auct. B. G. 8, 35: in judicium adductus, Cic. Rosc. Am. 10, 28: adducta res in judicium est, id. Off. 3, 16, 67; so id. Clu. 17.—With dat.: puero nutricem adducit, Ter. Hec. 5, 2, 4: qui ex Gallia pueros venales isti adducebat, Cic. Quint. 6.—Poet. with acc.: Diae telluris ad oras applicor et dextris adducor litora remis, Ov. M. 3, 598 (cf. advertor oras Scythicas, id. ib. 5, 649, and Rudd. II. p. 327): adducere ad populum, i. e. in judicium populi vocare, Cic. Agr. 2, 6.—Of a courtesan, to procure: puero scorta, Nep. Dion, 5: paelicem, Ov. Fast. 3, 483.—Poet. also of a place, which is, as it were, brought near. Thus Hor. in describing the attractions of his Sabine farm: dicas adductum propius frondere Tarentum, Ep. 1, 16, 11.—
    1. B. Esp.
      1. 1. To bring a thing to a destined place by drawing or pulling, to draw or pull to one's self: tormenta eo graviores emissiones habent, quo sunt contenta atque adducta vehementius, Cic. Tusc. 2, 24: adducto arcu, Verg. A. 5, 507; so, adducta sagitta, id. ib. 9, 632: utque volat moles, adducto concita nervo, Ov. M. 8, 357: adducta funibus arbor corruit, id. ib. 775: funem, Caes. B. G. 3, 14: so Luc. 3, 700: colla parvis lacertis, Ov. M. 6, 625: equos, id. Fast. 6, 586.—Hence trop.: habenas amicitiae, to tighten, Cic. Lael. 13, 45; cf. Verg. A. 9, 632, and 1, 63.—
      2. 2. Of the skin or a part of the body, to draw up, wrinkle, contract: adducit cutem macies, wrinkles the skin, Ov. M. 3, 397: sitis miseros adduxerat artus, Verg. G. 3, 483; so, frontem (opp. remittere), to contract: interrogavit, quae causa frontis tam adductae? a brow so clouded? Quint. 10, 3, 13; so Sen. Benef. 1, 1.
  2. II. Fig.
    1. A. To bring a person or thing into a certain condition; with ad or in: numquam animum quaesti gratiā ad malas adducam partīs, Ter. Hec. 5, 3, 38: rem adduci ad interregnum, Cic. Att. 7, 9: ad arbitrium alterius, id. Fam. 5, 20: ad suam auctoritatem, id. Deiot. 10, 29: numquam prius discessit, quam ad finem sermo esset adductus, Nep. Ep. 3: iambos ad umbilicum adducere, Hor. Epod. 14, 8: in discrimen extremum, Cic. Phil. 6, 7; cf. Liv. 45, 8: in summas angustias, Cic. Quint. 5: in invidiam falso crimine, id. Off. 3, 20: in necessitatem, Liv. 8, 7: vitam in extremum, Tac. A. 14, 61.—
    2. B. To bring or lead one to a certain act, feeling, or opinion; to prompt, induce, prevail upon, persuade, move, incite to it; with ad, in, or ut (very freq. and class., and for the most part in a good sense; while seducere and inducere denote instigating or seducing to something bad, Herz. Caes. B. G. 1, 3; although there are exceptions, as the foll. examples show): ad misericordiam, Ter. Heaut. 5, 2, 42: ad nequitiem, id. Ad. 3, 3, 4: ad iracundiam, ad fletum, Cic. Brut. 93, 322: quae causa ad facinus adduxit, id. Rosc. Am. 31: in metum, id. Mur. 24: in summam exspectationem, id. Tusc. 1, 17: in spem, id. Att. 2, 22: in opinionem, id. Fam. 1, 1: in suspicionem alicui, Nep. Hann. 7: ad paenitentiam, Vulg. Rom. 2, 4; ib. 10, 19.—With gerund: ad suspicandum, Cic. Pr. Cons. 16: ad credendum, Nep. Con. 3.—With ut: adductus sum officio, fide, misericordia, etc., ut onus hoc laboris mihi suscipiendum putarem, Cic. Verr. 1, 2: nullo imbre, nullo frigore adduci, ut capite operto sit, id. de Sen. 10: id. Cat. 1, 2; id. Fam. 3, 9; 6, 10, etc.; Caes. B. G. 6, 12; Liv. 4, 49 al.—And absol. in pass.: quibus rebus adductus ad causam accesserim demonstravi, Cic. Verr. 1, 3: his rebus adducti, being induced, Caes. B. G. 1, 3; 6, 10.—With quin: adduci nequeo quin existimem, Suet. Tib. 21.—With inf.: facilius adducor ferre humana humanitus, Afr. ap. Non. 514, 20.—
    3. C. Adducor with inf., or with ut and subj. = adducor ad credendum, πείθομαι, to be induced to believe: ego non adducor, quemquam bonum ullam salutem putare mihi tanti fuisse, Cic. Att. 11, 16: ut jam videar adduci, hanc quoque, quae te procrearit, esse patriam, id. Leg. 2, 3: illud adduci vix possum, ut ... videantur, id. Fin. 1, 5, 14; id. ib. 4, 20, 55; Lucr. 5, 1341.—Hence, adductus, a, um, P. a.
