fallo Copy link Outline I. In gen.(a). Of living objects(b). Of inanim. or abstr. objects(g). Absol.B. Impers.II. In partic.A. To deceive in swearing, to swear falsely ...B. With respect to one's knowledge or sight, for the more usual latēre(a). With acc.(b). Absol., to escape notice, be unseen ...2. Impers.C. To cause any thing ...A. Adj.(b). With gen.2. False, counterfeit, spurious, = adulterinusB. As subst.1. falsus, i, m., a liar, deceiver2. falsum, i, n., falsehood, fraud1. falso2. false ⓘfalsē: adverbialfalse: perf part pass masc/neut voc sg • fallo, fĕfelli, falsum, 3 (archaic inf. praes. pass. fallier, Pers. 3, 50; perf. pass. fefellitus sum, Petr. Fragm. 61, MSS.), v. a. [Sanscr. sphal, sphul, to waver; Gr. σφάλλω, ἀ-σφαλής], to deceive, trick, dupe, cheat, disappoint (freq. and class.; syn.: decipio, impono, frustror, circumvenio, emungo, fraudo). I. In gen. α. Of living objects: T. Roscius non unum rei pecuniariae socium fefellit, verum novem homines honestissimos ejusdem muneris, etc. ... induxit, decepit, destituit, omni fraude et perfidia fefellit, Cic. Rosc. Am. 40, 116 sq.; so, aliquem dolis, Ter. And. 3, 2, 13; cf. id. Heaut. 3, 1, 61: senem, Plaut. Bacch. 4, 4, 43: referam gratiam, atque eas itidem fallam, ut ab illis fallimur, Ter. Eun. 2, 3, 93: tu illum fructu fallas, Poët. ap. Cic. N. D. 3, 29, 73: id ipsum sui fallendi causa milites ab hostibus factum existimabant, Caes. B. G. 7, 50, 2: tum laqueis captare feras et fallere visco Inventum, Verg. G. 1, 139; cf. Ov. M. 15, 474: is enim sum, nisi me forte fallo, qui, etc., Cic. Phil. 12, 8, 21: num me fefellit, Catilina, non modo res tanta, verum dies? id. Cat. 1, 3, 7: nisi me fallit animus, id. Rosc. Am. 17, 48; cf.: neque eum prima opinio fefellit, Caes. B. C. 3, 67, 3: ne spes eum fallat, Cic. Fam. 1, 3; Caes. B. G. 2, 10, 4: si in hominibus eligendis spes amicitiae nos fefellerit, Cic. Verr. 2, 2, 11, § 28: in quo cum eum opinio fefellisset, Nep. Ages. 3, 5: nisi forte me animus fallit, Sall. C. 20, 17: nisi memoria me fallit, fails me, Gell. 20, p. 285 Bip.: nisi me omnia fallunt, Cic. Att. 8, 7, 1; cf.: omnia me fallunt, nisi, etc., Sen. Ep. 95 med.: nisi quid me fallit, Cic. Fam. 5, 20, 6; cf.: si quid nunc me fallit in scribendo, id. ib. 3, 5, 4: dominum sterilis saepe fefellit ager, Ov. A. A. 1, 450: certe hercle hic se ipsus fallit, non ego, Ter. And. 3, 2, 15: tam libenter se fallunt, quam si una fata decipiunt, Sen. Brev. Vit. 11, 1: cum alios falleret, se ipsum tamen non fefellit, Lact. 1, 22, 5.— Pass. in mid. force, to deceive one's self, be deceived, to err, be mistaken: errore quodam fallimur in disputando, Cic. Rep. 3, 35: qua (spe) possumus falli: deus falli qui potuit? id. N. D. 3, 31, 76: memoriā falli, Plin. 10, 42, 59, § 118: jamque dies, nisi fallor, adest, Verg. A. 5, 49; Cic. Att. 4, 17, 1; 16, 6, 2: ni fallor, Ov. F. 4, 623; Lact. 2, 19, 1; cf.: ordinis haec virtus erit et venus, aut ego fallor, Hor. A. P. 42.—With object-clause: dicere non fallar, quo, etc., Luc. 7, 288: quamquam haut falsa sum, nos odiosas haberi, Plaut. Aul. 2, 1, 4; cf.: id quam facile sit mihi, haud sum falsus, id. Men. 5, 2, 3; Ter. And. 4, 1, 23; Sall. J. 85, 20: neque ea res falsum me habuit, did not deceive me, id. ib. 10, 1: ut falsus animi est! Ter. Eun. 2, 2, 43.