Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 entries · 26 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

substĭtūtē: adverbial

substĭtūte: perf part pass masc/neut voc sg

• sub-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. [statuo].
  1. I. To set, put, place, or lay under, to set or place next to any thing (so rare and mostly post - Aug.).
    1. A. Lit.: lapides plantae, Pall. Mart. 10, 22: post elephantos armaturas leves, Hirt. B. Afr. 59, 3.—
    2. B. Trop.: substituerat animo speciem corporis amplam ac magnificam, had presented to his imagination, figured to himself, Liv. 28, 35; cf.: funera fratrum Debueras oculis substituisse tuis, Ov. R. Am. 574: substituebantur crimini, were subjected to the charge, were accused, Plin. Ep. 6, 31, 8: aliquem arbitrio, Dig. 38, 1, 30.—
  2. II. To put instead or in the place of another, to substitute (class.; syn.: suppono, subrogo).
    1. A. In gen.: in eorum locum cives Romanos, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 72: pontificem in locum Scipionis, Suet. Tib. 4; Nep. Alcib. 7, 3; cf. Col. 5, 6, 1: nunc pro te Verrem substituisti alterum civitati, Cic. Verr. 2, 3, 69, § 161; cf. Liv. 38, 42: aliam tabulam pro eā, Plin. 35, 10, 36, § 91: substituta fili persona, id. 18, 3, 4, § 17: philosophiam nobis pro rei publicae procuratione, Cic. Div. 2, 2, 7.—With dat.: consulem alicui, Vell. 2, 58, 3; cf. Suet. Caes. 76: equites Siculis, Liv. 29, 1: alia semina demortuis, Col. 4, 17, 3: libros de oratore his, Quint. 3, 6, 60: fortunam culpae, id. 7, 4, 15: personas, id. 3, 8, 54: defuncto altero e consulibus, neminem substituit, Suet. Ner. 15: substituitur mutua accusatio, Quint. 7, 2, 9.—With in and abl. (late Lat.): in locis suis secunda, Amm. 15, 5, 23.—
    2. B. In partic., in jurid. lang.: substituere heredem (alicui), to make second or alternate heir, in case the first should die: heredes aut instituti dicuntur aut substituti: instituti primo gradu, substituti secundo vel tertio, Dig. 28, 6, 1 sq.: heredes invicem, Suet. Tib. 76; so, heredem (alicui), id. Galb. 9; Quint. 7, 6, 9 al.—So with ellipsis of heredem: inpuberi filio, Dig. 28, 6, 1 sq.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

substĭtūtē: adverbial

substĭtūte: perf part pass masc/neut voc sg

• substĭtŭō, tŭī, tūtum, ĕre, tr.,
1. mettre sous :
  1. a) au pr., décad. : aliquid alicui rei Pall. 4, 10, 22 ;
  2. b) [fig.] substituerat animo speciem corporis amplam Liv. 28, 35, 5, il s'était représenté (mis sous l'esprit) une prestance imposante ; crimini substitui Plin. Min. Ep. 6, 31, 8, être soumis à une accusation, être accusé
2. mettre après : B. Afr. 39, 3
3. mettre à la place, substituer :
  1. a) aliquem in locum alicujus Cic. Verr. 2, 5, 72, mettre qqn à la place de qqn, cf. Nep. Alc. 7, 3 ; aliquem alicui Liv. 29, 1, 10, substituer qqn à qqn ou aliquem pro aliquo Cic. Verr. 2, 3, 161 ; Liv. 38, 42, 10 ;
  2. b) donner en substitution : pro te Verrem substituisti alterum civitati Cic. Verr. 2, 3, 161, tu as donné à l'État pour te remplacer un second Verrès ; philosophia nobis pro rei publicæ procuratione substituta Cic. Div. 2, 7, la philosophie remplaçant pour moi l'administration des affaires publiques ;
  3. c) [droit] : heredem, instituer un héritier en remplacement éventuel d'un premier désigné, cf. Suet. Tib. 76 ; Dig. 28, 6, 1 ; alicui heres substitutus Suet. Galba 9, héritier de qqn à titre de remplacement.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
substituo Copy link
ⓘ

