Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (19 entries · 18 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

gĕnŭī | ne: neut dat sg

• gĕnu, ūs, n. (also nom. sing. gĕnum, n., Front. Ep. ad M. Caes. 5, 44; and gĕ-nus, m., Lucil. ap. Non. 207, 28; gen. sing. genuis; dat. genui, genu, Mart. Cap. 3, § 293. —In neutr., nom. and acc. sing. genus, Cic. Arat. 45; 46; 399; 403; plur. gēnu︤︥a˘, as a dissyllable, Carey's Lat. Prosody, § 47; Verg. A. 5, 432; 12, 905; gen. plur. genuorum, Vitr. 9, 6 dub.; dat. plur. genubus, Sen. Thyest. 406; Hippol. 667; Mart. Cap. 3, § 293; but usu. genibus, Curt. 10, 5, 24; Tac. A. 12, 18; Liv. 44, 31 fin.; Ov. M. 13, 585) [kindr. with Sanscr. jānu; Gr. γόνυ; Goth. kniu; Germ. Knie; Engl. knee], the knee.
  1. I. Lit.: meus est ballista pugnus, cubitus catapulta est mihi, Umerus aries: tum genu ut quemque icero, ad terram dabo, Plaut. Capt. 4, 2, 17: hujus genus, Cic. ap. Serv. ad Verg. A. 3, 22: fine genus vestem ritu succincta Dianae, Ov. M. 10, 536: per aquam ferme genus tenus altam, Liv. 44, 40, 8 Drak. N. cr.: in ipsa genus utriusque commissura, knee-joint, Plin. 11, 45, 103, § 250: sedatis tibi doloribus genus, Fronto Ep. p. 134 Rom.: dolorem genus suscitare, id. ib. p. 138: ne quem in cursu capite aut cubito offendam aut genu, Plaut. Curc. 2, 3, 3: genu mehercule M. Antonium vidi, cum contente pro se ipse lege Varia diceret, terram tangere, Cic. Tusc. 2, 24, 57: genua inediā succidunt, Plaut. Curc. 2, 3, 30: dumque virent genua, Hor. Epod. 13, 4: genuum junctura, knee-joint, Ov. M. 2, 823: genuumque tumebat orbis, knee-pan, id. ib. 8, 809: ad genua accidere, Enn. ap. Non. 517, 16 (Com. Rel. v. 9 Vahl.): procidere, Sen. Contr. 7, 17, 12: ad genua se alicui submittere, Suet. Tib. 20; cf.: genua amplexus genibusque volutans Haerebat, Verg. A. 3, 607: atqui pol hodie non feres, ni genua confricantur, i. e. be clasped in earnest entreaty, Plaut. As. 3, 3, 80; so, fricare, ib. 88: nunc tibi amplectimur genua egentes opum, id. Rud. 1, 5, 16; cf.: exurgite a genibus, id. ib. v. 22: advolvi, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 1, 311; Tac. A. 1, 13 fin.; 6, 49; 15, 71; for which: genibus se advolvere or advolvi, Liv. 8, 37 fin.; 28, 34, 4; Vell. 2, 80 fin.: nixi genibus ab senatu petierunt, ne, etc., Liv. 43, 2, 2: muta metu terram genibus summissa petebat, Lucr. 1, 92: corde et genibus tremit, Hor. C. 1, 23, 8: jus imperiumque Phraates Caesaris accepit genibus minor, i. e. kneeling, beseeching, id. Ep. 1, 12, 28; Vulg. Phil. 2, 10 saep.: genu ponere, to bow the knee, Curt. 4, 6, 28; so, alicui, id. 8, 7, 13: genu flectere, Hier. in. Eph. 3, 14: inflexo genu adorare aliquem, Sen. Herc. Fur. 410: nixi genibus, on bended knees, Liv. 43, 2, 2: per tua genua te opsecro, Plaut. Curc. 5, 2, 31: genua incerare deorum, i. e. to attach to the statues of the gods wax tablets with prayers written on them, Juv. 10, 55.—
  2. II. Transf., of plants, a knot, joint, usually called geniculum: a genibus (ferulae) exeuntia folia, Plin. 13, 22, 42, § 123.
ⓘ

