Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (13 entries · 66 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

cāse: masc voc sg

Cāse: masc voc sg

• cāsus (Ciceronis temporibus paulumque infra s geminabatur: cassus, etc., Quint. 1, 7, 20; cf.: causa, Juppiter al.; in inscr. also KASVS), ūs (dat. casu, Nep. Alcib. 6, 4), m. [cado].
  1. I. Lit., a falling (acc. to cado, I. A. and C.).
    1. A. A falling down, etc.: stillicidi, Lucr. 1, 313: geli, id. 5, 205: nivis, Liv. 21, 35, 6: fulminum, Plin. 2, 50, 51, § 135; Ov. M. 8, 259: celsae graviore casu Decidunt turres, Hor. C. 2, 10, 10.—In plur., Lucr. 2, 231.—
    2. B. A fall, an overthrow, a throwing down: occumbunt multi letum praecipe casu, Enn. Ann. 391 Vahl.: eoque ictu me ad casum dari, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44: casus, quo (infantes) in terram toties deferuntur, Quint. 1, 12, 10; Lucr. 5, 1333: vehiculi, Plin. 28, 2, 4, § 21 al.—In plur.: cum loci Inciperent casus, i. e. the fall, destruction (by an earthquake), Ov. M. 8, 714.—
  2. II. Trop.
    1. A. Of time, the end: extremae sub casum hiemis, Verg. G. 1, 340.—
    2. B. A moral fall, a false step, an error, fall: multas vias adulescentiae lubricas ostendit (natura), quibus illa insistere, aut ingredi sine casu aliquo ac prolapsione vix posset, Cic. Cael. 17, 41.—So of a political fall, Cic. Sest. 67, 140.—
      1. 2. Esp., a fall or change from a higher to a lower condition: secum reputans quam gravis casus in servitium ex regno foret, Sall. J. 62, 9.—
    3. C. That which turns out or happens unexpectedly, an occurrence, event, accident, chance, misfortune, emergency (this most freq. in sing. and plur.): quid est enim aliud fors, quid fortuna, quid casus, quid eventus, nisi cum sic aliquid cecidit, sic evenit, ut vel non cadere atque evenire, vel aliter cadere atque evenire potuerit? etc., Cic. Div. 2, 6, 15: quis iste tantus casus? unde tam felix concursus atomorum? cf. id. N. D. 1, 32, 90: novi casus temporum, id. Imp. Pomp. 20, 60: quod consilium etsi in ejusmodi casu reprehendendum non est, tamen incommode accidit, such an emergency, Caes. B. G. 5, 33: quod in ejusmodi casu accidit, periti ignaris parebant, Curt. 4, 3, 18; 10, 5, 8; Quint. 6, 2, 34; Tac. A. 2, 47; Liv. 24, 2, 11; 38, 8, 5: potest igitur veritatem casus imitari, Cic. Div. 2, 21, 49: quis tantam Rutulis laudem, casusne deusne, Attulerit, Verg. A. 12, 321: sive illud deorum munus sive casus fuit, Curt. 4, 7, 13: quae casus obtulerat, in sapientiam vertenda ratus, Tac. A. 1, 29: ut quemque casus armaverat, Sall. C. 56, 3: si quos locus aut casus conjunxerat, id. J. 97 fin.: in aleam tanti casus se regnumque dare, Liv. 42, 50, 2: ludibrium casūs, id. 30, 30, 5: casum potius quam consilium sequatur, Quint. 7, prooem. § 3: parata ad omnes casus eloquentia, id. 10, 1, 2: bellorum, Tac. A. 1, 61: satis jam eventuum, satis casuum, id. ib. 2, 26: adversi, secundi, Nep. Dat. 5, 4; cf. Suet. Caes. 25; id. Oth. 9: magnus, Caes. B. G. 6, 30; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 3: mirificus, Cic. Fam. 7, 5, 2: mirabiles, Nep. Timol. 5, 1: rariores, Cic. Off. 2, 6, 19: dubii, Cat. 64, 216; Hor. S. 2, 2, 108: varii, Verg. A. 1, 204: subiti repentinique, Suet. Aug. 73.