Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 50 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
tempĕrātē Copy link
• tempĕrātē, adv., v. tempero, P. a. fin.
ⓘ

tempĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

tempĕrātē: adverbial

• tempĕro, āvi, ātum, 1 (old pres. subj. temperint, Plaut. Truc. 1, 1, 41; collat. dep. form tempĕror, Lact. 7, 5, 12), v. a. and n. [tempus].
  1. I. Act., to divide or proportion duly, mingle in due proportion; to combine or compound properly; to qualify, temper, etc. (class.; cf.: modifico, misceo).
    1. A. Lit.: nec vero qui simplex esse debet, ex dissimilibus rebus misceri et temperari potest, Cic. Off. 3, 33, 119: qui (orbium motus) acuta cum gravibus temperans varios aequabiliter concentus efficit, id. Rep. 6, 18, 18: ea cum tria sumpsisset, unam in speciem temperavit, id. Univ. 7: tale quiddam esse animum, ut sit ex igni atque animă temperatum, id. N. D. 3, 14, 36: aes conflare et temperare, Plin. 7, 56, 57, § 197: ferrum, id. 34, 14, 41, § 145: herbas, Ov. F. 5, 402: acetum melle, Plin. 14, 17, 21, § 114: vinum, id. 29, 3, 11, § 50: pocula, to flavor, i. e. to fill, Hor. C. 1, 20, 11; id. Epod. 17, 80; Mart. 9, 12, 7: venenum, Suet. Ner. 2 fin.: unguentum, Plin. 13, 2, 2, § 18: collyrium, id. 27, 10, 59, § 83: colores, id. 2, 18, 16, § 79 et saep.: ejusdem solis tum accessus modici tum recessus et frigoris et caloris modum temperant, Cic. N. D. 2, 19, 49: Etesiarum flatu nimii temperantur calores, id. ib. 2, 53, 131; cf.: vitis solem umbra temperans, Plin. 17, 12, 18, § 91: quis aquam (i. e. balneum) temperet ignibus, who shall temper, i. e. warm, Hor. C. 3, 19, 6; so, balneum, Mart. 3, 25, 1: scatebrisque arentia temperat arva, i. e. waters, Verg. G. 1, 110; so, arva (Galesus), Claud. Cons. Prob. 260.—
      1. 2. Transf., to rule, regulate, govern, manage, arrange, order: rem publicam institutis et legibus, Cic. Tusc. 1, 1, 2; cf.: constituere et temperare civitates, id. Ac. 2, 1, 3: Lycurgus, qui Lacedaemoniorum rem publicam temperavit, id. Div. 1, 43, 96; cf.: qui (Juppiter) res hominum ac deorum, Qui mare ac terras variisque mundum Temperat horis, Hor. C. 1, 12, 16: terram, mare, urbes, etc. (corresp. to regere), id. ib. 3, 4, 45: mare, id. ib. 4, 12, 1: aequor, Verg. A. 1, 146: orbem, Ov. M. 1, 770; 15, 869: arces aetherias, id. ib. 15, 859: undas, id. ib. 12, 580: ratem, id. ib. 13, 366: solus id navigii genus temperans, Vell. 2, 107: omnia pretio temperata, id. 2, 60: senem delirum, Hor. S. 2, 5, 71: ora frenis, id. C. 1, 8, 7 et saep.: genius qui natale temperat astrum, id. Ep. 2, 2, 187: annum, id. ib. 1, 12, 16; Plin. 2, 6, 4, § 13: caeli fulgura, Cic. Leg. 8, 21: fortunam suo arbitrio, Petr. 137.— Poet.: carmen impositis articulis, i. e. to tune, Prop. 2, 34 (3, 32), 80; cf.: testudinis aureae strepitum, Hor. C. 4, 3, 18: Musam pede Archilochi, id. Ep. 1, 19, 28 sq.: citharam nervis, i. e. to string, Ov. M. 10, 108.—
