Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries · 19 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

dēfĭcient: fut ind act 3rd pl

• dē-fĭcĭo, fēci, fectum, 3 (perf. subj.: defexit, an old formula in Liv. 1, 24 fin., see below, no. III. fin. In the pass., besides the regular form deficior, ante- and postclass., once in Verg., Propert., and Livy, like fīo, eri: defit, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Plaut. Mil. 4, 6, 46; Ter. Eun. 2, 2, 12; Lucr. 2, 1142; Verg. E. 2, 22; Prop. 1, 1, 34: deflunt, Gell. 20, 8, 5: defiat, Plaut. Men. 1, 4, 3; id. Rud. 4, 4, 63: defiet, Liv. 9, 11: defieri, Ter. Hec. 5, 2, 2; cf. conficio init.), v. a. and n. [facio], orig., to loosen, set free, remove from; but it passed over at a very early period into the middle sense, to loosen from one's self, to remove one's self, to break loose from; and then gradually assumed the character of a new verb. act., with the meaning to leave, desert, depart from something, or absol., to depart, cease, fail. (For syn. cf.: desum, absum, descisco, negligo.)
  1. I. Act. in the middle sense, to remove one's self, separate one's self, to withdraw (cf. the Greek ἀφιστάναι).—Hence, to forsake, desert, abandon, revolt.
    1. A. Lit.: ab amicitia P. R., Caes. B. G. 5, 3, 3; 7, 39, 3: ab Aeduis, id. ib. 2, 14, 3: ab rege, Sall. J. 56, 3; cf. ib. 66: (consules) a senatu, a republica, a bonis omnibus defecerant, Cic. Planc. 35; cf.: a republica, id. Cat. 11, 28; id. Fam. 12, 10; id. Sull. 12, 35: ab imperio ac nomine nostro, Cic. Verr. 2, 1, 31 et saep.: a patribus ad plebem, to go over, Liv. 6, 20: ad se, Sall. J. 61; cf.: ad Poenos, Liv. 22, 61.—Absol.: civitates quae defecerant, Caes. B. G. 3, 17, 2; 5, 25, 4; 7, 10 al.—
    2. B. Trop.: si a virtute defeceris, forsake, Cic. Lael. 11, 37: si utilitas ab amicitia defecerit, id. Fin. 2, 24, 79: ut a me ipse deficerem, id. Fam. 2, 16.—Hence,
  2. II. As a verb. act., to leave a person or thing, to desert, to fail, forsake, be wanting to (of things; very rarely of personal subjects): quem jam sanguis viresque deficiunt, Caes. B. G. 7, 50 fin.; so, vires, id. B. C. 3, 99 fin.; Cic. de Or. 1, 45, 199: me Leontina civitas, Cic. Verr. 2, 3, 46, § 110; id. ib. 2, 5, 28 fin.; Hor. S. 2, 1, 13 et saep.: res eos jam pridem, fides deficere nuper coepit, Cic. Cat. 2, 5, 10: me dies, vox, latera deficiant, si, etc., Cic. Verr. 2, 2, 21 (imitated word for word, Plin. Ep. 3, 9, 9); cf.: ne te de republica disserentem deficiat oratio, Cic. Rep. 1, 23; and: tempus te citius quam oratio deficeret, id. Rosc. Am. 32: animus si te non deficit aequus, Hor. Ep. 1, 11, 30: somnus sollicitas domus, Tib. 3, 4, 20: genitor Phaethontis orbem, i. e. is eclipsed (cf. III. B. infra), Ov. M. 2, 382.—Poet. with a subject-clause: nec me deficiet nautas rogitare citatos, i. e. I will not cease, etc. Prop. 1, 8, 23 Kuin.—
        1. b. Pass.: cum aquilifer jam viribus deficeretur, Caes. B. C. 3, 64, 3; cf.: mulier a menstruis defecta, Cels. 2, 8 fin.: mulier abundat audacia, consilio et ratione deficitur, Cic. Clu. 65, 184: aqua ciboque defecti, Quint. 3, 8, 23; Plin. Ep. 2, 17, 25: sanguine defecti artus, Ov. M. 5, 96 et saep.: si qui dotem promisit defectus sit facultatibus, i. e. unable to pay, Dig. 23, 3, 33; cf.: te defecta nomina, ib. 22, 1, 11 fin.—
  3. III. Middle or neuter, to run out, be wanting, fail, cease, disappear.
    1. A. Middle (mostly ante-class. and poet.).
          1. α. With dat.: mihi fortuna magis nunc defit, quam genus, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Ter. Hec. 5, 2, 2: lac mihi non aestate novum, non frigore defit, Verg. E. 2, 22.—
