Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (9 entries · 29 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
dissŏlūte Copy link
ⓘ

dissŏlūtē: (adverb)

• dissŏlūte, adv., loosely, disconnectedly; laxly, negligently, carelessly; v. dissolvo, P. a. fin.
ⓘ

dissŏlūtē: adverbial

dissŏlūte: perf part pass masc/neut voc sg

• dis-solvo, solvi, sŏlūtum, 3, v. a., to loosen asunder, to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy (freq. and class.).
  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere, Cic. Or. 71, 235: opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit, id. de Sen. 20, 72: dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant, Lucr. 6, 356: contextum, id. 1, 243: stamina, Tib. 1, 7, 2: ornatus comae, id. 1, 10, 62: capillum, Plin. 28, 7, 23, § 78: sparta navium, id. 24, 9, 40, § 65: pontem, Nep. Them. 5, 1 et saep.: nubila ventis, Lucr. 6, 514; cf. nubes (ventus, with diducit), id. 6, 216: glaciem (sol), to melt, id. 6, 964: aes (fulmen), id. 6, 352: corpora (vis), id. 1, 224: se (venti vortex), id. 6, 446: tenebras luce, Varr. L. L. 6, § 79 Müll.: dissolutum navigium vel potius dissipatum, Cic. Att. 15, 11, 3; so, navem, Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18: stomachum, i. e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256: ilia sua visu, Petr. 24, 5: resinam omnem oleo, Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32: cohortem Germanorum, id. Galb. 12 et saep.: animam, i. e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—
    2. B. In partic.
      1. 1. In mercant. lang., to pay, discharge what one owes: dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis, Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44: nomen, Cic. Planc. 28: omne quod debuit, id. Rosc. Com. 13, 38: quae debeo, Ter. Ph. 4, 3, 50: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1: pecuniam publicam ulli civitati, Cic. Verr. 2, 3, 75: poenam, to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.: dissolvere et compensare damna, Cic. Verr. 2, 5, 13: vota, id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—*
        1. b. Mid., transf. to the person: quarum (possessionum) amore adducti dissolvi nullo modo possunt, free or release themselves from debt, Cic. Cat. 2, 8, 18.—
      2. 2. In medic. lang., like digerere, discutere, to discuss, dissipate morbid matter, Plin. 20, 12, 48, § 122; 24, 6, 14, § 23; 24, 9, 38, § 60 al.
  2. II. Trop., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy.
    1. A. In gen.: utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret, Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188: amicitiam, id. Rosc. Am. 39: societatem, id. Rosc. Com. 13, 38: consortionem, id. Off. 3, 6: matrimonia, Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.: perjurium, Cic. Off. 3, 32, 113; cf. religiones, Liv. 40, 29: acta Caesaris, Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.: leges Caesaris, ib. 1, 8 init.: judicia publica, id. Agr. 2, 13 fin.: hoc interdictum, id. Caecin. 14, 40 et saep.: argentariam, id. ib. 4, 11: regiam potestatem, Nep. Lys. 3 fin.; cf. rem publicam, Liv. 5, 6 fin.: severitatem, Cic. Mur. 31, 65: frigus, Hor. C. 1, 9, 5 et saep.: mortem cuncta mortalium mala dissolvere, Sall. C. 51, 20; cf. with pers. object: plerosque senectus dissolvit, id. J. 17, 6.—
    2. B. In partic.
      1. 1. In rhet. and philos. lang., to refute, reply to, answer an assertion: criminatio tota dissoluta est (with diluere), Cic. Rosc. Am. 29, 82: seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus, Quint. 4 prooem. § 4; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—
      2. 2. (Acc. to I. B. 1. b.) To release, disengage one: obsecro, dissolve jam me, Plaut. Merc. 1, 2, 54; id. Poen. 1, 1, 20; Ter. Heaut. 3, 1, 102.—Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected.
    3. A. Of discourse: alterum nimis est vinctum, ut de industria factum appareat; alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur, Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. ἀσύνδετον, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).—
    4. B. Of character, lax, remiss, negligent, inattentive, careless; licentious, dissolute (cf.: mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti, Cic. Off. 1, 28, 99: cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, id. Cat. 1, 2, 4; cf.: in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo), Cic. Verr. 2, 5, 3 fin.: opp. vehemens, id. ib. 2, 5, 40: (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque, id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.: quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.? Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.: animus, id. Rosc. Am. 11, 32; cf. mens luxu, Tac. A. 15, 49 fin.: consuetudo Graecorum, Cic. Fl. 9; and, mores, Phaedr. 1, 2, 12: comitas, Quint. 2, 2, 5: libelli multo dissolutiores ipsis actionibus, Sen. Contr. 5 praef.: nihil asperum ... nec tamen quicquam populare ac dissolutum, Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.—Adv.: dissŏlūte.
        1. a. Acc. to A., loosely, disconnectedly: dicere demptis conjunctionibus, Cic. Or. 39, 135.—
        2. b. Acc. to B., laxly, negligently, carelessly: dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus, Cic. Att. 14, 13 fin.: vendere decumas, Cic. Verr. 2, 3, 39 fin.: jus suum relinquere, id. Caecin. 36: factum aliquid, Cic. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
dissŏlūtē Copy link
ⓘ