    2. B. Trop.
      1. 1. To regulate, rule, etc.: non modice temperatam sed nimis meracam libertatem sitiens haurire, Cic. Rep. 1, 43, 96; cf.: cujus acerbitas morum immanitasque naturae ne vino quidem permixta temperari solet, id. Phil. 12, 11, 26: quod (genus) erit aequatum et temperatum ex tribus optimis rerum publicarum modis, id. Rep. 1, 45, 69; cf. id. ib. 2, 39, 65: ita in variā et perpetuā oratione hi (numeri) sunt inter se miscendi et temperandi, id. Or. 58, 197; so, joined with miscere, id. Off. 3, 33, 119 (on the contrary, opp. miscere, id. Rep. 2, 23, 42); cf.: at haec interdum temperanda et varianda sunt, id. Or. 29, 103; 18, 60; 52, 176: iracundiam cohibere, victoriam temperare, id. Marcell. 3, 8: amara lento Temperet risu, Hor. C. 2, 16, 27: annonam macelli quotannis temperandam censuit, to be regulated, i. e. fixed at moderate prices, Suet. Tib. 34: (Aeolus) Sceptra tenens mollitque animos et temperat iras, soothes, allays, Verg. A. 1, 57: sumptus, Ov. Am. 1, 3, 10: Mercurius temperat astra, Stat. Th. 1, 305.—
      2. 2. Se temperare ab aliquā re, to refrain from, abstain from, forbear, etc. (late Lat.): temperare se a rectorum suorum reprehensione, Greg. M. in Job, 25, 38 init.; 18, 3: ab utro se temperat, Aug. c. Faust. 6, 5 fin.; id. Trin. 3 prooem.
  2. II. Neutr., to observe proper measure; to moderate or restrain one's self; to forbear, abstain; to be moderate or temperate (class.; cf. moderor).
    1. A. In gen., constr. with in aliquā re, alicui rei, ab aliquā re, a simple abl., an inf., or ne or quin with subj.
          1. α. With in and abl.: jam istoc probior es, cum in amore temperes, Plaut. Ep. 1, 2, 8: in multa temperarunt tribuni, Liv. 2, 52, 5; Sall. J. 85, 9.—
          2. β. With dat.: linguae tempera, Plaut. Rud. 4, 7, 28; so, linguae, Liv. 28, 44, 18: linguae, Sen. Ira, 3, 6, 2: manibus, Liv. 2, 23, 9; 4, 3, 6; 32, 20, 3; Curt. 7, 2, 24: oculis, Liv. 21, 22, 7: irae, id. 33, 20, 7: victoriae, Sall. C. 11, 8: gulae, Plin. Ep. 2, 6, 5: lacrimis, Curt. 7, 2, 7.—
          3. γ. With ab and abl.: temperare ab injuriā et maleficio, Caes. B. G. 1, 7: a maleficio, Auct. Her. 2, 19, 29: a lacrimis, Verg. A. 2, 8: precibus ducis mitigati ab excidio civitatis temperavere, Tac. H. 1, 63.—Rarely with sibi, etc.: cum sibi in contionibus credas a mendacio temperaturum? Auct. Her. 4, 18, 25: ne a necessariis quidem sibi rabies temperat, Sen. Clem. 1, 26, 4.—
          4. δ. With abl. alone: lacrimis, Liv. 30, 20; Tac. A. 15, 16: a venatibus, Claud. III. Laud. Stil. 270: risu, Liv. 32, 34, 3: neque verbis adversus principem neque factis, Suet. Vit. Lucan.—(ε) With inf.: matronae Canorā hic voce suā tinnire temperent, Plaut. Poen. prol. 33: dormire, id. ib. 22: maledicere huic, id. ib. 5, 2, 76: tollere puerum, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42 (Trag. v. 67 Vahl.): exordiri rem novam, Gell. 4, 9, 5. —(ζ) With ne and subj.: quoi male faciundi est potestas, quom ne id faciat temperat, Plaut. Stich. 1, 2, 60: quod in pluribus libris ne facerem temperavi, Lact. 4, 3, 5.—(η) With quin (post-Aug.): non temperante Tiberio quin premeret, Tac. A. 3, 67: ne sedato quidem tumultu temperare potuit, quin, etc., Suet. Claud. 41; id. Calig. 54: vix temperabat, quin diceret, Sen. Contr. 10, 1 (30), 7: Arruntius non temperavit, quin, etc., id. Ep. 114, 19.—
