Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries · 30 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

urgē: pres imperat act 2nd sg

• urgeo (less correctly urgueo), ursi (perf. rare; past part. not found), 2, v. a. [Gr. ϝεργ-, εἵργνυμι, to shut in; Sanscr. varg-, vargami, prevent; Germ. Merk; Engl. work], to press, push, force, drive, impel, urge.
  1. I. Lit. (mostly poet.; syn.: pello, trudo): unda impellitur undā Urgeturque eadem veniens urgetque priorem, Ov. M. 15, 182: urgeris turbā circum te stante, Hor. S. 1, 3, 135: angustoque vagos pisces urgere catino, id. ib. 2, 4, 77: trepidique pedem pede fervidus urget, Verg. A. 12, 748; cf. Cic. Rep. 6, 20, 21: aut petis aut urges ruiturum, Sisyphe, saxum, i. e. roll up, Ov. M. 4, 460: versaque in obnixos urguentur cornua vasto Cum gemitu, Verg. G. 3, 222: tres (naves) Eurus ab alto In brevia et Syrtes urget, id. A. 1, 111: miserum tenues in jecur urget acus, Ov. H. 6, 92: equites in oppidum, Auct. B. Afr. 6, 3: (Mars) aetherias currus urgebat ad arces, Stat. Th. 3, 222.—
    1. B. Transf.
      1. 1. To press upon (as something burdensome or compulsory).
        1. a. To bear hard or close upon; press hard, beset (class.): Caesar cum septimam legionem, quae juxta constiterat, urgeri ab hoste vidisset, Caes. B. G. 2, 26; 2, 25; Sall. J. 56, 6; cf.: hinc Pallas instat et urget Hinc contra Lausus, Verg. A. 10, 433: urgent impavidi te Salaminius Teucer, te Sthenelus, Hor. C. 1, 15, 23: hac urget lupus, hac canis angit, id. S. 2, 2, 64. —
        2. b. To weigh or bear down, to burden, oppress: at onus urget, Plaut. Poen. 4, 2, 35; cf.: onus aut jam urgentis aut certe adventantis senectutis, Cic. Sen. 1, 2: quod latus mundi nebulae malusque Juppiter urget, Hor. C. 1, 22, 20: quem scabies aut morbus urget, id. A. P. 453; cf.: ergo Quintilium perpetuus sopor Urget, id. C. 1, 24, 5: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte, id. ib. 4, 9, 27: populus militiā atque inopiā urguebatur, Sall. J. 41, 7: praesens atque urgens malum, Cic. Tusc. 3, 25, 61.—
        3. c. To urge, press, stimulate, drive, solicit (syn. insto): quod te urget, scelus, Qui huic sis molestus? Plaut. Men. 2, 2, 47: etiam atque etiam insto atque urgeo, Cic. Planc. 19, 48: quamobrem, ut facis, urge, insta, perfice, id. Att. 13, 32, 1: Lepidus ursit me et suis et Antonii litteris, ut, etc., Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 4: nihil urget, is pressing, Cic. Att. 13, 27, 2: cur patrem non urserit ad exsolutionem, Dig. 23, 3, 33.—
      2. 2. To press, strain, exert in excess, etc.: vox autem ultra vires urgenda non est, Quint. 11, 3, 51; cf. orationem, id. 11, 3, 102.—
      3. 3. To press upon (by too great nearness), to crowd, hem in, confine: ne urbem hanc urbe aliā premere atque urgere possitis, Cic. Agr. 1, 5, 16: vallis, quam densis frondibus atrum Urget utrimque latus, Verg. A. 11, 524; 7, 566: quāque pharetratae vicinia Persidis urget, id. G. 4, 290.—
  2. II. Trop.
    1. A. To press, ply, urge with argument (a favorite expression of Cic.): urgerent praeterea philosophorum greges ... instaret Academia, Cic. de Or. 1, 10, 42: illum neque ursi, neque levavi, id. Q. Fr. 3, 9, 1: sed urges me meis versibus, id. Div. 2, 20, 45: urguebat Arcesilas Zenonem, cum ipse falsa omnia diceret, etc., id. N. D. 1, 25, 70.—With acc. and inf.: sed urguetis identidem hominum esse istam culpam non deorum, Cic. N. D. 3, 31, 76: illud urgeam, non intellegere eum, quid, etc., id. Fin. 5, 27, 80.—Absol.: ut interrogando urgeat, Cic. Or. 40, 137: urgent tamen et nihil remittunt, id. Fin. 4, 28, 77; id. Off. 3, 9, 39; id. Lig. 3, 9 (also ap. Quint. 9, 2, 57).—
    2. B. To follow up, keep to, stick to, ply hard, push forward, urge on any thing: eundem locum diutius, Cic. N. D. 1, 35, 97: quin tu urges istam occasionem et facultatem, id. Fam. 7, 8, 2: jus, aequitatem, id. Off. 3, 16, 67: idem illud de provinciis, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 5, 3: propositum, Hor. S. 2, 7, 6: et durum terrae rusticus urget opus, Tib. 1, 9, 8; Ov. M. 4, 390; cf.: non tacta ligonibus arva, Hor. Ep. 1, 14, 26: vestem, Verg. A. 9, 489: iter, Ov. F. 6, 520: vestigia ad manes, Sil. 12, 419: Romae cum sum et urgeo forum, am often in the Forum, Cic. Fam. 9, 15, 4; cf. altum, to force or plunge into, Hor. C. 2, 10, 2.— Urgeri, with gen., to be hard pressed, prosecuted for any thing: male administratae provinciae aliorumque criminum, Tac. A. 6, 29.—Poet., with inf.: marisque Baiis obstrepentis urges Summovere litora, Hor. C. 2, 18, 20.—Hence, urgens, entis, P. a. (acc. to I.B.1.), pressing, cogent, urgent (postclass. and very rare): urgentior causa, Tert. Res. Carn. 2 med.: urgentissima ratio, Cod. Just. 3, 11, 1.—Adv.: urgenter, pressingly (late Lat.), Cypr. Ep. 30, 1.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