gĕnuī | ne: perf ind act 1st sg

• gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3 (archaic primary form of the pres. gĕno, ĕre: genit, Varr. R. R. 2, 2, 19: genunt, Varr. ap. Prisc. p. 898 P.: genat, Varr. R. R. 1, 31, 4: genitur, Auct. ap. Cic. Inv. 2, 42, 122; Cic. de Or. 2, 32, 141: genuntur, Varr. R. R. 2, 6, 3: genamur, Censor. 3, 1; inf. pass. geni, Lucr. 3, 797; gen. gerund. genendi, Varr. R. R. 1, 40, 1: genendo, Censor. 3, 1; Arn. 4, 21; inf. pres. pass. gignier, Lucr. 3, 623; 6, 246; 807), v. a. [root gen-; Sanscr. ǵan-, ǵanami, beget; gātis, birth; Gr. γεν- in γίγνομαι, γένος, γυνή; Lat. genus, genius, gener, gens; also nascor (gn-; cf. gnatus), natura; cf. γάμος, γαμβρός (v. Georg Curtius Gr. Etym. 536); gigno for gigeno, redupl. like γίγνομαι], to beget, bear, bring forth, produce; in pass., to be born, to spring, arise, proceed; of animate and inanimate subjects and objects (syn.: creo, genero, pario).
  1. I. Lit.: Saturno, quem Coelus genuit, Enn. ap. Non. 197, 9 (Ann. v. 27 Vahl.): sextus (Hercules) hic ex Alcumena, quem Juppiter genuit, Cic. N. D. 3, 16, 42: nec Hecubam causam interitus fuisse Trojanis, quod Alexandrum genuerit, nec Tyndareum Agamemnoni, quod Clytaemnestram, id. Fat. 15, 34: quaecumque animal pariunt, in capita gignunt, bring forth their young with the head foremost, Plin. 10, 64, 84, § 183. So of the human mother (mostly post-Aug.): idcirco, inquit Lacaena, genueram (filium), Cic. Tusc. 1, 42, 102: e septem liberis, quos ipsa genuisset, unum superesse, Curt. 10, 5, 23: rectius Lolliam induci, quando nullos liberos genuisset, Tac. A. 12, 2 init.; Val. Max. 7, 7, 4; so, ex aliquo, Curt. 8, 3, 3; Tac. A. 12, 3: pisces ova cum genuerunt, relinquunt, Cic. N. D. 2, 51, 129: ova, Plin. 11, 37, 80, § 204: omnia quae terra gignat (shortly before, pariat), Cic. N. D. 1, 2, 4; cf. id. Fin. 5, 11, 33: o Romule, Romule die, Qualem te patriae custodem di genuerunt! Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 116 Vahl.); cf.: ut idem deus urbem hanc gentibus, vos huic urbi genuisse videatur, Cic. Phil. 14, 12, 32: ita ut plurimum (aurum) Asturia gignat, Plin. 33. 4, 21, § 78: India eos (beryllos) gignit, id. 37, 5, 20, § 76: ad majora quaedam natura nos genuit et conformavit, Cic. Fin. 1, 7, 23: deus animum ex sua mente et divinitate genuit, id. Univ. 8.—Pass., usu. with abl., of either or both parents: Meri bellatores gignuntur, Plaut. Mil. 4, 2, 85: nuper erat genitus, Ov. M. 10, 522: qui antecedente anno genitum eum scribant, Suet. Tib. 5: septimo mense geniti, Plin. 11, 37, 59, § 158: pellice genitus, Liv. 40, 9, 2; Suet. Aug. 17: Jove genitus, Curt. 8, 10, 1; 9, 8, 22: juvenes eadem matre geniti, id. 6, 14, 4; Liv. 1, 3, 3; Suet. Aug. 17; id. Tib. 7; id. Ner. 5 fin.: genitum fratre adoptaverat, Plin. Ep. 8, 18, 2.—Also with de, ab, ex: De quo Remulusque feroxque Acrota sunt geniti, Ov. M. 14, 617: genitus de sanguine, id. ib. 1, 748; id. H. 16, 117: de Jove, Gell. 13, 1, 3 (cf. Cic. Rep. 2, 19, 34): filium ab eo genitum nominare, Just. 12, 7, 10; but: a se (= ex se) genitum esse Vitellium, Tac. H. 3, 64: puer ex ea genitus, Curt. 8, 10, 36: (vacca) e terra genita, Ov. M. 1, 615: dis genite et geniture deos, Verg. A. 9, 642: dis genitus, Quint. 1, 10, 9: adolescentis in omnium virtutum exempla geniti, Vell. 2, 116, 2: quae in terris gignantur, ad usum hominum omnia creari, Cic. Off. 1, 7, 22: nec enim id esset principium, quod gigneretur aliunde, id. Rep. 6, 25: ubi tus gignitur, Plaut. Trin. 4, 2, 89: Corycium nemus, ubi crocum gignitur, Curt. 3, 4 fin.—Poet. with inf.: omne potens animal leti genitumque nocere, Luc. 6, 485.—Absol.: ut in gignendo, in educando perfacile appareat, Cic. Fin. 2, 33, 109: hae (mulieres), quae gignunt, imbecillos edunt, Cels. 2, 1 med.
  2. II. Trop., to produce, occasion, cause: multa nobis blandimenta natura ipsa genuit, Cic. Cael. 17, 41: haec ipsa virtus amicitiam et gignit et continet, id. Lael. 6, 20: ludus genuit trepidum certamen et iram, Ira truces inimicitias et funebre bellum, Hor. Ep. 1, 19, 48: qui genuit in hac urbe dicendi copiam, Cic. Brut. 73, 255: praeceptiones, Auct. Her. 4, 3, 5: probationes, Quint. 5, 1, 1: mel gignit insaniam, Plin. 21, 13, 45, § 177; cf.: baccharis odor somnum gignit, id. 21, 19, 77, § 132: alium sitim gignit, id. 20, 6, 23, § 57.—In pass., to be born, to spring, arise, proceed: cum ipse (Cato) sui generis initium ac nominis ab se gigni et propagari vellet, Cic. Verr. 2, 5, 70, § 180: ex hac maxima libertate tyrannis gignitur et illa injustissima et durissima servitus, id. Rep. 1, 44: et aegritudines et metus et reliquae perturbationes omnes gignuntur ex ea (intemperantia), id. Tusc. 4, 9, 22: Plato eas (ἰδέας) gigni negat et ait semper esse, id. Or. 3, 10: ipsi autem intelligamus natura gigni sensum diligendi et benevolentiae caritatem, id. Lael. 9, 32: odia etiam gigni sempiterna (opp. exstingui familiaritates), id. ib. 10, 35: in animorum permotione gignenda, id. de Or. 3, 30, 118: de gignenda et comparanda sapientia, Gell. 13, 8, 1.—Hence, gignentĭa, ĭum, n. (fruit-bearing), organic bodies, things that grow, as plants, trees, etc.: loca nuda gignentium, Sall. J. 79, 6: ilex aucta in altitudinem, quo cuncta gignentium natura fert, id. ib. 93, 4: animam animantium omnium non corpoream esse ... omniumque gignentium esse seniorem, App. Dogm. Plat. p. 193; opp. animalia, Lact. de Ira Dei, 1, 13.
ⓘ

