proprius (in Cic. only with the genitive; opposed to communis): meus (tuus, suus, etc., i. e.; my, thy, his, etc., own). (The words are found in this connection and order.) proprius et meus; praecipuus et proprius (special and peculiar): peculiaris (that anyone alone possesses as a property). (The words are found in this connection and order.) peculiaris et proprius: privatus (that belongs to anyone as private property; opposed to publicus): singularis (characteristic of a person or thing): a custom common to all or quite peculiar to you, consuetudo communis vel tua solius et propria: the peculiar property of liberty is to live as one pleases, libertatis proprium est vivere ut velis: a thirty has its peculiar nature, rei est natura propria et sua: this is peculiar to myself, hic meus et mos; sum natura ita generatus: it is peculiar to mankind, est natura sic generata hominis vis, etc. (see Cic., Fin., 5, 15, 43): by peculiar right, jure quodam suo.