— β. Of inanim. or abstr. objects: promissum, not to fulfil, Curt. 7, 10, 9: fidem hosti datam fallere, to violate, break, betray, deceive, Cic. Off. 1, 13, 39: quodsi meam spem vis improborum fefellerit atque superaverit, id. Cat. 4, 11, 23; cf. id. de Or. 1, 1, 2: non fallam opinionem tuam, id. Fam. 1, 6 fin.; cf. Caes. B. C. 3, 86 fin.: imperium, to fail to execute, Plin. 7, 37, 38, § 125: cum lubrica saxa vestigium fallerent, betrayed, Curt. 4, 9.—Poet.: tu faciem illius Falle dolo, imitate deceptively, assume, Verg. A. 1, 684: sua terga nocturno lupo, i. e. to hide, conceal, Prop. 4, 5, 14: casses, retia, to shun, avoid, Ov. H. 20, 45; 190. — γ. Absol.: neque quo pacto fallam ... Scio quicquam, Caecil. ap. Cic. N. D. 3, 29 fin.: cum maxime fallunt, id agunt, ut viri boni esse videantur, Cic. Off. 1, 13, 41: ea (divinatio) fallit fortasse nonnumquam, id. Div. 1, 14, 25: non in sortitione fallere, Cic. Verr. 2, 2, 53, § 132: in ea re, Nep. Them. 7, 2; Cels. 7, 26, 2: ne falleret bis relata eadem res, Liv. 29, 35, 2: ut, si quid possent, de induciis fallendo impetrarent, Caes. B. G. 4, 13, 5: germinat et numquam fallentis termes olivae, Hor. Epod. 16, 45: plerumque sufflati atque tumidi (oratores) fallunt pro uberibus, Gell. 7, 14, 5.— B. Impers.: fallit (me) I deceive myself, I mistake, am mistaken: sed nos, nisi me fallit, jacebimus, Cic. Att. 14, 12, 2; cf.: nisi me propter benevolentiam forte fallebat, id. Cael. 19, 45; id. Sest. 50, 106: nec eum fefellit, id. Off. 2, 7, 25: vide, ne te fallat, Varr. R. R. 2, 1, 25. And cf. under II. B. 2. II. In partic. A. To deceive in swearing, to swear falsely: is jurare cum coepisset, vox eum defecit in illo loco: SI SCIENS FALLO, Cic. Fam. 7, 1, 2; cf.: lapidem silicem tenebant juraturi per Jovem haec verba dicentes: SI SCIENS FALLO, TVM ME DISPITER, etc., Paul. ex Fest. s. v. lapidem, p. 115 Müll.: si sciens fefellisset, Plin. Pan. 64, 3; cf. Liv. 21, 45, 8; Prop. 4, 7, 53: expedit matris cineres opertos Fallere, i. e. to swear falsely by the ashes of your mother, Hor. C. 2, 8, 10.— B. With respect to one's knowledge or sight, for the more usual latēre: to lie concealed from, to escape the notice, elude the observation of a person (so in Cic., Sall., and Caes. for the most part only impers., v. 2. infra). α. With acc.: neque enim hoc te, Crasse, fallit, quam multa sint et quam varia genera dicendi, Cic. de Or. 1, 60, 255: tanto silentio in summum evasere, ut non custodes solum fallerent, sed, etc., Liv. 5, 47, 3: nec fefellit veniens ducem, id. 2, 19, 7; Curt. 7, 6, 4; cf.: quin et Atridas duce te (Mercurio) ... Priamus ... Thessalosque ignes et iniqua Trojae Castra fefellit, Hor. C. 1, 10, 16: quos fallere et effugere est triumphus, id. ib. 4, 4, 52: Spartacum si qua potuit vagantem Fallere testa, id. ib. 3, 14, 20; Suet. Caes. 43: nec te Pythagorae fallant arcana, Hor. Epod. 15, 21; id. Ep. 1, 6, 45: nec quicquam eos, quae terra marique agerentur, fallebat, Liv. 41, 2, 1 Drak.: ut plebem tribunosque falleret judicii rescindendi consilium initum, id. 4, 11, 4: tanta celeritate, ut visum fallant, Plin. 9, 50, 74, § 157: oculos littera fallit, cannot be distinctly read, Ov. A. A. 3, 627.— With acc. and inf.: neutros fefellit hostes appropinquare, Liv. 31, 33, 8 Weissenb. ad loc.—Mid. with gen.: nec satis exaudiebam, nec sermonis fallebar tamen, Plaut. Ep. 2, 2, 55.