dissŏlūtē: (adverb)

• dissŏlūtē (dissolutus), sans particule de liaison : Cic. Or. 135 || avec insouciance, indifférence : Cic. Verr. 2, 3, 90 || avec faiblesse Cic. Verr. 2, 5, 19.
ⓘ

dissŏlūtē: adverbial

dissŏlūte: perf part pass masc/neut voc sg

• dissolvō, solvī, sŏlūtum, ĕre, tr.,
1. dissoudre, séparer, désunir : dissolvere apta Cic. Or. 235, désagréger des parties bien liées, cf. CM 72 ; nodos Lucr. 6, 356, défaire des nœuds ; capillum Plin. 28, 23, dénouer les cheveux ; glaciem Lucr. 6, 964, fondre la glace ; risu ilia Petr. 24, 5, rire à se rompre les côtes ; stomachum Plin. 20, 96, causer le dévoiement || navigium dissolutum, vel potius dissipatum Cic. Att. 15, 11, 3, navire en morceaux ou plutôt en miettes, cf. Or. 235 || plerosque senectus dissolvit Sall. J. 17, 6, la plupart s'en vont de vieillesse
2. détacher qqn qui est pendu : Pl. Pœn. 148 || [jeu de mots] dégager : Pl. Merc. 166
3. payer, s'acquitter de : æs alienum Cic. Sulla 56, payer ses dettes ; nomen Cic. Planc. 68, acquitter un billet ; pœnam Cic. Tusc. 1, 100, subir une peine ; damna Cic. Verr. 2, 5, 33, réparer des dommages ; vota Cic. Att. 15, 11, 4, accomplir des vœux ; aliquid alicui Cic. Verr. 2, 3, 174, payer qqch. à qqn || [pass.] dissolvi Cic. Cat. 2, 18, se libérer, se dégager
4. [médec.] résoudre, guérir, faire disparaître : Plin. 20, 122 ; 24, 23
5. [fig.]
  1. a) désunir, désagréger, détruire : amicitias Cic. Læl. 32, rompre les amitiés ; societatem Cic. Com. 38, dissoudre une société ; acta Cæsaris Cic. Phil. 1, 18, annuler les actes de César ;
  2. b) résoudre : interrogationes Cic. Ac. 2, 46, dénouer les mailles d'un raisonnement par interrogations, se dégager d'un raisonnement, cf. de Or. 2, 158 ; utrumque dissolvitur Cic. Tusc. 3, 74, la double objection se résout, tombe ;
  3. c) dénouer, relâcher : severitatem Cic. Mur. 65, relâcher la sévérité.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
dissolute Copy link
ⓘ

dissŏlūtē: (adverb)

DISSOLVTE Adu. [ἀνειμένως] Cic. pro Caecin. 103 c. 36 […]
Page Scan
dissolvo Copy link
ⓘ

dissŏlūtē: adverbial

dissŏlūte: perf part pass masc/neut voc sg

DISSOLVO ui, lutum, ere. [διαλύω, καταλύω, παραλύω] Auget significationem simplicis; contrarium coniunctioni, alligationi etc. Plaut. Poen. 1, 1, 20 […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.