Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (17 entries · 32 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

mentis | que: fem gen/nom sg

mentīs | que: fem acc pl

• mens, mentis (nom. sing. mentis: terra corpus est, at mentis ignis est, Enn. ap. Prisc. p. 764 P.; so too, istic est de sole sumptus; isque totus mentis est, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 59 Müll.; cf. Enn. p. 168, v. 6 and 7 Vahl.), f. [from the root men, whence memini, q. v., and comminiscor], the mind, disposition; the heart, soul (class.).
  1. I. In gen.: fusi sine mente ac sine sensu ullo jaceant, Enn. ap. Non. 312, 26 (Ann. v. 134 Vahl.): nubilam mentem Animi habeo, Plaut. Cist. 2, 1, 6: mens animi, Cat. 65, 4: mens animi vigilat, Lucr. 4, 758: mala mens, malus animus, bad disposition, bad heart, Ter. And. 1, 1, 137: hominum erga se mentes, feelings, sentiments, Suet. Calig. 60: mens mollis ad calamitates perferendas, Caes. B. G. 3, 19: humanae mentis vitium ... saeva cupido, Juv. 14, 175.—
  2. II. In partic.
    1. A. The conscience: cum vero jurato sententia dicenda est, meminerit, deum se adhibere testem, id est ut ego arbitror, mentem suam, Cic. Off. 3, 10, 44: auditor, cui frigida mens est crimi nibus, Juv. 1, 166: quos diri conscia fact, Mens habet attonitos et surdo verbere caedit, id. 13, 194.—
    2. B. The intellectual faculties, the mind, understanding, intellect, reason, judgment, discernment, consideration, reflection, etc.: mens, cui regnum totius animi (soul) a naturā tributum est, Cic. Tusc. 3, 5, 11: animus ita est constitutus, ut habeat praestantiam mentis, id. Fin. 5, 12, 34: deorum mente atque ratione omnem mundum administrari et regi, id. N. D. 1, 2, 4: mente complecti aliquid, to comprehend, understand, id. Tusc. 1, 16, 37: sanum mentis esse, to be of sound mind, Plaut. Trin. 2, 4, 53: mens sana in corpore sano, Juv 10, 356: mentis suae esse, to be in one's right mind, in one's senses, Cic. Pis. 21, 50; so, mentis compotem esse, id. ib. 20, 48: captus mente, out of his senses, beside himself, mad (cf. menceps), id. Ac. 2, 17, 53; Paul. Sent. 3, 4, a, 11: mentem amittere, to lose one's mind, Cic. Har. Resp. 15. 31: mentis inops, Ov. H. 15, 139: huic ex tempore dicenti effluit mens, his recollection vanished, Cic. Brut. 61, 218: quis est tam vecors, qui ea, quae tanta mente fiunt, casu putet posse fieri? id. Har. Resp. 9, 19: vobis dent mentem oportet (di), ut prohibeatis, sicut mihi dederunt, ut, etc., Liv. 6, 18: quid tibi istuc in mentem venit? what comes into your mind? what are you thinking of? Plaut. Am. 2, 2, 34: modo hercle in mentem venit, id. As. 3, 2, 42: venit hoc mihi in mentem, te, etc., id. Aul. 2, 2, 49: venit in mentem, ut, etc., id. Curc. 4, 4, 2.—With inf., Plaut. Bacch. 4, 7, 31.—With nom.: miserae ubi venit in mentem mortis metus, Plaut. Rud. 3, 3, 23: servi venere in mentem calliditates, Ter. Heaut. 5, 1, 13: quotiescumque patria in mentem veniret, Liv. 5, 54, 3; 8, 5, 10; Quint. 12, 9, 13; cf.: numquam ea res tibi tam belle in mentem venire potuisset, Cic. Att. 12, 37, 2; id. Har. Resp. 26, 55.—With gen. (so mostly in Cic.): non minus saepe ei venit in mentem potestatis, quam aequitatis tuae, he bethought himself of, Cic. Quint. 2, 6: tibi tuarum virtutum veniat in mentem, id. de Or 2, 61, 249: venit mihi Platonis in mentem, id. Fin. 5, 1, 2: solet mihi in mentem venire illius temporis, id. Fam. 7, 3, 1.—
    3. C. Mind, thought, plan, purpose, intention, design. quā facere id possis, nostram nunc accipe mentem, Verg. A. 1, 676: ut nemini dubium esse debeat, quin reliquo tempore eādem mente sim futurus, Nep. Hann. 2, 5: Dolabella classem eā mente comparavit, ut, Cic. Fam. 12, 14, 1: mentes deorum scrutari in fibris, Ov. M. 15, 136: ferro percussit, sed non occidendi mente, Mos. et Rom. Leg. Coll. 1, 6, 3: poenae modus ex mente facientis statui potest, ib. 13, 3, 2: in mente est mihi dormire, I have a mind to, Petr. 21.—
    4. D. Spirit, boldness, courage: addere mentem, to give courage to, Hor Ep. 2, 2, 36: demittunt mentes, lose courage, Verg. A. 12, 609 (cf. animus).—
    5. E. Personified: Mens, the goddess of thought, whose festival was held on the eighth of June, Cic. Leg. 2, 8, 19: Menti aedem T. Octacilius praetor vovit, Liv. 22, 10; cf. Ov. F. 6, 241.
menta Copy link
ⓘ