gĕnŭīnē: adverbial

gĕnŭīne: masc/neut voc sg · masc voc sg

• gĕnŭīnus, a, um, adj. [geno, gigno], innate, native, natural.
  1. I. Lit. (rare but class.): genuinae domesticaeque virtutes, * Cic. Rep. 2, 15, 29: naturales et genuini honores, Gell. 2, 2, 9: pietas, Dig. 43, 28, 3, § 4: nequitia, App. M. 9, p. 230.—
  2. II. Transf., genuine, authentic (post-class.): comoedia Plauti, Gell. 3, 3, 7.
gĕnŭīnus Copy link
ⓘ

gĕnŭīnē: adverbial

gĕnŭīne: masc/neut voc sg · masc voc sg

• gĕnŭīnus, a, um, adj. [genae; cf. Paul. ex Fest. p. 94 Müll.], of or belonging to the cheek: dentes, jaw-teeth, back-teeth, Cic. N. D. 2, 54, 134; Plin. 11, 37, 63, § 166; also as subst.: gĕnŭīni, orum, m., Verg. Cat. 5, 36; and in sing.: gĕnŭīnus, i, m., Juv. 5, 69.—Prov.: genuinum frangere in aliquo, to break one's jaw-tooth on a person, i. e. to criticise him severely, Pers. 1, 115.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
gĕnŭīnē Copy link
• gĕnŭīnē (genuinus), franchement : Cic. Q. 2, 14, 2.
gĕnu Copy link
ⓘ

gĕnŭī | ne: neut dat sg

• gĕnu, ūs, n. (cf. γόνυ), genou : genu terram tangere Cic. Tusc. 2, 57, toucher la terre du genou ; genuum orbis Ov. M. 8, 809, la rotule ; genua advolvi Tac. Ann. 1, 13 ; genibus advolvi Liv. 28, 34, 4 ou se advolvere Liv. 8, 37, 9, se jeter aux genoux de qqn || nœud [d'une tige] : Plin. 13, 123. ➳ autres formes : genum n., Fronto Ep. ad M. Cæs. 5, 44 ; genus n., Cic. Arat. 34, 46 ; 399 ; 403 ; genus m., Lucil. d. Non. 207, 28 || gén. sing. genuis ; dat. genui et genu : Capel. 3, 293.
ⓘ