— β. Absol., to escape notice, be unseen, remain undiscovered: speculator Carthaginiensium, qui per biennium fefellerat, Romae deprehensus, Liv. 22, 33, 1; 25, 9, 2: spes fallendi, resistendive, si non falleret, of remaining unnoticed, id. 21, 57, 5: non fefellere ad Tifernum hostes instructi, id. 10, 14, 6.—So with part. perf., Liv. 42, 64, 3; 23, 19, 11.—With part. pres.: ne alio itinere hostis falleret ad urbem incedens, i. e. arrive secretly, λανθάνοι προσιών, Liv. 8, 20, 5; cf. id. 5, 47, 9; Verg. A. 7, 350: nec vixit male, qui natus moriensque fefellit, i. e. has remained unnoticed, Hor. Ep. 1, 17, 10: fallere pro aliquo, to pass for, Gell. 7, 14: bonus longe fallente sagitta, Verg. A. 9, 572.— 2. Impers.: fallit (me), it is concealed from me, unknown to me, I do not know, am ignorant of (for the most part only with negatives or in negative interrogations), constr. with subject-clause: non me fefellit: sensi, Plaut. Bacch. 2, 3, 64: num me fefellit, hosce id struere? Ter. Heaut. 3, 2, 3; cf.: in lege nulla esse ejusmodi capita, te non fallit, Cic. Att. 3, 23, 4: nec me animi fallit, etc., Lucr. 1, 136; 5, 97: quem fallit? who does not know? Plin. 2, 103, 106, § 233: neque vero Caesarem fefellit, quin, etc., Caes. B C. 3, 94, 3.— C. To cause any thing (space, time, etc.) not to be observed or felt, to lighten any thing difficult, or to appease, silence any thing disagreeable, to beguile (poet. and in post-Aug. prose): medias fallunt sermonibus horas Sentirique moram prohibent, Ov. M. 8, 652: jam somno fallere curam, Hor. S. 2, 7, 114: Fallebat curas aegraque corda labor, Ov. Tr. 3, 2, 16; cf. dolores, id. ib. 5, 7, 39: luctum, Val. Fl. 3, 319: molliter austerum studio fallente laborem, Hor. S. 2, 2, 12; Ov. M. 6, 60; Plin. 27, 7, 28, § 49.—Prov.: fallere credentem non est operosa puellam Gloria, Ov. H. 2, 63.—Hence, falsus, a, um, P. a., deceptive, pretended, feigned, deceitful, spurious, false (syn.: adulterinus, subditus, subditicius, spurius). A. Adj.: testes aut casu veri aut malitia falsi fictique esse possunt, Cic. Div. 2, 11, 27; cf.: falsum est id totum, neque solum fictum, sed etiam imperite absurdeque fictum, id. Rep. 2, 15: ementita et falsa plenaque erroris, id. N. D. 2, 21, 55: pro re certa spem falsam domum retulerunt, id. Rosc. Am. 38, 110; cf.: spe falsa atque fallaci, id. Phil. 12, 2, 7; so, spes, id. Sull. 82, 91: falsa et mendacia visa, id. Div. 2, 62, 127; cf.: falsa et inania visa, id. ib.: falsum et imitatione simulatum, id. de Or. 2, 45, 189; cf. id. Phil. 11, 2, 5: argumentum, id. Inv. 1, 48, 90: qui falsas lites falsis testimoniis Petunt, Plaut. Rud. prol. 13: reperiuntur falsi falsimoniis, id. Bacch. 3, 6, 12: ambitio multos mortales falsos fieri subegit, Sall. C. 10, 5 Kritz.: pater (opp. verus), a supposed father, Ov. M. 9, 24; cf. id. ib. 1, 754: falsi ac festinantes, Tac. A. 1, 7: suspectio, Enn. ap. Non. 511, 5: nuntius, Cic. de Or. 1, 38, 175: rumores, Caes. B. G. 6, 20, 2: poena falsarum et corruptarum litterarum, Cic. Fl. 17, 39; cf.: falsas esse litteras et a scriba vitiatas, Liv. 40, 55, 1: falsarum tabularum rei, Suet. Aug. 19: fama, Cic. Lael. 4, 15: appellatio, Quint. 