Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (4 entries · 12 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

mors: fem nom sg

• mors, tis, f. [root mor, v. morior] (dat. morte, Varr. ap. Gell. 24), death in every form, natural or violent (syn.: letum, nex).
  1. I. Lit.: omnium rerum mors est extremum, Cic. Fam. 6, 21, 1: mors ultima linea rerum est, Hor. Ep. 1, 16, 79: mortem sibi consciscere, to kill one's self, Cic. Verr. 2, 3, 56, § 129: obire, to die, id. Phil. 5, 17, 48; Plaut Aul. prol. 15: nam necessest me ... cras mortem exequi, id. Ps. 4, 2, 38: certae occumbere morti, to submit to, Verg. A. 2, 62: aliquem ad mortem dare, to put to death, kill, Plaut. Am. 2, 2, 177: morti, Hor. S. 2, 3, 197: aliquem morte multare, Cic. Tusc. 1, 22, 50; so, per vim, Cic. Verr. 2, 1, 5, § 14: morte multatus, id. Tusc. 1, 40, 97; Tac. A. 6, 9; Plin. Ep. 8, 14, 15; Lact. 2, 9, 24: morte punire, Plin. Ep. 8, 14, 12; Tac. A. 4, 44; 11, 18: mortis poena, Cic. Cat. 4, 4, 7: morti addici, id. Off. 3, 10, 45: omne humanum genus morte damnatum est, Sen. Ep. 71, 15: Antonius civium suorum vitae sedebat mortisque arbiter, Sen. Polyb. 16, 2: vitae et mortis habere potestatem, Vulg. Sap. 16, 13: illata per scelus, assassination, Cic. Mil. 7, 17: ad mortem se offerre pro patriā, id. Tusc. 1, 15, 32: afferre, Serv. ap. Cic. Fam. 4, 12, 2: multare aliquem usque ad mortem, Ter. Ad. 1, 2, 9: morte cadere, Hor. C. 4, 2, 15: morte acerbissimā affici, Serv. ap. Cic. Fam. 4, 12, 2: multare, id. de Or. 1, 43, 100: ad mortem duci, id. Tusc. 1, 42, 100: cui legatio ipsa morti fuisset, brought death, id. Phil. 9, 1, 3: imperfecta, blindness, Stat. Th. 11, 582: morte suā mori, to die a natural death: bella res est, mori suā morte, Sen. Ep. 69, 6: mors suprema, Hor. Ep. 2, 2, 173; Sil. 5, 416: mortis fine, Boëth. Consol. 2, 7: quae rapit ultima mors est, Lucil. ap. Sen. Ep. 24, 20: proximus morti = moriens, Aug. Civ. Dei, 22, 8; App. M. 1, 72; cf.: morti vicinus, Aug. Serm. 306, 10; Hier. in Joel, 1, 13 al.; cf.: cui, mors cum appropinquet, Cic. Fin. 5, 11, 31: cujus aetati mors propior erat, Sall. H. 2, 41, 9: adpropinquante morte, Cic. Div. 1, 30, 64 sq.: ut prorogetur tibi dies mortis, Sen. Ben. 5, 17, 6: circa mortis diem, id. Ep. 27, 2: mansurum est vitium usque ad diem mortis, Cels. 7, 7, 15 init.—Poet.: mors sola fatetur quantula sint hominum corpuscula, Juv. 10, 173. —In plur.: mortes, when several persons are spoken of: praeclarae mortes sunt imperatoriae, Cic. Fin. 2, 30, 97; so Hor. S. 1, 3, 108: meorum, Plin. Ep. 8, 16, 1: perdere mortes, to throw away lives, to die in vain, Stat. Th. 9, 58: hinc subitae mortes, Juv. 1, 144.—Also of different forms or modes of death: omnīs per mortīs, Verg. A. 10, 854; cf.: omni imagine mortium, Tac. H. 3, 28; Sen. Clem. 1, 18, 2.—Rarely of an abstract thing: fere rerum omnium oblivio morsque memoriae, death, total loss, Plin. 14, 22, 28, § 142.—
    1. B. Personified.
      1. 1. Mors, a goddess, the daughter of Erebus and Nox, Cic. N. D. 3, 17, 44; Verg. A. 11, 197; Hyg. Fab. praef.—
      2. 2. (Eccl. Lat.) = eum qui habebat mortis imperium, id est, diabolum, Vulg. Heb. 2, 14; id. Isa. 28, 15; cf.: ero mors tua, o mors, id. Hos. 13, 14; id. Apoc. 6, 8.—
  2. II. Transf.
    1. A. A dead body, corpse (mostly poet.): morte campos contegi, with corpses, Att. ap. Non. 110, 31: mortem ejus (Clodii) lacerari, body, corpse, Cic. Mil. 32, 86; Cat. 64, 362; Prop. 3, 5, 22: vitis, quam juxta hominis mors laqueo pependerit, Plin. 14, 19, 23, § 119; Stat. Th. 1, 768.—Hence, jestingly, of an old man: odiosum est mortem amplexari, a corpse, a skeleton, Plaut. Bacch. 5, 2, 33.—
    2. B. Like φόνος, the blood shed by murder: ensem multā morte recepit, Verg. A. 9, 348.—
    3. C. That which brings death (of missiles), a deadly weapon (poet.): mille cavet lapsas circum cava tempora mortes, Stat. Th. 6, 792; Luc. 7, 517: per pectora saevas Exceptat mortes, Sil. 9, 369.—Of a sentence or threat of death: ut auferat a me mortem istam, Vulg. Ex. 10, 17; of terrible pangs and anxieties: contritiones mortis, id. 2 Reg. 22, 5: dolores mortis, id. Psa. 18, 4; 116, 3; of a cruel and murderous officer: aderat mors terrorque sociorum et civium lictor Sestius, Cic. Verr. 2, 5, 45, § 118.—
    4. D. Esp. (eccl. Lat.): mors secunda, the second death, future punishment, Vulg. Apoc. 2, 11; 20, 6; 14: mors alone, id. 1 Joh. 5, 16; also spiritual death, that of a soul under the dominion of sin: stimulus mortis peccatum est, id. 1 Cor. 15, 56; Rom. 8, 6 et saep.; cf. Lact. 7, 10 fin.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