urgē: pres imperat act 2nd sg

• urgĕō et urguĕō, ursī, ēre, tr.,
1. presser : adversa vobis urgent vestigia Cic. Rep. 6, 21, ils foulent (= ils impriment en foulant le sol) des traces de pas à l'opposite de vous, ils sont vos antipodes ; urgeo forum Cic. Fam. 9, 15, 4, je foule le forum ; pedem pede urget Virg. En. 12, 748, il presse de son pied le pied du fuyard, il le talonne ; [fig.] urgere jacentes aut præcipitantes impellere Cic. Rab. Post. 2, écraser, fouler un homme à terre ou pousser celui qui tombe ; urgeri Cic. Tusc. 2, 54, être écrasé sous un fardeau, cf. Pl. Pœn. 857 || naves in Syrtes Virg. En. 1, 111, pousser des navires sur les Syrtes ; saxum Ov. M. 4, 460, pousser un rocher [Sisyphe] ; vocem Quint. 11, 3, 51, pousser sa voix ; orationem Quint. 11, 3, 102, pousser son débit || Catilina cum exercitu faucibus urget Sall. C. 52, 35, Catilina avec son armée nous serre (par) à la gorge || [abst] urgent ad litora fluctus Virg. G. 3, 200, les flots poussent au rivage, se pressent contre le rivage
2. presser :
  1. a) serrer de près, accabler : hostes Sall. J. 56, 6, presser l'ennemi ; cum legionem urgeri ab hoste vidisset Cæs. G. 2, 26, 1, ayant vu la légion serrée de près par l'ennemi, cf. Hor. O. 1, 15, 23 || [abst] : Virg. En. 10, 423 ; Hor. S. 2, 2, 64 ;
  2. b) [fig.] urgens senectus Cic. CM 2, la vieillesse qui nous presse ; quem scabies urget Hor. P. 453, celui que la gale tourmente ; populus inopia urguebatur Sall. J. 41, 7, le peuple était tourmenté (travaillé) par le dénuement ; præsens atque urgens malum Cic. Tusc. 3, 61, un mal présent et accablant ;
  3. c) resserrer, tenir à l'étroit [une ville, une vallée] : Cic. Agr. 1, 16 ; Virg. En. 7, 566 ; 11, 524 || [abst] être limitrophe : Virg. G. 4, 290 ;
  4. d) [avec gén.] male administratæ provinciæ urgeri Tac. Ann. 1, 29, être sous le coup d'une accusation de mauvaise administration de la province
3. [fig.]
  1. a) presser, pousser qqn dans une discussion ; serrer de près, accabler, pousser l'épée dans les reins, charger : urges me meis versibus Cic. Div. 2, 45, tu te sers de mes vers pour m'accabler, cf. Cic. Nat. 1, 70 ; Q. 3, 9, 1 ; urgetur confessione sua Cic. Verr. 2, 4, 104, il est accablé par ses propres aveux || [abst] Cic. de Or. 1, 42 ; Or. 137 ; Fin. 4, 77, etc. || [avec prop. inf.] illud urgueam Cic. Fin. 5, 80, je le pousserais sur ce point, à savoir que, cf. Cic. Nat. 3, 76 ;
  2. b) s'occuper avec insistance de qqch. : ut eumdem locum diutius urgeam Cic. Nat. 1, 97, pour insister un peu plus longtemps sur le même point || mettre en avant avec insistance : jus, sequitatem Cic. Off. 3, 67, insister sur le point de vue droit, sur le point de vue équité ; [abst] urgent rustice Cic. Off. 3, 39, ils insistent, s'obstinent dans leur opinion gauchement || poursuivre avec opiniâtreté : propositum Hor. S. 2, 7, 6, s'acharner à la poursuite d'un but, cf. Tib. 1, 9, 8 ; Ov. F. 6, 520 || saisir avec empressement [une occasion, une possibilité] : Cic. Fam. 7, 8, 2 || [avec inf.] s'empresser de : Hor. O. 2, 18, 20 ; [avec prop. inf.] insister pour obtenir que : Tac. Ann. 11, 26.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
urgeo Copy link
ⓘ