7, 3, 5: sententiae, id. 8, 5, 7: crimina, Hor. C. 3, 7, 14; terrores, id. Ep. 2, 1, 212: opprobria, i. e. undeserved, id. ib. 1, 16, 38; cf. honor, id. ib. 39: falsi Simoëntis ad undam, i. e. fictitious (simulati), Verg. A. 3, 302; cf.: falsi sequimur vestigia tauri (i. e. Jovis), Val. Fl. 8, 265: vultu simulans Haliagmona, Stat. Th. 7, 739: ita ceteros terruere, ut adesse omnem exercitum trepidi ac falsi nuntiarent, Tac. H. 2, 17: ne illi falsi sunt qui divorsissumas res pariter expectant, deceived, mistaken, Sall. J. 85, 20; cf.: falsus utinam vates sim, Liv. 21, 10, 10; so, vates, id. 4, 46, 5.—Comp. (rare): quanto est abjectior et falsior ista (theologia), Aug. Civ. D. 7, 5 fin.: nihil est hominum inepta persuasione falsius, Petr. 132; cf. Paul. ex Fest. p. 92, 11 Müll.—Sup.: id autem falsissimum est, Col. 1, 6, 17.— β. With gen.: Felix appellatur Arabia, falsi et ingrati cognominis, Plin. 12, 18, 41, § 82.— 2. False, counterfeit, spurious, = adulterinus (late Lat.): moneta, Cod. Th. 9, 21, 9.— B. As subst. 1. falsus, i, m., a liar, deceiver: Spurinnam ut falsum arguens, a false prophet, Suet. Caes. 81 fin.; id. Tib. 14.— 2. falsum, i, n., falsehood, fraud: ex falsis verum effici non potest, Cic. Div. 2, 51, 106; cf.: veris falsa remiscet, Hor. A. P. 151: vero distinguere falsum, id. Ep. 1, 10, 29: falsum scripseram, Cic. Att. 7, 14, 2; Quint. 7, 2, 53: ex illa causa falsi, i. e. of fraud, Dig. 48, 10 (De lege Cornelia de falsis), 1; v. the whole title: acclinis falsis animus, Hor. S. 2, 2, 6: nec obstitit falsis Tiberius, Tac. A. 2, 82: simulationum falsa, id. ib. 6, 46 et saep.—Adverb.: telisque non in falsum jactis, i. e. not at random, with effect, Tac. A. 4, 50 fin.: jurare falsum, Ov. Am. 3, 3, 11.—Adv., untruly, erroneously, unfaithfully, wrongly, falsely; in two forms, falso and false. 1. falso: eho mavis vituperari falso, quam vero extolli? Plaut. Most. 1, 3, 21 sq.; cf. id. Trin. 1, 2, 173; so opp. vero, Curt. 5, 2, 2: ei rei dant operam, ut mihi falso maledicatur, Cato ap. Charis. p. 179 P.: falso criminare, Enn. ap. Non. 470, 16: neque me perpetiar probri Falso insimulatam, id. Am. 3, 2, 7; 21; cf.: non possum quemquam insimulare falso, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: falso memoriae proditum, id. de Imp. Pomp. 14, 41: cum Tarquinius ... vivere falso diceretur, id. Rep. 2, 21; cf.: adesse ejus equites falso nuntiabantur, Caes. B. C. 1, 14, 1: cum utrumque falso fingerent, Liv. 42, 2: falso in me conferri, Cic. Fam. 5, 5, 2: aliquem falso occidere, i. e. by mistake, Naev. ap. Charis. p. 179 P.; cf.: ut miseri parentes quos falso lugent, vivere sciant, Liv. 34, 32, 13; and: falso lamentari eas Darium vivum, Curt. 3, 12: falso queritur de natura sua genus humanum, Sall. J. 1: falso plurima volgus amat, Tib. 3, 3, 20 (so perh. also in Cic. Ac. 2, 46, 141, non assentiar saepe falso, instead of false).—Ellipt.: Da. Si quid narrare occepi, continuo dari tibi verba censes. Si. Falso, Ter. And. 3, 2, 24; cf.: atqui in talibus rebus aliud utile interdum, aliud honestum videri solet. Falso: nam, etc., Cic. Off. 3, 18, 74; so Quint. 2, 17, 12; Nep. Alc. 9: quia inter inpotentes et validos falso quiescas, = quia falluntur qui putant quiesci posse, Tac. Germ. 36.— 2. false (very rare): judicium false factum, Sisenn. ap. Charis. p. 179; Plaut. Capt. 3, 4, 78 Fleck. (Cic. Ac. 2, 46, 141 dub., B. and K., al. falso).—Sup.: quae adversus haec falsissime disputantur, Aug. Conf. 10, 13.
