Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (3 entries · 12 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

dēversōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl

• dē-verto or dēvorto, ti, sum (in MSS. often confounded with diverto), 3, v. a. and n.
  1. I. Act.
    1. A. To turn away, turn aside any thing: comites suo hortatu, Luc. 6, 317: acies, id. 2, 470: ventura fata suo cursu, id. 6, 591; cf. Aur. Vict. Caes. 38.— Far more freq.,
    2. B. Pass. with mid. force, to turn one's self aside; and with esp. reference to the term. ad quem, to turn or betake one's self to any place; to turn in, put up at (in the latter sense esp. freq. in Plaut., whereas Cicero commonly uses the act. form; v. under no. II.).
      1. 1. Prop.: si qui Cobiamacho (vico) deverterentur, Cic. Font. 5, 9: juvat ire jugis, qua nulla priorum Castaliam molli devertitur orbita clivo, Verg. G. 3, 293: deverti ad amicos suos, Cato ap. Fest. p. 234, 26 Müll.: devortitur apud suum paternum hospitem, Plaut. Mil. 2, 1, 56: apud aliquem, id. ib. 2, 2, 85; so Liv. 42, 1, 10; cf. ib. § 7: ad me in hospitium maximum, id. Poen. 3, 3, 60; cf. in amici hospitium, id. Mil. 3, 1, 146; id. Ps. 4, 2, 6: huc in tabernam, id. ib. 2, 2, 63: intro domum, id. Stich. 4, 1, 29; cf. Ter. Phorm. 2, 1, 82: in hortos in quibus devertebatur, pergunt, Tac. H. 3, 11.—
      2. 2. Trop., to resort to, have recourse to (very rare): ad magicas artes, Ov. A. A. 2, 425: meas ad artes, id. M. 9, 62.—
  2. II. Neutr. (i. q. no. I. B.), to turn or go aside from any place or any direction; to turn or go towards; to turn in, put up, lodge anywhere.
      1. 1. Prop.: viā devertit, Liv. 44, 43: viā, Plin. Pan. 52 fin.: devertere ad cauponem, ad hospitem, Varr. R. R. 3, 4, 9; Cic. Div. 1, 27, 57: ad aliquem, id. Fin. 5, 2; id. Att. 10, 16 fin.: ad villam Philemonis, id. Fam. 7, 18, 3; cf.: ad se in Albanum, id. Mil. 19, 51: ad villam suam, id. ib.: in villam suam, id. Off. 2, 18 fin.: domum regis hospitis, id. Deiot. 6, 17: Massiliam, id. Phil. 13, 6; cf. Interamnam, Tac. H. 2, 64: Rhodum, Suet. Tib. 12 et saep.—With apud (late Lat.; cf. deversor): in pago apud familiares devertimus, Ap. M. 4 init.; cf. id. ib. 10, p. 238, 14.—Absol.: itineris causa ut deverterem, Cic. Att. 3, 7.—
      2. 2. Trop. (very rare): sed redeamus illuc, unde devertimus, have digressed, Cic. Fam. 12, 25, 4; so Liv. 35, 40: in haec devertisse non fuerit alienum, Plin. 2, 7, 5 fin. (Sillig, divertisse).
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

dēversōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl

• dēvertō (dēvortō), tī, sum, ĕre,
1. tr.,
  1. a) détourner : fata suo cursu Luc. 6, 591, détourner les destins de leur cours ;
  2. b) [au pass.] se détourner de son chemin, aller chez qqn ou qq. part, aller loger, descendre chez qqn : Cobiomacho deverti Cic. Font. 19, se détourner de sa route à [à partir de] Cobiomachus [v. de la Narbonnaise]; devorti apud hospitem Pl. Mil. 134 ; 240, aller loger chez un hôte, cf. Liv. 42, 1, 10 ; Tac. H. 3, 11 ; devorti ad aliquem in hospitium optumum Pl. Pœn. 673, descendre chez qqn, le meilleur des hôtes (pour la meilleure hospitalité) ; in angiportum Pl. Ps. 961, aller loger dans une ruelle, cf. 658 ; St. 534 || [fig.] avoir recours à : quid ad magicas deverteris artes ? Ov. Ars 2, 425, pourquoi avoir recours à la magie ?
2. intr., se détourner de son chemin : via devertere Liv. 44, 43, se détourner de son chemin ; ab Ereto devertisse eo Hannibalem tradit Liv. 26, 11, 10, il rapporte qu'Hannibal pour aller là se détourna de sa route à [à partir d'] Érétum ; ad cauponem Cic. Div. 1, 57, descendre chez un aubergiste ; in villam Cic. Off. 2, 64, descendre dans une maison de campagne, cf. Inv. 2, 14, ou ad villam Cic. Mil. 51 ; Fam. 7, 18, 3 ; domum regis Cic. Dej. 17, descendre chez le roi || [fig.] s'écarter de son sujet, faire une digression : sed redeamus illuc, unde devertimus Cic. Fam. 12, 25, 5, mais revenons à ce point d'où nous nous sommes écartés.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
deverto Copy link
ⓘ

dēversōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl

DEVERTO, (DEVORTO) ere. pro Diuerto frequentissime apud Plautum legitur more veterum. […]
Page Scan