    4. A. Drawn tight, stretched, strained, contracted.—Trop.: vultus, Suet. Tib. 68: frons in supercilia adductior, Capitol. Ver. 10; cf. Plin. Ep. 1, 16.—Hence,
    5. B. Of place, narrow, contracted, strait: (Africa) ex spatio paulatim adductior, Mel. 1, 4.—
    6. C. Of character, strict, serious, severe: modo familiaritate juvenili Nero et rursus adductus, quasi seria consociaret, Tac. A. 14, 4: adductum et quasi virile servitium, id. ib. 12, 7: vis pressior et adductior, Plin. Ep. 1, 16.—Sup. not used.—Adv. only in comp. adductĭus,
      1. 1. More tightly: adductius contorquere jacula, Aus. Grat. Act. 27.—
      2. 2. Trop., more strictly: imperitare, Tac. H. 3, 7: regnari, id. Germ. 43.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

addūcerem | que: imperf subj act 1st sg

• addūcō, dūxī, ductum, dūcĕre, tr.,
I. amener à soi, attirer :
  1. 1. ramum Cic. Div. 1, 123, tirer à soi un rameau, cf. Cæs. G. 3, 14, 6 || adducta sagitta Virg. En. 9, 632, la flèche ramenée en arrière
  2. 2. [d'où] tendre : habenas Cic. Læl. 45, tendre les rênes, cf. Tusc. 2, 57 ; adducto arcu Virg. En. 5, 507, avec son arc bandé ; lorum Liv. 9, 10, 7, serrer les liens || contracter : adducit cutem macies Ov. M. 3, 397, la maigreur contracte (ride) sa peau ; frontem Sen. Ben. 6, 4, 6 ; Quint. 10, 3, 13 ; vultum Sen. Ep. 57, 4, contracter (froncer) le sourcil, le visage.
II. conduire vers, mener à :
  1. 1. amener : exercitum Cic. Att. 7, 9, 2, amener une armée ; aliquem secum, tecum, mecum, amener qqn avec soi, avec toi, avec moi ; ab Roma Liv. 9, 33, 2 ; Lilybæo Cic. Verr. 2, 4, 57 ; ex Italia Cæs. G. 7, 7, 5, de Rome, de Lilybée, d'Italie ; ad aram Nep. Hann. 2, 4 ; ad urbem, in urbem Cic. Phil. 5, 22, près de l'autel, aux portes de la ville, dans la ville ; in fines Atrebatum Cæs. G. 5, 46, 3, dans le pays des Atrébates ; Massiliam Cæs. C. 1, 36, 5, à Marseille ; domum Cic. Clu. 49, à la maison || [exceptionnel] adducor litora Ov. M. 3, 597, je suis amené au rivage || alicui, amener à qqn (pour qqn) : Pl. Men. 798 ; Most. 804 ; Ter. Hec. 770 ; Cic. de Or. 2, 131 || integros subsidio Cæs. G. 7, 87, 2, amener des troupes fraîches comme soutien || [en part.] in judicium Cic. Verr. 2, 1, 115 ; 3, 207 ; Off. 3, 67, etc., appeler en justice ; ad populum Cic. Agr. 2, 99, citer devant le peuple || [en parlant de choses] : aquam Liv. 41, 27, 11, amener de l'eau ; nubes modo adducunt, modo deducunt (venti) Sen. Nat. 5, 18, 2, (les vents) tantôt amènent, tantôt emmènent les nuages
  2. 2. [fig.] amener à, mener à : ad iracundiam, ad fletum Cic. Br. 322, amener [le juge] à l'irritation, aux larmes ; in spem Cic. Mil. 78, amener à espérer ; ad suscipiendum bellum Cæs. G. 7, 37, 6, amener à entreprendre la guerre || in invidiam aliquem adducere Cic. Verr. 1, 1, 11 ; Clu. 103 ; Off. 3, 79, attirer la haine sur qqn ; in suspicionem Nep. Hann. 2, 2, attirer les soupçons sur qqn, rendre qqn suspect ; in suspicionem alicujus rei Cic. Att. 2, 24, 2, rendre suspect de qqch. || eo adduxit eos, ut vererentur Cic. Verr. 2, 5, 3, il les amena à craindre ; quo voluit (eum) adduxit Cic. Fl. 22, il l'amena où il voulut || adduci ut subj., être amené à : hoc nondum adducor ut faciam Cic. Cat. 1, 5, cette mesure, je ne suis pas encore amené à la prendre ; negabant me adduci posse, ut probarem Cic. Agr. 2, 12, ils prétendaient qu'on ne pourrait m'amener à approuver...; aliqua re adduci, ut, être déterminé par qqch. à : Cic. Verr. 2, 4, 14 ; 4, 16 ; CM 34, etc.; [d'où l'emploi du part. adductus] entraîné, déterminé, décidé : Cæs. G. 1, 3, 1 ; 1, 11, 6 ; 1, 17, 1, etc.
  3. 3. adduci [a fini par avoir à lui seul le sens de] se laisser gagner, se laisser convaincre (persuader), [d'où les deux constructions suivantes] : illud adduci vix possum, ut ea tibi non vera videantur Cic. Fin. 1, 14, je puis à peine me laisser gagner [relativement à ceci, savoir que] à cette idée que tu ne trouves pas juste cette opinion ; adducti judices sunt potuisse reum condemnari Cic. Clu. 104, les juges se sont laissé convaincre que l'accusé avait pu être condamné ; cf. Div. 1, 35 ; Leg. 2, 6 ; Att. 11, 16, 2 ; Curt. 10, 2, 19. ➳ arch. : impér. adduce Pl. As. 355 ; St. 151 ; Ter. Phorm. 309 ; pf. adduxti Ter. Haut. 819 ; Eun. 794 ; inf. pf. adduxe Pl. Rud. 1047 || inf. prés. pass. adducier Pl. Bacch. 112.