flātor Copy link ⓘflātor: masc nom/voc sg • flātor, ōris, m. [id.], a blower of a windinstrument: flator tibicen, Paul. ex Fest. p. 89 Müll.; cf.: flat, flator φυσᾷ, αὐλητής, Gloss. Lab.: flatores, tibicines a flando, Placid. p. 463; a caster of metals: triumviri monetales, aeris, argenti, auri flatores, a melter, coiner, Dig. 1, 2, 2, § 30.
flāto Copy link Outline I. Lit.II. Trop., August. Conf. 7, 6 med. ⓘflātor: pres ind pass 1st sg • flāto, āre, v. freq. a. [id.], to blow. I. Lit.: cantores tibia calamoque flatantes, Arn. 2, p. 69.— II. Trop., August. Conf. 7, 6 med.
flātŏr Copy link Outline 1 joueur de flûte :2 fondeur : . ⓘflātor: masc nom/voc sg • flātŏr, ōris, m. (flo), 1. joueur de flûte : P. Fest. 89, 7 2. fondeur : Dig. 1, 2, 2, 30.
flātō Copy link ⓘflātor: pres ind pass 1st sg • flātō, āre, intr., fréq. de flo, souffler : Arn. 2, 38 || [fig.] Aug. Conf. 7, 6.
flator Copy link ⓘflātor: masc nom/voc sg FLATOR oris. m. [αὐλητὴς] Ab antiquis dicebatur, quem nos Tibicinem vocamus, ab inflatu tibiarum deducta appellatione. […] 🗁 Page Scan
flato Copy link ⓘflātor: pres ind pass 1st sg FLATO âre. Frequent. a Flo. Arnob. 2 Cantores tuba, tibia, calamoque flatantes.