mentīs | que: fem dat/abl pl

• menta (mentha), ae, f., = μίντη, mint, acc. to the myth, so called from Menthe or Minthe, a nymph who was changed by Proserpine into this plant, Ov. M. 10, 729; 8, 663; Plin. 19, 8, 47, § 159: ructatrix, Mart. 10, 48, 10: serpens, Col. poët. 10, 119. —Prov.: decimatis mentham et rutam et omne olus, et praeteritis judicium, i. e. carefully attend to trifles and neglect weighty matters, Vulg. Luc. 11, 42; id. Matt. 23, 23.
ⓘ

mentīs | que: neut dat/abl pl

• mentum, i, n. [root men-, min-, to project; cf.: minae, minari, etc.], the chin of persons and animals; also, the chin with the hair that grows on it, the beard.
  1. I. Lit.: Herculis mentum paulo attritius, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 94: attingere, Plin. 11, 45, 103, § 251: incana, Verg. A. 6, 809: caprarum, Plin. 8, 50, 76, § 204.—
  2. II. Transf., in archit., the projecting part of a cornice, which casts off the rain, the coping, Vitr. 4, 3, 6.
ⓘ

mentīs | que: pres ind act 2nd sg

• mentĭor, ītus, 4 (fut. mentibitur, for mentietur, Plaut. Mil. 1, 1, 35; 2, 2, 99; v. Neue, Formenl. 2, p. 448), v. dep. n. and a. [prob. from root men-, whence mens, memini, q. v. Original meaning, to invent; hence],
  1. I. Neutr., to lie, cheat, deceive, etc.: mentiri palam, Plaut. Truc. 1, 2, 89: mentire, id. Poen. 3, 5, 18: adversus aliquem, id. Aul. 4, 7, 9: apud aliquem, id. Poen. 1, 1, 24: sibi, id. Am. 1, 2, 6: mihi, id. Capt. 3, 5, 46; Ter. Eun. 4, 4, 35: aperte, Cic. Ac. 2, 6, 18: in re aliquā, id. Att. 12, 21, 4: de re aliquā, id. N. D. 3, 6, 14: adeo veritatis diligens, ut ne joco quidem mentiretur, Nep. Epam. 3, 1.—With acc. and inf., to pretend, to declare falsely: certam me sum mentitus habere Horam, quae, etc., Ov. Tr. 1, 3, 53; Plin. 12, 15, 34, § 67: mentior nisi or si mentior, a form of asseveration, I am a liar, if, etc.: mentior, nisi et quae alunt illud, corpora sunt, Sen. Ep. 106, 5: si mentiar, inquit, Ultima, quā fallam, sit Venus illa mihi, Ov. F. 4, 227.—Of things, to deceive, impose upon: frons, oculi, vultus persaepe mentiuntur, oratio vero saepissime, Cic. Q. Fr. 1, 1, 6: in quibus nihil umquam ... vetustas mentita sit, id. N. D. 2, 5, 15.—
    1. B. To deceive one's self, mistake: mentire, gnate, Plaut. Trin. 2, 2, 83 Brix ad loc.—
  2. II. Act., to lie or speak falsely about, to assert falsely, make a false promise about; to feign, counterfeit, imitate a shape, nature, etc.: cujus consilio tantam rem mentitus esset, had devised such a falsehood, Sall. C. 48: originem alicujus, Just. 35, 2, 4: auspicium, Liv. 10, 40: titulum Lyciscae, to assume falsely, Juv. 6, 123: noctem, to promise falsely, Prop. 3, 9, 1: cur sese daemonia mentiuntur, Tert. Apol. 23; also, to invent, feign, of a poetical fiction: ita mentitur (sc. Homerus), Hor. A. P. 151; cf.: poëtae Orionem mentiuntur in pelago incidentem, Lact. 4, 15, 21.—Pass.: si a debitore, praelato die, pignoris obligatio mentiatur, Dig. 48, 10, 28.—
    1. B. Trop., of inanim. subjects: semel fac illud, Mentitur tua quod subinde tussis, do what your cough keeps falsely promising, i. e. die, Mart. 5, 39, 6: mentiris juvenem tinctis capillis, id. 3, 43, 1: color, qui chrysocollam mentitur, Plin. 35, 6, 29, § 48: nec varios discet mentiri lana colores, Verg. E. 4, 42: sexum viris denegatum muliebri motu, Col. praef. 1.—Hence, *
      1. 1. mentĭens, entis, m. subst., a fallacy, sophism: quomodo mentientem, quem ψευδόμενον vocant, dissolvas, Cic. Div. 2, 4, 11. —
      2. 2. mentītus, a, um, Part., in pass. signif., imitated, counterfeit, feigned (poet.): mentita tela, Verg. A. 2, 422: figurae, Ov. M. 5, 326: fama, id. ib. 10, 28: nomen, id. ib. 10, 439; id. H. 11, 73; Sen. Contr. 5, 5, 3; Luc. 2, 512; Val. Fl. 6, 698; 7, 155; Sil. 15, 796; Stat. S. 4, 6, 21; id. Th. 1, 256; 7, 303; 10, 875; Poët. ap. Suet. Oth. 3; Prop. 4 (5), 7, 58. mentiti fictique terrores, Plin. Ep. 6, 20, 15; id. Pan. 81, 3: divinitas, Lact. 2, 16, 2; Quint. 12, 10, 76.
GAF Gaffiot (5)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