        1. b. With sibi or animis (so not in Cicero): neque sibi homines feros temperaturos existimabat, quin, etc., Caes. B. G. 1, 33: vix sibi temperant quin, etc., Sen. Ben. 2, 29, 2; Vell. 1, 16, 1: usque mihi temperavi, dum perducerem eo rem, ut, etc., Planc. ap. Cic. Fam. 10, 7, 2: nequeo mihi temperare, quominus, etc., Plin. 18, 6, 8, § 41; 1, praef. § 30: non quivit temperare sibi in eo (signo), etc., id. 34, 8, 19, § 62; Plin. Ep. 6, 17, 1: vix temperavere animis, quin, etc., Liv. 5, 45, 7.—
        2. c. Impers. pass.: aegre temperatum est, quin, etc., they with difficulty refrained, Liv. 32, 10, 8: nec temperatum manibus foret, ni, etc., id. 2, 23, 10: jam superfundenti se laetitiae vix temperatum est, id. 5, 7, 8: ab oppugnatione urbium temperatum, id. 7, 20, 9: a caedibus, id. 25, 25, 9.—
    2. B. In partic., pregn., to forbear, abstain, or refrain from; to spare, be indulgent to any thing (cf.: parco, abstineo); constr. with dat. or ab: ut si cuiquam ullā in re umquam temperaverit, ut vos quoque ei temperetis, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 17: superatis hostibus (shortly after, parcere), id. ib. 2, 2, 2, § 4: sociis, id. ib. 2, 1, 59, § 154: alicui in aliquā re, id. ib. 2, 2, 6, § 17: amicis, id. Balb. 27, 60: privignis, Hor. C. 3, 24, 18: ingenio suo, Quint. 10, 1, 98 al.: in quo ab sociis temperaverant, Liv. 6, 17, 8: ab his sacris, id. 39, 10, 9: quamvis a plerisque cibis singuli temperemus, Plin. Ep. 2, 5, 8; cf.: a mulso sibi temperare, Cels. 4, 31.—Impers. pass.: templis deum temperatum est, Liv. 1, 29, 6 Drak. N. cr.: nec ab ullo temperatum foret, id. 24, 31, 11.—Hence,
    3. A. tempĕ-rans, antis, P. a., observing moderation, sober, moderate, temperate (syn.: modestus, abstinens): aut temperantem (dices), qui se in aliquā libidine continuerit, in aliquā effuderit? Cic. Par. 3, 1, 21: homo in omnibus vitae partibus moderatus ac temperans, etc., id. Font. 18, 40; so, homo, id. Att. 15, 1, 1.—Sup.: homo sanctissimus et temperantissimus, Cic. Font. 17, 38: principes graviores temperantioresque a cupidine imperii, refraining, abstaining, Liv. 26, 22, 14 Drak. N. cr.—With gen.: famae temperans, Ter. Phorm. 2, 1, 41: temperans gaudii seraeque laetitiae, Plin. Pan. 52, 5: potestatis temperantior, Tac. A. 13, 46.—Hence, adv.: tempĕranter, with moderation, moderately, Tac. A. 4, 33; 15, 29. — Comp., Cic. Att. 9, 2, A, 2.—Sup. seems not to occur.—
    4. B. tempĕrātus, a, um, P. a. *
      1. 1. Duly arranged or prepared: prela, Cato, R. R. 12.—
      2. 2. Limited, moderate, temperate.