          2. β. Absol.: neque opsonium defiat neque supersit, Plaut. Men. 1, 4, 3; so opp. superesse, Ter. Ph. 1, 3, 10: ut defiat dies, Plaut. Rud. 4, 4, 63: id. Mil. 4, 6, 46: numquamne causa defiet, cur? etc., Liv. 9, 11.—Trop.: defectis (sc. animo) defensoribus, disheartened, Caes. B. C. 3, 40, 3: sed non usque eo defectum Germanicum, weakened, Tac. A. 2, 70; cf. in the foll. no. B. β.—
    2. B. Neuter.
          1. α. With dat. (so rarely; mostly poet.): cum non solum vires, sed etiam tela nostris deficerent, Caes. B. G. 3, 5, 1; so perh.: vires nostris, id. B. C. 2, 41, 7 (al. nostros); Sil. 8, 661 Oud. N. cr.; cf. id. 10, 10, 193; and Stat. Ach. 1, 445.—
          2. β. Absol. (freq. in all periods and kinds of composition): non frumentum deficere poterat, Caes. B. C. 2, 37 fin.; cf.: fructus ex arboribus, id. ib. 3, 58 fin.: ejus generis copia, id. B. G. 6, 16 fin.: tempus anni ad bellum gerendum, id. ib. 4, 20, 2: vereor, ne mihi crimina non suppeterent, ne oratio deesset, ne vox viresque deficerent, Cic. Verr. 2, 1, 11: nisi memoria forte defecerit, id. Fin. 2, 14, 44; id. Rep. 1, 3: non deficiente crumena, Hor. Ep. 1, 4, 11 et saep.; Juv. 11, 38: quod plena luna defecisset, was eclipsed, Cic. Rep. 1, 15; cf.: solem lunae oppositum solere deficere, id. ib. 1, 16 al.; also simply to set: qua venit exoriens, qua deficit, Prop. 4, 4, 27: lunā deficiente, waning (opp. crescente), Gell. 20, 8, 5; of fire and light, to go out, expire, become extinct: ignis, Verg. G. 352: lumen, Petr. 111, 4: progenies Caesarum in Nerone deficit, becomes extinct, dies out, Suet. Galb. 1; cf. Plin. Pan. 39, 6; Just. 7, 2, 4; Sen. Suas. 2, 22; but deficit ignis, does not extend, Verg. A. 2, 505: in hac voce defecit, he departed, expired, Suet. Aug. 99; Quint. 6 prooem. § 11: deficit omne quod nascitur, comes to an end, Quint. 5, 10, 79; cf.: mundum deficere, id. ib.: deficit vita, Plaut. Asin. 3, 3, 19; quod multi Gallicis tot bellis defecerant, had been lost, Caes. B. C. 3, 2 fin.: ultima jam passi comites bello Deficiunt, grow faint, Ov. M. 14, 483: deficit Matho, fails, becomes bankrupt, Juv. 7, 129: debitores, Dig. 49, 14, 3, § 8: munimenta defecerant, yielded, surrendered, Curt. 4, 4, 19.—Trop.: ne negotio desisteret neu animo deficeret, nor be disheartened, Caes. B. C. 3, 112 fin.; so, animo, id. B. G. 7, 30; id. B. C. 1, 19; 2, 43; Cic. Rosc. Am. 4, 10; for which, ne deficiant (apes) animum, Varr. R. R. 3, 16, 34; and in a like sense absol.: ne una plaga accepta patres conscripti conciderent, ne deficerent, Cic. Att. 1, 16, 9; so Caes. B. C. 2, 31 fin.; Sall. J. 51, 4: deficit ars, Ov. M. 11, 537: illis legibus populus Romanus prior non deficiet: si prior defexit publico consilio dolo malo, tu illo die, Juppiter, etc., to depart from, violate the conditions of a treaty, an old formula used in taking an oath, Liv. 1, 24 fin.: pugnando deficere, i. e. to be deficient, wanting, Caes. B. C. 2, 6, 3; cf. poet. with foll. inf.: suppeditare Materies, Lucr. 1, 1039; Sil. 3, 112; Tib. 4, 1, 191.— Hence, dēfectus, a, um, P. a. (acc. to no. III.), weak, weakened, worn out, enfeebled (not ante-Aug.): quod sibi defectis illa tulisset opem, Ov. F. 3, 674: defectus annis et desertus viribus, Phaedr. 1, 21, 3; cf.: defectissimus annis et viribus, Col. 1 prooem. § 12: senio (arbor), id. 5, 6, 37: laboribus, Val. Fl. 2, 285: vadit incerto pede, jam viribus defecta, Sen. Hippol. 374: defectae senectutis homine, Dig. 7, 1, 12, § 3: in tumidis et globosis (speculis) omnia defectiora (corresp. with paria and auctiora), smaller, App. Mag. p. 283.—Plur. subst.: dēfecti, ōrum, m.: sidera obscura attributa defectis, the weak, Plin. 2, 8, 6, § 28.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