substĭtūtē: adverbial

substĭtūte: perf part pass masc/neut voc sg

SVBSTITVO ui, ûtum, ere. [ἀντικαθίστημι] Subordinare, in locum alterius supponere. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• substitute (subs.):
      1. 1. vĭcārius, of persons. [N.B.--there is no word or special phr. referring to things: I will be your s., succedam v. tuo muneri, Cic. Verr. 5, 37, 81: to procure a s. for any one (milit.), v. alicui expedire, Liv. 29, 1: to allow a s. (milit.), v. accipere, ib.: to get a s. for oneself (milit.), *v. mercede conducere, Georg.]
      2. 2. prōcūrātor: v. agent.
      3. 3. suppŏsĭtīcius: Hermes is his own s., H. s. sibi ipsi, Mart. 5, 24, 8.
      4. 4. succēdāneus (leg.): Cod. Just. Phr.: in vicem as a subs.: fresh succeed as s. to the weary, defatigatis in vicem integri succedunt, Caes. B. G. 7, 85: or prep. pro (esp. of officers): cf. Cic. Phil. 11, 8, 18: I will go as s. for you, ego ibo pro te, Plaut. Most. 5, 2, 10: to act as a s. for, rationes negotiaque alicujus procurare, Cic. Fam. 12, 24: alicujus vice fungi, Quint. 4, 3, 11: fungi officio, partibus alicujus, Plin.
• substitute (v.):
      1. 1. substĭtuo, ui, ūtum, 3: you have s.d another Verres for yourself, pro te substituisti alterum Verrem, Cic. Verr. 3, 69, 161: Nero s.d another picture for it, aliam tabulam pro ea s. Nero, Plin. 35, 10, 36, § 91: knights were s.d for Sicilians, equites Siculis substituti, Liv. 29, 1, fin.
      2. 2. rĕpōno, pŏsui, pŏsĭtum, 3: to s. your own letters (for erased writing), ut reponas epistolas tuas, Cic. Fam. 7, 18: to s. Aristophanes for Eupolis, A. pro E. r., Cic. Att. 12, 6 b: to s. another word, r. aliud verbum, Quint. 11, 2, 49.
      3. 3. suppōno, 3: I s. a better than myself to help you, meliorem quam ego sum s. tibi, Plaut. Curc. 2, 2, 6: to s. tin and brass for silver and gold, stannum et orichalcum pro argento et auro s., Suet. Vit. 5. Join: to s. Roman citizens for them, in eorum locum substituere et supponere cives Romanos, Cic. Verr. 5, 28, 72.
      4. 4. subjĭcio, jēci, jectum, 3: to s. another word for the proper one, pro verbo proprio s. aliud, Cic. Or. 27, 92: esp. to s. false for true: to s. false wills, testamenta s., Cic. Phil. 14, 3, 7: v. to forge, II., foist.
      5. 5. subdo, dĭdi, dĭtum, 3: s.d for them, in eorum locum subditi, Cic. Verr. 1, 5, 12: and v. forge, counterfeit.
      6. 6. suffĭcio, fēci, fectum, 7 (esp. to elect as a magistrate in place of, cf. Tac. Ann. 4, 16). v. successor. Of things: that other teeth are s.d, alios dentes suffici, Plin. 7, 16, 15.
      7. 7. subrŏgo, 1 (of magistrates): Cic. Rep. 2, 37: Liv.
      8. 8. sublĕgo, lēgi, lectum, 3: Liv. 23, 23: Tac. Ann. 11, 25. Phr.: we must s. the word which has the nearest meaning, utendum proximâ derivatione verborum, Quint. 3, 7, 25: pillars were s.d for forked gable props, furcas subiere columnae, Ov. Met. 8, 701.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
SUBSTITUTE Copy link
• SUBSTITUTE
1. v. aliquem in locum alterius substituere: aliquid in locum or in vicem alicujus rei reponere. To substitute one word for another, aliud verbum reponere (Quint., 11, 2, 49).
2. s. vicarius (one who administers an office in the place of another, especially in the place of one who still retains his office, either in public or in private life): procurator (an agent, either in public or in private life, one who acts on behalf of another during his absence). To be or act as a substitute, aliena fungi vice (to be a vicarius); procurare (to be a procurator): alicujus vice or officio fungi (as vicarius); alicujus negotia or rationes procurare; alicui procurare (as procurator): to procure a substitute for anybody, alicui vicarium expedire (e.g., to serve as a soldier, Liv., 29, 1, 8); for one’s self, vicarium mercede conducere (e.g., to serve in the militia, etc.).