          1. α. Lit.: temperatae escae modicaeque potiones, Cic. Div. 1, 51, 115: regiones caeli neque aestuosae neque frigidae sed temperatae, Vitr. 1, 4; cf. Plin. 14, 2, 4, § 26.—Comp.: loca temperatiora, Caes. B. G. 5, 12: o temperatae dulce Formiae litus, Mart. 10, 30, 1: mitis ac temperatus annus, Col. 3, 20, 1; cf. in sup.: temperatissimum anni tempus, Varr. R. R. 2, 5, 14.—
          2. β. Trop., of moral character, of speech, etc., moderate, sober, calm, steady, temperate: est autem ita temperatis moderatisque moribus, ut summa severitas summā cum humanitate jungatur, Cic. Fam. 12, 27: justi, temperati, sapientes, id. N. D. 3, 36, 87: in victoriā tem, peratior, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 1: mens in bonis Ab insolenti temperata Laetitiā, Hor. C. 2, 3, 3: vim temperatam di provehunt In majus, id. ib. 3, 4, 66: animum temperatum virtutibus fuisse, Liv. 1, 18, 4: hoc multo fortius est ... illud temperatius, Sen. Ep. 18, 3: aequabile et temperatum orationis genus, Cic. Off. 1, 1, 3: oratio modica ac temperata, id. Or. 27, 95.—Comp.: temperatior oratio, Cic. de Or. 2, 53, 212.— Sup.: temperatissimi sanctissimique viri monumentum, Cic. Verr. 2, 4, 38, § 83. — Adv.: tempĕrātē, in due proportion, with moderation, moderately, temperately.
        1. a. Lit.: tepebit, Cato, R. R. 69, 2: arbores umoris temperate, parum terreni habentes, Vitr. 2, 9 med.—
        2. b. Trop.: agere, Cic. Att. 12, 32, 1: temperatius scribere, id. ib. 13, 1, 1: temperatissime et castissime vivere, Aug. Mus. 6, 15.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
tempĕrātē Copy link
• tempĕrātē (temperatus), avec mesure, modération, retenue : Cato Agr. 69, 2 ; Cic. Att. 12, 32, 1 ; temperatius Cic. Att. 13, 1, 1 ; -tissime Aug. Mus. 6, 15.
ⓘ

tempĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

tempĕrātē: adverbial

• tempĕrō, āvī, ātum, āre (tempus).
I. tr.,
  1. 1. disposer convenablement les éléments d'un tout, combiner (allier, mélanger, unir) dans de justes proportions : herbas Ov. F. 5, 402 ; colores Plin. 2, 79, faire une combinaison d'herbes, de couleurs ; acuta cum gravibus Cic. Rep. 6, 18, combiner les sons aigus avec les graves, cf. Cic. Or. 99 ; ea cum tria sumpsisset, in unam speciem temperavit Cic. Tim. 22, ayant pris ces trois choses, il les allia en une seule essence ; (hi pedes) sunt inter se miscendi et temperandi Cic. Or. 197, (ces pieds) doivent être mêlés et combinés habilement entre eux, cf. Cic. Or. 103 || faire en combinant : venenum Suet. Nero 2, composer un poison ; vinum Plin. 29, 50, préparer un vin [médicament] ; [d'où, au pass.] ex igni atque anima temperatus Cic. Nat. 3, 36, formé de la combinaison harmonieuse du feu et de l'air, cf. Cic. Off. 3, 119 ; Rep. 1, 69 ; sit permixta et temperata numeris (oratio) Cic. Or. 195, que la prose soit faite d'un mélange et d'une heureuse combinaison de pieds
  2. 2. organiser, régler : rem publicam Cic. Tusc. 1, 2, organiser un état politiquement, cf. Cic. Div. 1, 96 ; Ac. 2, 3 ; frigoris et caloris modum Cic. Nat. 2, 19, régler la distribution du froid et du chaud, cf. Cic. Or. 60 || diriger, gouverner : mare ac terras variisque mundum horis Hor. O. 1, 12, 15, gouverner la mer et les terres ainsi que l'univers par la diversité des saisons, cf. Hor. O. 3, 4, 45 ; 4, 12, 1 ; delirum senem Hor. S. 2, 5, 71, diriger à sa guise un vieillard en enfance ; Gallica lupatis ora frenis Hor. O. 1, 8, 6, dresser les chevaux gaulois au moyen de freins à pointes
  3. 3. modérer, tempérer, équilibrer, régulariser : aquam ignibus Hor. O. 3, 19, 6, tiédir l'eau (modérer sa fraîcheur par le feu) ; etesiarum flatu nimii temperantur calores Cic. Nat. 2, 131, le souffle des vents étésiens modère les chaleurs excessives ; ea quæ speras Tulliæ meæ prudentia temperari posse Cic. Fam. 2, 15, 2, les points sur lesquels tu espères que la sagesse de ma chère Tullia peut apporter un tempérament || annonam Suet. Tib. 34, régulariser les cours du marché ; iras Virg. En. 1, 57, modérer les courroux || ferrum Plin. 34, 145, tremper le fer.