gĕnuī | ne: perf ind act 1st sg

• gignō, gĕnŭī, gĕnĭtum, ĕre (geno), tr.,
1. engendrer :
  1. a) (Hercules) quem Juppiter genuit Cic. Nat. 3, 42 (Hercule) qu'engendra Jupiter ;
  2. b) Hecuba Alexandrum genuit Cic. Fato 34, Hécube enfanta Alexandre || mettre bas : Plin. 10, 183 || pondre : Cic. Nat. 2, 129 || [poét.] dis genitus Virg. En. 9, 642, fils des dieux || genitus [avec de] Gell. 13, 4, 3, né de ; [av. ab] Just. 12, 7, 10
2. créer : deus animum ex sua mente genuit Cic. Tim. 8, Dieu créa l'âme, émanation de sa propre intelligence
3. produire [en parl. du sol] : quæ terra gignit Cic. Nat. 1, 4, les productions de la terre, v. gignentia ; quæ (res) gignuntur e terra Cic. Ac. 1, 26, (les choses) qui proviennent de la terre
4. [fig.] faire naître, produire, causer : qui genuit in hac urbe dicendi copiam Cic. Br. 255, celui qui a créé chez nous l'abondance oratoire ; hæc virtus amicitiam gignit Cic. Læl. 20, cette vertu fait naître l'amitié ; ex maxima libertate tyrannus gignitur Cic. Rep. 1, 68, d'une liberté sans limite naît la tyrannie ; sui generis initium ab se gigni voluit Cic. Verr. 2, 5, 180, il voulut que le commencement de sa race partît de lui-même.
gĕnŭīnus Copy link
ⓘ

gĕnŭīnē: adverbial

gĕnŭīne: masc/neut voc sg · masc voc sg

• 1 gĕnŭīnus, a, um (genu), de naissance, naturel, inné : Cic. Rep. 2, 29 ; Gell. 2, 2, 9 || [fig.] authentique, réel : Gell. 3, 3, 7.
GES Gesner (5)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
genuine Copy link
GENVINE Adu. Genuine fraterneque rescribam Cic. ad Q. Frat. 2, 15.
genu Copy link
ⓘ

gĕnŭī | ne: neut dat sg

GENV n. [γόνας, γόνυ] Genua Femorum ac crurum commissurae: Sedes misericordiae, quam prensant supplices. […]
Page Scan
gigno Copy link
ⓘ

gĕnuī | ne: perf ind act 1st sg

GIGNO genui vel ginui, secundum Diomedem, genitum, ere. [γεννάω] Deriuatur ab antiquo Geno ea fere ratione, vt a [τέκω τίκτω, etc. […]
Page Scan
genuinus Copy link
ⓘ

gĕnŭīnē: adverbial

gĕnŭīne: masc/neut voc sg · masc voc sg

GENVINVS [1] vid. sub GIGNO.
genuinus Copy link
ⓘ

gĕnŭīnē: adverbial

gĕnŭīne: masc/neut voc sg · masc voc sg

GENVINVS [2] a, um. Adi. [γνήσιος] Natiuus, naturalis. […]
Page Scan
FOR Forcellini (4)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• genuine:
      1. 1. sincērus (without spurious admixtures, opp. to counterfeit): to distinguish the counterfeit and pretended from the g. and real, fucata atque simulata a sinceris atque veris internoscere, Cic. Am. 25, 94: g. (unadulterated) saffron, s. crocus, Plin. 21, 6, 17.
      2. 2. germānus (thorough-going, as if born or made so): a g. man of business, g. negotiator, Cic. Att. 1, 18, extr.: v. native.
      3. 3. gĕnuīnus (not so in Cic.): the most thoroughly g. of all the comedies of Plautus, Plauti comoedia omnium maxime g., Gell. 3, 3, med.
      4. 4. mĕrus (undiluted): v. sheer.
      5. 5. authentĭcus: Ulp. Dig.: v. authentic.
      6. 6. vērus: v. true, real.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
GENUINE Copy link
• GENUINE
verus (true; also, of writings, tot enim sunt veri Bruti libri, Cic., Or., 2, 55, 224): probus (e.g., argentum probum, Liv.): germanus: verus et germanus (e.g., verum et germanum Metellum, Cic.; haec germana est ironia, Cic.): bonus (good; boni numi, Cic.): sincerus (unadulterated; of wine, etc.): merus (unmixed; of fluids): putus (of metals; pure; purus et putus is mostly ante-classical, Plaut., etc.): ☞ genuinus is “home-born” = domesticus, in Cic., Rep. 2, 15; but was applied to writings by Gell.: a genuine edition, *sincera editio: genuine virtue, vera virtus: a genuine Stoic, verus et sincerus Stoicus. For “think not to be genuine,” etc., Vid: “doubt its GENUINENESS.”