urgē: pres imperat act 2nd sg

VRGEO vrsi, vrsum, êre. [ἐπρίγω, κατεπρίγω] Cogere, premere, impellere. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• urge:
    1. I. To press upon in a hostile manner:
      1. 1. insto, stĭti, 1: they were u.ing the foe more vehemently, hostes i. instabant, Caes. B. C. 3, 45.
      2. 2. urgeo, ursi, 2: Cic.: Sall. Join: insto et u., Virg. Aen. 10, 433: v. to press upon.
    2. II. To drive, hasten, impel:
      1. 1. urgeo: to u. the cavalry against the town, equites in oppidum u., Auct. B. Afr. 92.
      2. 2. impello, puli, pulsum, 3: to u. forward a ship, i. navem, Virg. Aen. 5, 119. Also fig.: he u.d the men to dishonesty, in fraudem homines i., Cic. Pis. 1, 1.
    3. III. To insist on (a point or argument):
      1. 1. urgeo: Cic. Q. Fr. 3, 9.
      2. 2. suādeo, 2, hortor, 1: to u. the necessity of peace, pacem s., Cic. Fam. 7, 3; pacem h., id. Att. 7, 17, fin.
    4. IV. To advise strongly, entreat or bid earnestly: to u. any one to ..., summe contendo ab aliquo ut ..., or de with gerundive: Cic.: acerrime suadeo cui ut ... or ne ...: Vell.: v. solicit, entreat, press. Phr.: to u. the plea of bad health, excusare valetudinem, Liv. 6, 22: Cic.: Suet.: Tac.: Hor.: to u. the plea (or excuse) of business, negotia causari, Tac. Ann. 1, 47, fin.: v. to plead.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
URGE Copy link
• URGE
urgere (to press in a vehement, urgent manner, as a powerful warrior presses upon an enemy; IMPROP., of pressing in argument, urgere aliquem, or, absolutely, urgerent praeterea philosophorum greges... instaret Academia, Cic.; feci summa lenitate, quae feci; ilium neque ursi, neque, etc., Cic. In the sense “to urge anybody to do anything,” it is very rare. Lepidus ursit me et suis et Antonii litteris, ut legionem tricesimam mitterem sibi, Asin. Pollio, ap. Cic., Fam., 10, 32, 4): instare (to be ever, as it were, close upon anybody, to press him, etc.; alicui, often absolutely; also, instare de aliquo or de aliqua re. Followed by infinitive, instat poscere recuperatores, Cic.; by ut, ne [not in Cic.], ut, Quint., ne, Plaut.). (The words are found in this connection and order.) urgere, instare (Cic.): summe contendere ab aliquo (Cic., to demand anything of anybody vehemently; ut, ne): acerrime suadere alicui (ut or ne; to advise in the strongest terms; cum acerrime Lepido suasisset, ne se cum Antonio jungeret, Velleius, 2, 63, 2). To urge the plea of bad health, excusare valetudinem (Liv.); of poverty, excusare inopiam (Caes.): ☞ causari aliquid (Augustan poets and post-Augustan, prose). To urge anything (= advise), suadere aliquid: hortari aliquid (e.g., to urge the necessity of peace, pacem suadere, hortari; both Cic.). Vid: To PRESS = to urge, and to try earnestly to persuade.