jingle (subs.) Copy link • jingle (subs.): tinnītus, ūs: Virg.: Ov.: v. tinkling. Fig.: the j. of Gallio, tinnitus Gallionis, Auct. Dial. Or. 26. Phr.: mere j. (verse), nugae canorae, Hor. A. P. 322.
JINGLE Copy link • JINGLE 1. v. (A) INTRANS., tinnire (the proper word; tintinnare, prae-classical; tintinare, Catullus) [Vid: To RING]. TRANS., tinnitum ciere (†), or by circumlocution. (B) IMPROP., Jingling (poets), tumidi et corrupti et tinnuli (Quint.; of orators). I am very anxious to see whether Dolabella will let us hear his money jingle, exspecto maxime, ecquid Dolabella tinniat (Cic.). 2. s. PROPR., tinnitus (general term): sonitus (general term). IMPROPR., Of verses, etc., tinnitus (e.g., calamistros Maecenatis aut tinnitus Gallionis, Tac.). A jingle (= a trifle in rhyme), nugae canorae (Hor.): a mere jingle of words, inanis verborum sonitus (Cic., De Or., 1, 12, 51). Of money: anybody lets us hear the jingle of his money (i. e., pays anybody money due to him), aliquis aliquid tinnit (Cic.).