• murmur,
ŭris,
n. (
m.: murmur fit verus, Varr.
ap. Non. 214, 14) [Sanscr. marmara, susurrus, murmur, and the Greek
μορμύρω and
μυρμύρω],
a murmur, murmuring; a humming, roaring, growling, grumbling; a rushing, crashing,
etc. (
class.;
syn.: fremitus, strepitus, fragor, stridor, susurrus): murmur populi, Liv. 45, 1: serpitque per agmina murmur.
Verg. A. 12, 239:
quanto porrexit murmure panem, Juv. 5, 67.—Of prayer,
a low, indistinct tone:
quos ubi placavit precibus et murmure longo, Ov. M. 7, 251;
Juv. 10, 290.—Of
the humming of bees:
strepit omnis murmure campus, Verg. A. 6, 709.—Of
the roar of a lion,
Mart. 8, 55, 1;
of the tiger: tigridis Hyrcanae jejunum murmur, Stat. Th. 12, 170.—Of inanimate things,
a murmur, roar, rushing, crashing, crash, rumbling:
nam et odor urbanitatis, et mollitudo humanitatis, et murmur maris, et dulcedo orationis sunt ducta a ceteris sensibus, Cic. de Or. 3, 40, 161:
dare, to roar, Lucr. 6, 142:
magno misceri murmure caelum, Verg. A. 4, 160:
ventosum, the rushing wind, id. E. 9, 58.—Of thunder:
exanimes primo murmure caeli, Juv. 13, 224.—Of a volcanic mountain:
Aetnaei verticis, Suet. Calig. 51.—Of an earthquake,
a roaring, rumbling:
praecedit sonus, alias murmuri similis, alias mugitibus, aut clamori humano, armorumve pulsantium fragori, Plin. 2, 80, 82, § 193.—Of wind-instruments:
cornuum, the sound, Hor. C. 2, 1, 17: inflati buxi,
of the tibia,
Ov. M. 14, 537:
aurium, a singing in the ears, Plin. 28, 7, 21, § 75 (Jahn, animalia).—
Trop.:
contemnere murmura famae, Prop. 2, 5, 29; of a
muttering, rebellious murmur:
contra Dominum, Vulg. Exod. 16, 7;
id. Act. 6, 1.