mentis | que: fem gen/nom sg

mentīs | que: fem acc pl

• mēns, mentis, f. (rac. men., cf. memini, μένος),
1. faculté intellectuelle, intelligence : mens animi Lucr. 4, 758, faculté intellectuelle de l'esprit, cf. Pl. Cist. 209 ; Epid. 530 ; Catul. 65, 4 ; quæ pars animi mens vocatur Cic. Rep. 2, 67, la partie de l'âme qu'on appelle intelligence ; totus et mente et animo in bellum insistit Cæs. G. 6, 5, 1, il se donne à la guerre de toute son intelligence comme de tout son cœur ; mentes animosque perturbare Cæs. G. 1, 39, 1, troubler les intelligences et les cœurs || raison : ut ad bella suscipienda Gallorum promptus est animus, sic mollis ac minime resistens ad calamitates perferendas mens eorum est Cæs. G. 3, 19, 6, si les Gaulois ont le cœur prompt à entreprendre des guerres, ils ont en revanche une raison insuffisamment ferme et solide pour supporter les revers ; mentis suæ esse Cic. Pis. 50 ou mentis compotem esse Cic. Pis. 48, être en possession de sa raison ; captus mente Cic. Ac. 2, 53, qui n'a pas toute sa raison ; mentem amittere Cic. Har. 31, perdre la raison ; malam mentem habere Sen. Ben. 3, 27, 2, n'avoir pas sa tête à soi, n'avoir pas son bon sens
2. [en gén.] esprit, pensée, réflexion : in mente ou mente aliquid agitare Cic. Nat. 1, 114 ; CM 41, remuer qqch. dans son esprit, élaborer une pensée ; res alicui in mentem venit Cic. Att. 12, 37, 2, une chose vient à l'esprit de qqn ; tibi in mentem non venit jubere Cic. Verr. 2, 4, 28, il ne t'est pas venu à l'esprit d'ordonner ; venit in mentem non esse vitandum illum nobis conventum Cic. Verr. 2, 4, 138, il nous vint à l'esprit que nous ne devions pas éviter cette réunion ; [avec ut subj.] Pl. Curc. 559 || [avec gén.] : mihi venit in mentem alicujus rei, il me souvient de qqch., il me vient à l'esprit l'idée, le souvenir, la pensée de : Cic. Fin. 5, 2 ; Verr. 2, 5, 180, etc.
3. [en part.] disposition d'esprit : senatus, princeps salutis mentisque publicæ Cic. Har. 58, le sénat, chef du salut et de l'esprit publics ; nemini dubium esse debet, quin reliquo tempore eadem mente sim futurus Nep. Hann. 2, 5, personne ne doit douter que dans l'avenir je ne garde les mêmes dispositions d'esprit ; scire ex te cupio, quo consilio aut qua mente feceris ut Cic. Vat. 30, je désire savoir de toi dans quel dessein ou dans quel esprit tu as fait en sorte de..., cf. Cic. Cat. 2, 11 || intention : ea mente ut Cic. Phil. 1, 6, avec l'intention de, cf. Cic. Fam. 12, 14, 1 ; hac mente esse, ut Cic. de Or. 1, 180, avoir l'intention que
4. courage : Virg. En. 12, 609 ; Hor. Ep. 2, 2, 36
5. Mens Cic. Leg. 2, 19, déesse de la raison, cf. Liv. 22, 10, 10. ➳ nom. sing. mentis Enn. d. Varro L. 5, 59 ; cf. Prisc. Gramm. 7, 64 || gén. pl., touj. mentium : Varro L. 8, 67, etc.
menta Copy link
ⓘ

