Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 entries · 19 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

dēgĕnĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

dēgĕnĕrātē: adverbial

• dēgĕnĕro, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [degener].
  1. I. Neutr., to depart from its race or kind, to degenerate (class.).
    1. A. Lit.: qui a vobis nihil degenerat, Cic. Phil. 13, 15: Pandione nata, degeneras! Ov. M. 6, 635: pomaque degenerant succos oblita priores, Verg. G. 2, 59; cf. id. ib. 1, 198: frumenta, Col. 2, 9, 11: surculus, id. 3, 9, 7: hordeum in avenam, Plin. 18, 17, 44, § 149; cf. id. 17, 15, 25, § 117: Macedones in Syros degenerarunt, Liv. 38, 17, 11; 9, 38, 3; Curt. 8, 5, 14. —
    2. B. Trop.
          1. α. With ab: ab hac virtute majorum, Cic. Fl. 11, 25; cf. Suet. Ner. 1; so, a gravitate paterna, Cic. Prov. Cons. 8, 18: a parentibus nostris, Liv. 22, 14: a familia imperiosissima, id. 9, 34: a civili more, Suet. Aug. 17: a fama vitaque sua, Tac. H. 3, 28: non modo a libertate sed etiam a servitute, id. G. 45 fin.: a Stoicis degeneravit Panaetius, Cic. Div. 1, 3, 6; cf. id. Tusc. 2, 25, 60.—
          2. β. With abl. alone: famā, Stat. Th. 3, 148.—
          3. γ. With dat. (poet.): degenerant nati patribus, Manil. 4, 78; so, Marti paterno, Stat. Th. 1, 464: patri, Claud. IV. Cons. Honor. 366.—
          4. δ. With ad or in and acc.: ad theatrales artes, Tac. A. 14, 21: in feritatem, Plin. 17, 15, 25, § 117.—(ε) Absol.: consuetudo eum et disciplina degenerare non sineret, Cic. Verr. 2, 3, 68; id. Brut. 34, 130: nec Narisci Quadive degenerant, Tac. G. 42; id. A. 14, 21; 15, 68.
  2. II. Act.
    1. A. To cause to degenerate or deteriorate: Venus carpit corpus et vires animosque degenerat, Col. 7, 12, 11: multum degenerat transcribentium fors varia, Plin. 25, 2, 4, § 8: ni degeneratum in aliis huic quoque decori offecisset, i. e. his degeneracy, his vicious character, Liv. 1, 53; see Zumpt, Gram. § 638, N. 1.—
    2. B. With acc. of that from which any thing degenerates, to dishonor, to stain, by degeneracy (poet., and in post-Aug. prose): non degenerasse propinquos (sc. me), Prop. 4, 1, 81 (5, 1, 79 M): palmas, Ov. M. 7, 543: famam, Stat. Th. 4, 149; id. Silv. 3, 1, 160. —Pass.: conspectus degenerati patris, Val. Max. 8, 4; cf. Sol. 17, 11.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

dēgĕnĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

dēgĕnĕrātē: adverbial

• dēgĕnĕrō, āvī, ātum, āre, intr. et tr.,
1. intr., dégénérer, s'abâtardir : poma degenerant Virg. G. 2, 59, les fruits dégénèrent, cf. Col. Rust. 2, 9, 11 ; 3, 9, 7, etc. ; Macedones in Syros... degenerarunt Liv. 38, 17, 11, les Macédoniens en dégénérant sont devenus des Syriens... || [fig.] dégénérer de qqn, de qqch., ab aliquo, ab aliqua re : a vobis nihil degenerat Cic. Phil. 13, 30, il ne dégénère en rien de vous, il est bien digne de vous, cf. Div. 1, 6 ; Tusc. 2, 50 ; Liv. 22, 14, 6 ; a gravitate paterna Cic. Prov. 18, dégénérer de la gravité paternelle, cf. Fl. 25 ; a fama vitaque sua Tac. H. 3, 28, démentir sa réputation et sa vie ; [avec dat., poét.] Marti paterno Stat. Th. 1, 464, être un rejeton dégénéré de Mars ; [avec ad ou in] ad theatrales artes Tac. Ann. 14, 21, s'abaisser aux arts de la scène ; in externos ritus Curt. 8, 5, 14, s'abaisser à prendre des coutumes étrangères || [abst] : ut facile cerneres naturale quoddam stirpis bonum degeneravisse vitio depravatæ voluntatis Cic. Br. 130, en sorte que, on pouvait le voir aisément, une certaine qualité naturelle qu'il tenait de la race avait dégénéré chez lui par la faute d'une volonté conduite de travers
2. tr., abâtardir, altérer, ruiner : Col. Rust. 7, 12, 11 ; Plin. 25, 8 || déshonorer par sa dégénération : [qqn] Prop. 4, 1, 79 ; [qqch.] Ov. M. 7, 543 ; Stat. S. 3, 1, 160 || part. n. degeneratum, le fait d'être dégénéré, la dégénération, l'indignité : Liv. 1, 53, 1.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
degenero Copy link
ⓘ

dēgĕnĕrāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

dēgĕnĕrātē: adverbial

DEGENERO âre. [νοθεύομαι, μεταπίπτω, ἐκπίπτω] A generis nobilitate desciscere. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• degenerate (v.):
      1. 1. dēgĕnĕro, 1: and fruits d. forgetting former juices, pomaque d. succos oblita priores, Ov.: Virg.: to d. from one's parents, a parentibus d., Liv.: custom and discipline did not allow him to d., consuetudo eum et disciplina d. non sinebat, Cic.
      2. 2. descisco, īvi or ĭi, ītum, 3: to d. from their ancient glory (of the arts), d. ab ista vetere gloria, Tac.
      3. 3. excĭdo, cĭdi, 3: liberty d.s into licence, in vitium libertas excidit, Hor.
      4. 4. expr. with phr. as, in pejus ruere, Virg. deteriores fieri (v. foll. art.) in vitium labi, Hor.: v. to deteriorate.
• degenerate (adj.):
      1. 1. dēgĕner, ĕnĕris: not d. from a father's mien, patrii non d. oris, Ov. fear bringeth to proof d. souls, d. animos timor arguit, Virg.
      2. 2. dētĕrior, us (lit. worse, inferior): a d. and faded age, d. ac decolor aetas, Virg.: altogether d., deterrimus, Cic.
      3. 3. vĭtiōsior, pējor, etc.: or more precisely, pejor avis, patre, etc.: v. Hor. Od. 3, 6, 47.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
DEGENERATE Copy link
• DEGENERATE
1. v. degenerare: degenerare in feritatem (to grow wild again, of trees): degenerare a parentibus (degenerate from ancestors, of children).
2. indignus parentibus or majoribus: degener (poetical and post-classical prose; ☞ degeneratus, Valerius, Max.): a degenerate age, aetas pejor parentibus or avis (after Hor.). If “degenerate” is used vaguely to denote “corruption,” Vid: CORRUPT.