dŏmĭnor Copy link Outline I. Prop., absol.II. Transf., to rule, reign, govern, etc., of inanimate and abstract subjects ⓘdŏmĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)dŏmĭnātē: adverbial (dep) • dŏmĭnor, ātus (ante-class. inf domina rier, Verg. A. 7, 70), 1, v. dep. n. [dominus], to be lord and master, to have dominion, bear rule domineer (freq. and class.; for syn. cf.: regno, impero, jubeo, praesum). I. Prop., absol.: imperare quam plurimis, pollere, regnare, dominari, Cic. Rep. 3, 12; so, absol., id. 1, 33; id. Rab. Post. 14, 39; Sall. C. 2, 2; Liv. 33, 46; Tac. A. 4, 7; id. H. 1, 21; Verg. A. 2, 363 et saep.—With in and abl.: in capite fortunisque hominum, Cic. Quint. 30, 94; so, in aliqua re, id. ib. 31, 98; id. Div. in Caecil. 7 fin.; Cic. Verr. 2, 1, 51 fin.; Liv. 8, 31; Verg. A. 2, 327; Ov. F. 3, 315 al.— With inter or in: inter aliquos, * Caes. B. G. 2, 31 fin.; so Ov. Am. 3, 6, 63: dominari in cetera (animalia), id. M. 1, 77: in adversarios, Liv. 3, 53.—With abl.: summā dominarier arce, Verg. A. 7, 70.—With the abl. only, Verg. A. 6, 766; 1, 285; 3, 97.— With dat.: toti dominabere mundo, Claud. in Ruf. 1, 143.—With gen.: omnium rerum, Lact. Ira, 14, 3; Tert. Hab. Mul. 1 al. in late Lat.— II. Transf., to rule, reign, govern, etc., of inanimate and abstract subjects: Cleanthes solem dominari putat, Cic. Ac. 2, 41: mare, Tac. Agr. 10 fin.: pestis in magnae dominatur moenibus urbis, Ov. M. 7, 553: inter nitentia culta Infelix lolium et steriles dominantur avenae, Verg. G. 1, 154: ubi libido dominatur, Crassus ap. Cic. Or. 65, 219; so, consilium, Cic. Rep. 1, 38: potestas (sc. censura) longinquitate, Liv. 9, 33: oratio, Quint. 8, 3, 62: fortuna, Cic. Q. Fr. 1, 1, 1, § 4: usus dicendi in libera civitate, id. de Or. 2, 8, 33; id. Caecin. 25, 71: actio in dicendo, id. ap. Quint. 11, 3, 7: effectus maxime in ingressu ac fine (causae), Quint. 8 prooem. § 7 et saep.: senectus si usque ad ultimum spiritum dominatur in suos, Cic. de Sen. 9, 38.—Hence, dŏmĭnans, antis, P. a., ruling, bearing sway.—Lit.: a gentibus dominantibus premi, Lact. 7, 15, 5. —Trop.: animus dominantior ad vitam, Lucr. 3, 397; id. 6, 238: dominantia nomina = vulgaria, communia, the Gr. κύρια, proper, without metaphor, Hor. A. P. 234. —As subst.: dŏmĭnans, antis, m., an absolute ruler: cum dominante sermones, Tac. A. 14, 56; id. H. 4, 74.—Plur., Vulg. Jer. 50, 21; id. Apoc. 19, 16.—Adv.: dŏmĭnante, in the manner of a ruler, Dracont. Hexaem. 1, 331.!*? dŏmĭnor, āri, pass., to be ruled: o domus antiqua, heu, quam dispari Dominare domino! Poëta ap. Cic. Off. 1, 39, 139; Nigid. ap. Prisc. p. 793; Lact. Mort. Pers. 16, 7.
dŏmĭnor Copy link Outline 1 être maître, dominer, commander, régner [pr. et fig.] : être maître de ...2 [constr. postér.]a) [avec dat.] commander à :b) décad. avec gén. : . [sens pass. arch.] être sous la domination ... ⓘdŏmĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)dŏmĭnātē: adverbial (dep) • dŏmĭnor, ātus sum, ārī (dominus), intr., 1. être maître, dominer, commander, régner [pr. et fig.] : in capite alicujus Cic. Quinct. 94, être maître de la vie de qqn ; in exercitu Liv. 8, 31, 7, régner sur l'armée ; in aliquem Liv. 3, 53, 7, sur qqn ; [mais deus dominans in nobis Cic. Tusc. 1, 74 = dieu qui règne en nous] || in judiciis Cic. Cæcil. 24, être le maître (faire la loi) dans les tribunaux, cf. Verr. 2, 1, 136 || si (senectus) usque ad ultimum spiritum dominatur in suos Cic. CM 38, à condition qu'elle commande aux siens jusqu'à son dernier jour || être prédominant, jouer un rôle prépondérant : ii inter quos dominantur Cæs. G. 2, 31, 6, ceux parmi lesquels ils ont l'hégémonie ; usus dicendi in omni libera civitate dominatur Cic. de Or. 2, 33, la pratique de l'éloquence joue un rôle souverain dans toute cité libre, cf. 3, 213 2. [constr. postér.] a) [avec dat.] commander à : Claud. Ruf. 1, 143 ; b) décad. avec gén. : Lact. Ira 14, 3. ➳ [sens pass. arch.] être sous la domination : Poet. d. Cic. Off. 1, 139, cf. Nigid. d. Prisc. Gramm. p. 793 ; Iren. Hær. 3, 8, 1.
dominor Copy link ⓘdŏmĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)dŏmĭnātē: adverbial (dep) DOMINOR ari. Dep. [κυριεύω, αὐθεντέω, ἐπικρατέω] Dominum esse, potestatem, vim etc. habere. […] 🗁 Page Scan
DŎMĬNOR Copy link ⓘdŏmĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)dŏmĭnātē: adverbial (dep) DŎMĬNOR ↗Open in new tab (dominor)
dominate Copy link Outline 1. dŏmĭnor, 12. regno, 13. praevăleo, ui, 24. by circuml., plus possum, potentior s. superior sum (ago) • dominate: 1. dŏmĭnor, 1: to d. at the bar, in judiciis d., Cic.: to d. over one's own people, d. in suos, Cic.: v. to prevail. 2. regno, 1: v. to reign, rule. 3. praevăleo, ui, 2: v. to prevail. 4. by circuml., plus possum, potentior s. superior sum (ago): v. powerful.
DOMINATE Copy link • DOMINATEdominari: dominari nimia potentia: praevalere: plus posse: superiorem esse.