falsus Copy link ⓘfalsē: adverbialfalse: masc/neut voc sg • falsus, a, um, Part. and P. a., from fallo.
falsē Copy link ⓘfalsē: (adverb) • falsē, adv., c. falso : *Cic. Inv. 2, 36 ; Cassiod. Psalm. 63, 10 || -sissime Aug. Conf. 10, 13.
falsus Copy link Outline I part. de fallo ; v. ce verbe.II adj t ,1 faux, falsifié, controuvé : écritures falsifiées ; faux bruits ; réputation sans ...2 [sens actif] trompeur, imposteur, menteur : ( : = fallacem ) ; ... ⓘfalsē: adverbialfalse: masc/neut voc sg • falsus, a, um. I. part. de fallo ; v. ce verbe. II. adjt, 1. faux, falsifié, controuvé : falsæ litteræ Cic. Fl. 39, écritures falsifiées ; falsi rumores Cæs. G. 6, 20, 2, faux bruits ; falsa fama Cic. Læl. 15, réputation sans fondement ; falsum testimonium Cic. Vat. 40, faux témoignage ; falsæ voculæ Cic. de Or. 3, 89, sons de fausset ; falsa judicia Cic. Leg. 1, 40, arrêts de justice portés à faux || falsus accusator Cic. Cæcil. 29, accusateur supposé ; falsi testes Cic. Div. 2, 27, faux témoins || [acc. n. adv.] falsum renidens vultu Tac. Ann. 4, 60, avec un sourire hypocrite 2. [sens actif] trompeur, imposteur, menteur : Sall. C. 10, 5 ; Virg. G. 1, 463 (Serv. : falsum = fallacem) ; Tac. Ann. 1, 7. ➳ falsior Aug. Civ. 7, 5 ; Petr. 132, 16 ; -sissimus Col. Rust. 1, 6, 17.
falsum Copy link ⓘfalse: neut voc sg • falsum, ī, n. (falsus), le faux, le mensonge : Cic. Ac. 2, 58 ; Div. 2, 106 || falsum scribere ad aliquem Cic. Att. 7, 14, 2, écrire à qqn une nouvelle fausse ; falsum judicare Cic. Agr. 2, 40, porter un jugement faux || tela in falsum jacta Tac. Ann. 4, 50, traits lancés inutilement, en vain.
fallō Copy link Outline 1 tromper : tromper un associé, cf. tromper l'opinion de qqn ; décevoir ...2 échapper à, tromper l'observation, l'attention : tromper l'attention des gardes : (cf. ...3 [tour impers.] avec prop. inf. il ne t'échappe pas que, tu sais ...4 [poét.] tromper, faire oublier [les heures, les soucis, les chagrins, etc.] : ... ⓘfalsē: adverbialfalse: perf part pass masc/neut voc sg • fallō, fĕfellī, falsum, ĕre (cf. σφάλλω), tr., 1. tromper : socium Cic. Amer. 116, tromper un associé, cf. Cæs. G. 7, 50, 2 ; alicujus opinionem Cic. Verr. 2, 5, 183, tromper l'opinion de qqn ; spem alicujus Cic. de Or. 1, 2, décevoir les espérances de qqn ; fidem hosti datam Cic. Off. 1, 39, trahir la parole donnée à l'ennemi ; promissum Curt. 7, 10, 9, manquer à ses promesses || nisi me forte fallo Cic. Phil. 12, 21 ; nisi me fallit animus