mors: fem nom sg

• mors, mortis, f.,
1. mort [naturelle ou violente, ou comme châtiment suprême] : mortem obire Cic. Phil. 5, 48, mourir ; adpropinquante morte Cic. Div. 1, 64, à l'approche de la mort ; repentina morte perire Cic. Clu. 174, périr d'une mort soudaine ; tempus mortis Cic. Tusc. 1, 49, le moment de la mort ; dies mortis Sen. Ben. 5, 17, 6, le jour de la mort, cf. Cic. Tusc. 1, 83 ; Div. 2, 71 ; Off. 1, 112 ; Cæs. G. 1, 4, 3 ; mortem oppetere Cic. Verr. 2, 3, 129, aller au devant de la mort ; mortem alicui offerre Cic. Vat. 24, menacer qqn de mort ; mors illata per scelus Cic. Mil. 17, mort donnée criminellement ; mors voluntaria Cic. Fin. 3, 61, mort volontaire ; claræ mortes pro patria oppetitæ Cic. Tusc. 1, 116, les belles morts recherchées pour la patrie ; morte multare Cic. Tusc. 1, 50, punir de mort, cf. Cic. Verr. 2, 1, 14 ; afficere Cic. Clu. 169, frapper de mort ; morti addicere Cic. Off. 3, 45, condamner à mort || mors memoriæ Plin. 14, 142, perte de la mémoire || [personnif.] Cic. Nat. 3, 44
2. cadavre : Prop. 3, 5, 22 ; [fig.] Pl. Bacch. 1152 ; Cic. Mil. 86
3. [syn. de meurtrier] : mors terrorque sociorum lictor Sextius Cic. Verr. 2, 5, 118, le licteur Sextius, mort et terreur des alliés.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
mors Copy link
ⓘ

mors: fem nom sg

MORS mortis. f. [θάνατος, τελευτὴ, μόρος] Interitus viuentium, de quo philosophicas aliquot sententias ponemus. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.