dēfĭcient: fut ind act 3rd pl

• dēfĭcĭō, fēcī, fectum, ĕre (de et facio), intr. et tr.
I. intr.,
  1. 1. se séparer de, se détacher de : ab aliqua re Cæs. G. 3, 3, 3, etc. ; ab aliquo Cæs. G. 2, 14, 3 ; Cic. Planc. 86, etc., se détacher d'une chose, de qqn ; a patribus ad plebem Liv. 6, 20, 3, se détacher des patriciens pour embrasser la cause des plébéiens ; ad Pœnos Liv. 22, 61, 11, passer du côté des Carthaginois || [abst] faire défection : civitates quæ defecerant Cæs. G. 3, 17, 2, les cités qui avaient fait défection || [fig.] si a virtute defeceris Cic. Læl. 37, si tu abandonnes le parti de la vertu ; si utilitas ab amicitia defecerit Cic. Fin. 2, 79, si l'intérêt n'est plus d'accord avec l'amitié ; ut a me ipse deficerem Cic. Fam. 2, 16, 1, pour me manquer à moi-même || [avec abl.] : illis legibus populus Romanus prior non deficiet Liv. 1, 24, 8, le peuple romain ne s'écartera pas le premier de ces clauses
  2. 2. cesser, faire faute, manquer ; vires, tela nostris deficiunt Cæs. G. 3, 5, 1 [mss], les forces, les traits manquent à nos soldats (C. 2, 41, 7) ; [abst] : materia, frumentum deficit Cæs. C. 2, 37, 6, le bois, le blé fait défaut ; vererer ne vox viresque deficerent Cic. Verr. 2, 1, 31, je craindrais que la voix et les forces ne me fissent défaut ; memoria deficit Cic. Fin. 2, 44, la mémoire fait défaut ; luna deficit Cic. Rep. 1, 23, la lune s'éclipse ; multi Gallicis tot bellis defecerant Cæs. C. 3, 2, 3, beaucoup avaient été rendus invalides par tant de campagnes en Gaule ; progenies Cæsarum in Nerone defecit Suet. Galba 1, la famille des Césars s'éteignit avec Néron || animo deficere Cæs. G. 7, 30, 1 ; C. 3, 112, 12, etc., ou deficere seul Cæs. C. 2, 31, 8 ; Cic. Att. 16, 9, perdre courage.
II. tr., abandonner, quitter, manquer à : quem jam sanguis viresque deficiunt Cæs. G. 7, 50, 6, que déjà le sang et les forces abandonnent, cf. C. 3, 99, 5 ; Cic. de Or. 1, 199 ; me dies, vox, latera deficiant Cic. Verr. 2, 2, 52, le jour, la voix, les poumons me feraient défaut ; tempus te citius quam oratio deficeret Cic. Amer. 89, le temps te manquerait plus tôt que les paroles || [poét., avec inf.] : nec me deficiet nautas rogitare Prop. 1, 8, 23, et je ne cesserai pas d'interroger les matelots || [pass.] : cum a viribus deficeretur Cæs. C. 3, 64, 3, comme ses forces l'abandonnaient ; mulier consilio et ratione deficitur Cic. Clu. 184, cette femme est dépourvue de sagesse et de raison ; aqua ciboque defecti Quint. 3, 8, 23, manquant d'eau et de vivres ; defectus facultatibus Dig. 23, 3, 33, privé de ses moyens ; defici Cic. Br. 34, être abandonné = être à court dans la respiration || defectus abattu, affaibli : defectis defensoribus Cæs. C. 3, 40, 1, les défenseurs étant découragés ; non usque eo defectum esse Germanicum Tac. Ann. 2, 70, Germanicus n'était pas à ce point affaibli || [defit, etc., servant de pass.] être défaillant, manquer, faire défaut : ut defiat dies Pl. Rud. 1107, pour que le jour fasse défaut ; lac mihi non defit Virg. B. 2, 22, le lait ne me manque pas, cf. Liv. 9, 10, 6 ; Enn. d. Cic. Tusc. 3, 44. ➳ arch. defexit = defecerit Liv. 1, 24, 8 || pass. deficior, etc., mais v. aussi defit.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
deficio Copy link
ⓘ

dēfĭcient: fut ind act 3rd pl

DEFICIO eci, ectum, ere. [ἀπογορεύω, ἐκλείπω, ἀπολείπομαι, ἀφίσταμαι] Relinquere et deserere; et sic habet passiuum: pro Desum, vel Defetiscor, neutrum est. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.