Cic. Amer. 48, si je ne me trompe ; nisi me omnia fallunt Cic. Att. 8, 7, 1, à moins que je ne me trompe en tout ; spes eum fefellit Cic. Verr. 2, 2, 28, ses espérances l'ont trompé, cf. Cic. Fam. 1, 3 ; Cæs. G. 2, 10, 4 ; C. 3, 67, 3 || [pass.] falli, se tromper : Cic. Nat. 3, 76 ; Rep. 3, 47 ; etc. ; tota re Liv. 33, 12, 4, se tromper totalement ; nisi fallor Cic. Att. 4, 17, 1 ; 16, 6, 2, si je ne me trompe ; aut ego fallor Hor. P. 42, ou bien je me trompe ; [d'où] falsus, qui est dans l'erreur, abusé : Sall. J. 10, 1 ; 85, 20 ; haud falsa sum nos odiosas haberi Pl. Aul. 123, je sais bien que nous passons pour importunes ; id quam facile sit, haud sum falsus Pl. Men. 755, sur le degré de facilité, je ne suis pas abusé ; [gén. poét.] falsus cupiti motus Sil. 13, 886, trompé relativement aux troubles qu'il désirait || [abst] tromper, induire en erreur : Cic. Verr. 2, 2, 132 ; Off. 1, 41 ; Nep. Them. 7, 2 ; Liv. 29, 35, 2 ; [en part. dans les serments] manquer à sa parole : si sciens fallo Cic. Fam. 7, 1, 2, si je trompe sciemment, cf. Liv. 21, 45, 8 || [impers.] : nisi me fallit Cic. Att. 14, 12, 2 ; Sest. 106 ; Fam. 12, 5, 2, si je ne me trompe ; nec eum fefellit Cic. Off. 2, 25, et il ne se trompa pas ; tantumne te fefellit ? Cic. Domo 113, t'es-tu trompé à ce point ? 2. échapper à, tromper l'observation, l'attention : custodes Liv. 5, 47, 3, tromper l'attention des gardes : egerentes etiam humum fefellere hostem Liv. 38, 7, 6 (cf. λανθάνω), ils transportèrent même la terre au loin sans être aperçus (à l'insu) de l'ennemi, cf. Liv. 2, 19, 7 ; Curt. 7, 6, 4 ; ne hostis falleret incedens Liv. 8, 20, 5, pour que l'ennemi n'arrivât pas à l'improviste || [abst] échapper, rester inconnu : Liv. 22, 33, 1 ; 25, 9, 2, etc. ; Plin. Min. Ep. 4, 15, 2 ; Tac. H. 2, 98 3. [tour impers.] te non fallit avec prop. inf. Cic. Att. 3, 23, 4, il ne t'échappe pas que, tu sais bien que ; quem nostrum fefellit ita vos esse facturos ? Cic. Or. 225, qui de nous ignora que vous agiriez ainsi ? neque Cæsarem fefellit quin Cæs. C. 3, 94, 3, il n'échappa pas à César que 4. [poét.] tromper, faire oublier [les heures, les soucis, les chagrins, etc.] : Ov. M. 8, 652 ; Hor. S. 2, 7, 114 ; Ov. Tr. 5, 7, 39 || donner le change sur : faciem illius falle dolo Virg. En. 1, 684, prends en te déguisant ses traits ; sua nocturno fallere terga lupo Prop. 4, 5, 14, se dissimuler la nuit sous la forme d'un loup. ➳ fefellitus sum Petr. 61, 9 ; inf. pass. fallier Pers. 3, 50.
