lărus Copy link ⓘlărum | ne: masc acc sg · masc gen pl (poetic) • lărus (lăros), i, m., = λάρος, a ravenous sea-bird, perh. the mew, Vulg. Lev. 11, 16; id. Deut. 14, 15; cf.: larus, λάρος, Gloss. Philox.
Lār Copy link ⓘlărum | ne: masc gen pl • Lār or Lars, Lartis, m., a prænomen of Etruscan origin (in Etruscan, usu: the prefix of the first-born, while a younger son was called Aruns. The name Lar, Lars, or Larth was an honorary appellation in Etruscan, = Engl. lord): Lars Tolumnius, rex Veientium, Cic. Phil. 9, 2; Liv. 4, 17, 1; 4, 58, 7: ad Lartem Porsenam, id. 2, 9 (nom. Lar, Charis. 110 P.).
Lăres Copy link Outline I. Larium, Liv. 40, 52), m. , tutelar deities, Lares ...II. Most commonly the Lares , ...(a). In plur.(b). In sing.B. Meton., a hearth, dwelling, home(b). In plur., Ov. R. Am. 302 • Lăres (old form † Lăses, Inscr. Fratr. Arval.; cf. Varr. L. L. 6, § 2 Müll.), um and ĭum (Larum, Varr. L. L. 5, § 49 Müll.; Cic. Rep. 5, 5, 7; id. N. D. 3, 25, 63; id. Leg. 2, 8, 19; Inscr. Orell. 961: I. Larium, Liv. 40, 52), m. [old Lat. Lases; Etrusc. Laran, Lalan; root las-; cf. lascivus], tutelar deities, Lares, belonging orig. to the Etruscan religion, and worshipped especially as the presiders over and protectors of a particular locality (cf. Otfr. Müll. Etrusc. 2, p. 90 sq.): praestites, the tutelar deities of an entire city, Ov. F. 5, 129 sq.: mille Lares geniumque ducis, qui tradidit illos, urbs habet, id. ib. 5, 145: Puteolanae civitatis, Inscr. Orell. 1670: civitatum, Inscr. ap. Grut. p. 10, 2: vicorum, Arn. 3, 41: rurales, Inscr. ap. Grut. p. 251: compitales, of cross - roads, Suet. Aug. 31; called also Lares compitalicii, Philarg. ad Verg. G. 2, 381: viales, worshipped by the road-side, Plaut. Merc. 5, 2, 24: permarini, tutelar deities of the sea, Liv. 40, 52: caelipotentes, Inscr. ap. Tert. de Spect. 5.—Sing.: Lari viali, Inscr. Orell. 1762; 1894: eundem esse Genium et Larem, multi veteres memoriae prodiderunt, Censor. 3, 2.— II. Most commonly the Lares (as familiares or domestici), the tutelar deities of a house, household gods, domestic Lares (whose images stood on the hearth in a little shrine, aedes, or in a small chapel, lararium); as the tutelar deities of each particular dwelling, also in sing.: Lar, Laris, m. α. In plur.: rem divinam facere Laribus familiaribus, Plaut. Rud. 5, 1, 17: sanctis Penatium deorum Larumque familiarium sedibus, Cic. Rep. 5, 5, 7; id. Quint. 27 fin.: ad aedem Larum, id. N. D. 3, 25, 63: immolet aequis porcum Laribus, Hor. S. 2, 3, 164: Laribus tuum Miscet numen, id. C. 4, 5, 34. — β. In sing.: ego Lar sum familiaris, ex hac familia, Plaut. Aul. prol. 2: haec imponuntur in foco nostro dari, id. ib. 2, 8, 16: familiae Lar pater, alium Larem persequi, id. Merc. 5, 1, 5 sq.— B. Meton., a hearth, dwelling, home (class.; usually in sing.): larem corona nostrum decorari volo, Plaut. Trin. 1, 2, 1: relinquent larem familiarem suum? Cic. Verr. 2, 3, 11, § 27: ad suum larem familiarem redire, id. ib. 2, 3, 54, § 125: nobis larem familiarem nusquam ullum esse? Sall. C. 20: paternus, Hor. Ep. 2, 2, 51: patrius, id. S. 1, 2, 56; cf.: avitus apto Cum lare fundus, id. C. 1, 12, 43: gaudens lare certo, id. Ep. 1, 7, 58: parvo sub lare, id. C. 3, 29, 14: conductus, Mart. 11, 82, 2: deserere larem, to abandon one's home, Ov. F. 1, 478: pelli lare, to be driven from a place, id. ib. 6, 362: alumnus laris Antenorei, i. e. of the city of Padua, Mart. 1, 77, 2: ob eam rem tibi Lare commercioque interdico, Vet. Formul. ap. Paul. Sent. 3, 4, 7.— β. In plur., Ov. R. Am. 302: jussa pars mutare lares, Hor. C. S. 39.—Poet., of a bird's nest: avis in ramo tecta laremque parat, Ov. F. 3, 242: cum rapit Halcyones miserae fetumque laremque, Val. Fl. 4, 45.
lărus Copy link ⓘlărum | ne: masc acc sg · masc gen pl (poetic) • lărus, ī, m. (λάρος), mouette [oiseau] Vulg. Lev. 11, 16 ; Gloss. Phil.
Lār Copy link Outline 1 Lare, Lares, les Lares [divinités protectrices, âmes des ancêtres défunts] || Lar ...2 [fig.] = foyer, demeure, maison : || [en parl. des oiseaux] : ... ⓘlărum | ne: masc gen pl • 1 Lār, Lăris, m., (gén. pl. Larum Cic. Rep. 5, 7, etc. ; qqf. Larium Liv. 40, 52, 3) 1. Lare, Lares, les Lares [divinités protectrices, âmes des ancêtres défunts] || Lar familiaris, le Lare de la famille [dieu du foyer, était l'objet d'un culte dans la maison ; le paterfamilias lui offrait des sacrifices aux dates importantes du mois et dans des circonstances solennelles] || les Lares étendaient leur protection en dehors de la maison : compitales, viales, permarini Suet. Aug. 31 ; Pl. Merc. 865 ; Liv. 40, 52, 4, dieux tutélaires des carrefours, des rues, de la mer || Lares præstites Ov. F. 5, 129, les Lares protecteurs de la cité 2. [fig.] = foyer, demeure, maison : Cic. Verr. 2, 3, 27 ; 3, 125 ; Att. 16, 4, 2 ; Sall. C. 20, 11 ; Hor. Ep. 1, 7, 58 ; 2, 2, 51 || [en parl. des oiseaux] : Ov. F. 3, 242 ; Val. Flacc. 4, 45.
larus Copy link ⓘlărum | ne: masc acc sg · masc gen pl (poetic) LARVS, i. vel LAROS i. m. [λάρος] Auis. Vtitur Vulg. Leuit. 11, 16. et Deut. 14, 15. inter noctuam et accipitrem, vid. GAVIA.
lar Copy link ⓘlărum | ne: masc gen pl LAR [2], LARS, LARTES nec enim satis certa est scriptura, videtur Regem, praesidem, tutorem notasse antiquis Etruscis, et hinc praenomen factum Porsenae, de quo Liu. 2, 9 […] 🗁 Page Scan
lar Copy link ⓘlărum | ne: masc gen pl LAR [3] laris. et pl. LARES, ium. m. δαίμονες ἑστιοῦχοι, ἐφέστιοι θεοὶ, θεοὶ κατοικίδιοι) Lares dici Graecis [δαίμονας scribit Cic. de Vniuers. 34. […] 🗁 Page Scan