II. intr.,
  1. 1. garder la mesure, l'équilibre, être modéré :
    1. a) in aliqua re Pl. Epid. 111, garder la mesure en qqch. ; in multa Liv. 2, 52, 5, relativement à beaucoup de choses, cf. Sall. J. 85, 9 ;
    2. b) ab injuria Cæs. G. 1, 7, 5, se garder de l'injustice, s'abstenir de l'injustice, cf. Her. 2, 29 ; Virg. En. 2, 8 ; Liv. 7, 20, 9 ; 25, 25, 9 ; 39, 10, 9 ;
    3. c) temperare avec ne Pl. St. 117, s'abstenir de, [ou avec inf.] Pl. Pœn. 33, etc. ;
    4. d) non temperare quin Cic. Verr. 2, 4, 34, ne pas se retenir de, cf. Tac. Ann. 3, 67 ; Suet. Claud. 41, etc.; Sen. Ep. 114, 19 ; non temperare, quominus Plin. 18, 41, ne pas se retenir de
  2. 2. être modéré ;
    1. a) alicui, pour qqn, ménager qqn, épargner qqn : alicui in aliqua re Cic. Verr. 2, 2, 17, ménager qqn en qqch., cf. Cic. Verr. 2, 2, 4 ; 1, 154 ; Balbo 60 ;
    2. b) ab sociis Liv. 6, 17, 8, épargner les alliés
  3. 3. [avec dat.] maîtriser :
    1. a) sibi temperare ab aliqua re Her. 4, 25, se maîtriser sous le rapport de qqch., s'abstenir de qqch. [ab aliquo Sen. Clem. 1, 26, 4, épargner qqn] ; sibi non temperare, quin Cæs. G. 1, 33, 4, ne pas se retenir de, cf. Sen. Ben. 2, 29, 2 ; vix temperavere animis, quin Liv. 5, 45, 7, ils eurent peine à se retenir de ;
    2. b) linguæ tempera Pl. Rud. 1254, tiens ta langue, cf. Liv. 28, 44, 18 ; victoriæ temperare Sall. C. 11, 7 (Cic. *Marc. 8), être modéré dans la victoire ; vix lacrimis temperans Liv. 30, 20, 1, maîtrisant ses larmes avec peine ; iræ temperare Liv. 33, 20, 6 ; gulæ Plin. Min. Ep. 2, 6, 5 ; risu [= risui] Liv. 32, 34, 3, maîtriser sa colère, sa gourmandise, son rire ; manibus Liv. 2, 23, 9, etc. ; Curt. 7, 5, 24, s'abstenir de voies de fait ; oculis Liv. 21, 22, 7, s'abstenir de regarder ; non temperamus imperiis, quominus illi auxilii egeant Liv. 3, 52, 9, nous ne mettons pas à notre exercice du pouvoir un frein suffisant pour qu'eux [le peuple] n'aient pas besoin de secours [le secours des tribuns].
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
temperate Copy link
TEMPERÂTE Adu. Cato c. 69 […]
Page Scan
.
tempero Copy link
ⓘ

tempĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

tempĕrātē: adverbial

TEMPERO âre. [κιρνάω, κεραννύω, ἁρμόζω] A Tempore deductum: Habere rationem temporis, Moderari, Tempori accommodare, Rem suo ordine ac mensura administrare, potissimum quum Accusatiuo iunctum est. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• temperate:
    1. I. Of climate: tempĕrātus: more t. parts, loca temperatiora, Caes. B. G. 5, 12, extr.: a fine and t. region, ?egregia t.que regio, Vitr. 6, 1, 11: v. ?mild: the t. zone, orbis medius et mitior plaga, Plin. 23, 1, 22 (R. and A.): *zona t., Milton: v. zone.