falsus Copy link ⓘfalsē: adverbialfalse: masc/neut voc sg FALSVS a, um. Part. [ψευδὴς] Fictus, quod duplicem vim habet, vt nempe pleraque id genus Participia. […] 🗁 Page Scan
fallo Copy link ⓘfalsē: adverbialfalse: perf part pass masc/neut voc sg FALLO fefelli, falsum, ere. [ψεύδω, παρακρούω, σοφίζομαι] A Fando deducitur, vt Varroni placet, quod fando decipiamus, ac contra quam diximus, faciamus. […] 🗁 Page Scan
FALLO Copy link ⓘfalsē: adverbialfalse: perf part pass masc/neut voc sg FALLO ↗Open in new tab (fallo)
false Copy link Outline I. Untrue1. falsus2. commentīcius (made up)II. Spurious, not genuine1. fictus2. ădultĕrīnus (counterfeit)3. ădulter, ĕra, ĕrum (poet.)4. subdĭtus (falsely and wrongly substituted)5. fūcātus (lit. coloured as with rouge or paint6. fūcōsus (= fucatus)7. falsus (rare) • false: I. Untrue: 1. falsus: f. accusations, f. crimina, Hor.: that is altogether f., f. est id totum, Cic.: f. witnesses, f. testes, Cic.: would that I may prove a f. prophet, utinam vates f. sim! Liv.: from the f., the truth cannot be deduced, ex falsis verum effici non potest, Cic.: they prosecute f. claims by f. testimonies, f. lites f. testimoniis petunt, Pl.: f. hope, spes f., Cic. 2. commentīcius (made up): a f. charge, crimen c., Cic.: v. fictitious, deceitful, unfounded. II. Spurious, not genuine: 1. fictus: in friendship there is nothing f., nothing pretended, in amicitia nihil f. est, nihil simulatum, Cic.: imaginary and f. gods, commenticii et f. dii, Cic. 2. ădultĕrīnus (counterfeit): f. keys, claves a., Sall.: f. seals, signa a., Cic.: f. coin, nummi a., Cic. 3. ădulter, ĕra, ĕrum (poet.): a f. key, a. clavis, Ov. 4. subdĭtus (falsely and wrongly substituted): a f. will, s. testamentum, Tac.: v. FORGED. 5. fūcātus (lit. coloured as with rouge or paint: hence, showy, but not genuine): to separate the f. and pretended from the sincere and genuine, f. et simulata a sinceris atque veris secernere, Cic.: a natural and not a f. brilliancy, naturalis non f. nitor, Cic. 6. fūcōsus (= fucatus): f. (i. e. counterfeit) friendships, f. amicitiae, Cic. 7. falsus (rare): by the water of the f. Simois, f. Simoëntis ad undam, Virg. Aen. 3, 302: v. counterfeit.
FALSE Copy link • FALSE(1) Not genuine, adulterinus (counterfeit; opposed to verus, bonus; as a key, money, a seal, etc.): falsus (forged, falsified; opposed to verus). (The words are found in this connection and order.) falsus et corruptus (e.g., a letter): subditus: suppositus (supposititious, as a will, etc.): alienus (that does not belong to us; e.g., libellos sub alieno nomine edere, Suet., Oct., 55): simulatus (feigned, pretended; opposed to verus; e.g., joy, friendship, piety): fucatus: fucosus (that has only an outward good appearance; opposed to sincerus, probus; e.g., goods, friendship, etc.): fallax (deceitful, cheating; e.g., hope). (The words are found in this connection and order.) fallax et fucosus (e.g., goods): ementitus (made as a lying imitation of the true thing). (The words are found in this connection and order.) ementitus et fictus (Cic.). False teeth, dentes empti (Martisalis, 14, 56): false hair, capillamentum: in a false manner, [Vid: FALSELY]. Not upright, not true, falsus (general term, who is not what he appears to be, not open-hearted): fallax (that is used to cheat and deceive, deceitful): fraudulentus (that has a disposition to cheat, and accordingly does cheat): dolosus (that proceeds or acts unconscientiously and deceitfully). How false thou art! ut falsus es animi! (Ter., Eun., 2, 2, 43). (2) Not true, falsus (e.g., intelligence, news, suspicion, hope, witness, testimony; a prophet, vates, Liv.; friends, Plant.; judgements, opinions, charges, Hor.): fictus (feigned): commenticius (imaginary); (The words are found in this connection and order.) falsus fictusque (e.g., witnesses, testes). A false oath, perjurium: to take a false oath, perjurare; pejerare (to take a false oath with the will or designedly; not to be confounded with falsum jurare; i. e., net designedly, unintentionally, in the belief that the thing is really so; Vid: Cic., Off., 2, 29, 108). (3) Not right, not so as the thing ought to be, falsus.: *perperam or male positus (wrongly put, as a number, word): false measure, mensura non justa: a false weight, *pondus vulgari levius (too light; but pondus iniquum, Verg. Georg., 1, 164, = immoderately heavy): a false note, falsa vocula (Cic., De Or., 3, 25, 98). A false step, error (a mistake); lapsus (a slip): to make a false step, errare; labi. A false key, clavis adulterina (opposed to clavis vera, Sall., Jug., 12, 3). To sing a false note, *dissonum quiddam cantare: to give a false interpretation of anything, perperam interpretari (☞ not male interpretari = to put an unfavorable construction on). Untrue, faithless, Vid: To play anybody false; Vid: To DECEIVE.