mentīs | que: fem dat/abl pl

• menta (mentha), æ, f. (μίνθη), menthe [herbe] : Cato Agr. 119 ; Varro L. 5, 103 ; Ov. M. 10, 729 ; Plin. 19, 159 ; Mart. 10, 48, 10.
mentum Copy link
ⓘ

mentīs | que: neut dat/abl pl

• 1 mentum, ī, n., menton [de l'h. et d'animaux] : Cic. Verr. 2, 4, 94 ; Plin. 11, 251 ; Virg. En. 6, 809 || triste mentum Mart. 11, 98, 5 = mentagra || partie en saillie d'une corniche : Vitr. Arch. 4, 3, 6.
mentum Copy link
ⓘ

mentīs | que: neut dat/abl pl

• 2 mentum, ī, n. (meniscor), = commentum : P. Fest. 124.
ⓘ

mentīs | que: pres ind act 2nd sg

• mentĭor, ītus sum, īrī (mens), intr. et tr.
I. intr.,
  1. 1. mentir, ne pas dire la vérité : in (de) re aliqua Cic. Att. 12, 21, 4 ; Nat. 3, 14, à propos de qqch. ; alicui Pl. Capt. 704 ; Ter. Eun. 704 ; Cic. Fin. 1, 16, mentir à qqn ; mentior, mentiar nisi, je suis un menteur, que je sois un menteur si... ne pas, cf. Sen. Ep. 106, 5
  2. 2. se tromper : mentire Pl. Trin. 362, tu dis une chose fausse
  3. 3. [fig.] frons, oculi, vultus sæpe mentiuntur Cic. Q. 1, 1, 15, le front, les yeux, le visage mentent (trompent) souvent, cf. Cic. Nat. 2, 15
  4. 4. feindre, imaginer [fictions poétiques] : Hor. P. 151
  5. 5. manquer de parole : honestius mentietur Cic. Off. 3, 93, il sera plus honorable pour lui de manquer à sa parole.
II. tr.,
  1. 1. dire mensongèrement : tantam rem Pl. Mil. 35 ; Sall. C. 48, 6, dire un tel mensonge ; [avec prop. inf.] Liv. 24, 5, 12 ; Ov. Tr. 1, 3, 53
  2. 2. promettre faussement [en ne tenant pas parole] : Prop. 3, 9, 1
  3. 3. abuser, décevoir : spem mentita (est) seges Hor. Ep. 1, 7, 87, la moisson a trompé l'espérance
  4. 4. feindre, controuver : auspicium Liv. 10, 40, 4, annoncer de faux auspices
  5. 5. imiter, contrefaire : color, qui chrysocollam mentitur Plin. 35, 48, couleur qui imite celle de la chrysocolle [minéral] ; nec varios discet mentiri lana colores Virg. B. 4, 42, la laine n'apprendra plus à emprunter des couleurs diverses ; mentiris juvenem tinctis capillis Mart. 2, 43, 1, tu fais le jeune homme en te teignant les cheveux. ➳ fut. arch. mentibitur, mentibimur Pl. Mil. 35 ; 254 || il est difficile de reconnaître si le part. mentitus, a, um, est pris au sens passif ; on peut le plus souvent le traduire par « qui ment, menteur, trompeur, qui imite, etc. »
GES Gesner (4)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
mens Copy link
ⓘ

mentis | que: fem gen/nom sg

mentīs | que: fem acc pl

MENS mentis. f. [νοῦς, φρὴν] Animus noster, rector ille corporis, in quantum cogitat, intelligit, vult etc. […]
Page Scan
menta Copy link
ⓘ

mentīs | que: fem dat/abl pl

MENTA, s. MENTHA ae. f. Herba, quae a Graecis ἡδύοσμος dicitur; hoc est suaueolens. […]
Page Scan
mentum Copy link
ⓘ

mentīs | que: neut dat/abl pl

MENTVM i. n. [γένειον, ἀνθερεὼν] Pars faciei ori subiecta, vbi coëunt vtrinque maxillae, barbae sedes. […]
Page Scan
mentior Copy link
ⓘ

mentīs | que: pres ind act 2nd sg

MENTIOR îri. Depon. [ψεύδομαι, ψευδομυθέω, ψευδολογέω, ἀλίτομαι] Falsum dicere significat, ac videtur cognationem habere cum verbo antiquato Meno, vnde Miniscor, Comminiscor, commentus sum: est enim Mentiri fingere et comminisci aliquid, quod nusquam sit etc. […]
Page Scan
FOR Forcellini (4)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to