    2. II. Of character:
      1. 1. tempĕrātus: the just, t., and wise, justi, t., sapientes, Cic. N. D. 3, 36, 87: of t. and moderate character, t. moderatisque moribus, id. Fam. 12, 27: a moderate and t. speech, oratio modica et t., id. Or. 27, 95.
      2. 2. tempĕrans, ntis (prop. a part., and hence constr. with abl. or gen. of the thing, to denote in what respect temperance is observed): a moderate and t. man in all the relations of life, homo in omnibus vitae partibus moderatus ac t., Cic. Font. 14, 30: you will call him t. who has controlled himself in regard to some lust, temperantem dices qui se in aliqua libidine continuerit, id. Par. 3, 1: princes more t. in reference to the desire of power, principes temperantiores imperii, Liv. 26, 22, ad fin.: more t. as to power, potestatis temperantior, Tac. A. 13, 46, extr.
      3. 3. frūgi (orig. a dat. fem. of the unused frux, as shown by the last example below: then used as an indecl. adj. in the pos. for frūgālis, which only occurs in the comp. and sup., reg. formed from it): to be called a t. man is no great praise for a king, f. hominem dici non multum habet laudis in rege, Cic. Deiot. 9, 26: Penelope so t. and so chaste, (Penelope) tam f. tamque pudica, Hor. S. 2, 5, 77: luxurious, t., shabby living, victus luxuriosus, f., sordidus, Quint. 5, 10, 27: very modest and very t., permodestus et bonae f., Cic. Att. 4, 8, ad fin.
      4. 4. contĭnens, ntis (rare): our ancestors, most t. men, continentissimi homines majores nostri, Cic. Par. 1, 1: more t. in money matters, continentior in pecunia, Caes. B. C. 1, 23.
      5. 5. mĕdius (moderate): a t. speech, m. oratio, Liv. 10, 26, ad init.: pondering no t. scheme, but everything that was extravagant, nihil m. sed immensa omnia animo volventes, id. 2, 49: v. moderate.
      6. 6. sōbrius (prop. unintoxicated): sparing and t., parcus ac s., Ter. Ad. 1, 2, 15: men quite thrifty and t., homines plane frugi ac s., Cic. Verr. 3, 27, 67.
      7. 7. siccus (abstemious, sober): a sober and t. life, vita sobria et s., Sen. Vit. Beat. 12, 4: Cic. Acad. 2, 27, 88. Join: s., frugi, continens, Pl. Asin. 5, 2, 7.
      8. 8. abstēmius (prop. refraining from strong drinks): t. in the midst of outspread luxuries, in medio positorum a., Hor. Ep. 1, 12, 7: Ov.
      9. 9. abstĭnens, ntis (refraining from what is unlawful): to be t., to restrain all desires, is noble, esse a., continere omnes cupiditates praeclarum est, Cic. Q. Fr. 1, 1, 11, 32: a man most t. in all that concerned others, homo alieni abstinentissimus, Plin. Ep. 6, 8, ad med.: v. abstinent, continent. Phr.: to be t., temperare (with abl., either alone or with in, also with dat.): to be t. in love, in amore t., Pl. Epid. 1, 2, 8: to be t. with the tongue, linguae t., id. Rud. 4, 7, 28: to be t. with the hands, manibus t., Liv. 2, 23, ad med.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
TEMPERATE Copy link
• TEMPERATE
temperans: temperatus: continens: modestus: moderatus (rare). (The words are found in this connection and order.) moderatus ac temperans: temperatus moderatusque. Of temperate habits (in eating and drinking), sobrius (not given to drinking); parvo et tenui victu contentus; parcus in victu: a temperate life, vita moderata, modica, or temperata (☞ abstemius, temperate, especially as to drinking wine; used only in Horace for abstinens). A temperate climate, caeli temperies; temperate zone, orbis medius (Plin.). Vid. SYN. in TEMPERANCE.