—Hence, in abl.: casu, adverbially, by chance, casually, by accident, accidentally: quod si haec habent aliquam talem necessitatem, quid est tandem, quod casu fieri aut forte fortunā putemus? Cic. Div. 2, 7, 18: id evenit non temere nec casu, id. N. D. 2, 2, 6: sive casu sive consilio deorum, Caes. B. G. 1, 12; cf. Suet. Claud. 13: necessitate an casu, Quint. 3, 6, 26: casu an persuasu et inductu, id. 5, 10, 69: casu an manibus impeditus, Tac. A. 1, 13: accidit casu ut legati, etc., Nep. Hann. 12, 1; cf. Hor. S. 1, 6, 53; 1, 9, 36; id. Ep. 1, 19, 18; Ov. M. 5, 118; 6, 359; 7, 84 et saep.—Hence, also,
        1. b. A chance, an occasion, opportunity for something (esp. freq. in Sall. and Tac.): aetas illa multo pluris quam nostra casus mortis habet, Cic. Sen. 19, 67; cf.: mortis durae casus, Verg. A. 10, 791: aut vi aut dolis sese casum victoriae inventurum, Sall. J. 25, 9: praeclari facinoris casum dare, id. ib. 56, 4; so, si casus daretur, Tac. A. 1, 13; 11, 9: invadendae Armeniae, id. ib. 12, 50: pugnae, id. ib. 12, 28: bene gerendae rei, id. ib. 13, 36: casum adferre, Quint. 8, 4, 17.— Since the idea of suddenness, unexpectedness, easily passes into that of hostility, adverseness (cf. accido, 4.), casus signifies,
      1. 2. Esp., an adverse event, a misfortune, mishap, calamity, = συμφορά: meum illum casum tam horribilem, tam gravem, tam repentinum, Cic. Sest. 24, 53; id. de Or. 1, 1, 2; Caes. B. G. 7, 1, 4: dolens civitatis casum, Sall. C. 40, 2; cf. id. J. 14, 22; 23, 2; Liv. 37, 17, 7; 23, 22, 3; Cat. 28, 11.—Of disease: si alius casus lecto te adfixit, Hor. S. 1, 1, 81; Ov. M. 4, 142; 14, 473; 15, 494: res minime in hujusmodi casu noxia, in the earthquake, Sen. Q. N. 6, 21, 2; id. Cons. ad Marc. 5, 3: urbis Trojanae, overthrow, Verg. A. 1, 623.—Hence,
        1. b. Euphemist. for death: Saturnini atque Gracchorum casus, Caes. B. C. 1, 7: sui quemque casus per quinquennium absumpsissent, Liv. 23, 22, 3; Sall. J. 73, 1; Hor. S. 2, 5, 49; Suet. Aug. 65; cf. id. Caes. 89; id. Calig. 10.—
    4. D. In gram. t. t., a case in the inflection of words: propter eorum qui dicunt, sunt declinati casus, uti is qui de altero diceret, distinguere posset, quom vocaret, etc., Varr. L. L. 8, § 16 Müll.: casus dicimus... et vocabulorum formas, Paul. ex Fest. p. 58, 11 ib.: ea (verba) sic et casibus et temporibus et genere et numero conservemus, ut, etc., Cic. de Or. 3, 11, 40: barbari casus... casus rectus, id. Or. 48, 160; Quint. 1, 5, 61: obliqui, id. 1, 6, 22: nominativo, dativo, ablativo, id. 7, 9, 13: genitivo, id. 1, 5, 62: Latinus, sextus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.: conversi, i. e. obliqui, Cic. N. D. 2, 25, 64: interrogandi (i. e. genetivus), Nigid. ap. Gell. 13, 26 Hertz: vocandi, id. ib.: septimus, Quint. 1, 4, 26.
ⓘ

cāsē: adverbial

cāse: perf part pass masc/neut voc sg

• cădo, cĕcĭdi, cāsum, 3 (part. pres. gen. plur. cadentūm, Verg. A. 10, 674; 12, 410), v. n. [cf. Sanscr. çad-, to fall away].
  1. I. Lit.
    1. A. In an extended sense, to be driven or carried by one's weight from a higher to a lower point, to fall down, be precipitated, sink down, go down, sink, fall (so mostly poet.; in prose, in place of it, the compounds decĭdo, occĭdo, excĭdo, etc.; cf. also ruo, labor; opp. surgo, sto): tum arbores in te cadent, Plaut. Men. 2, 3, 25: (aves) praecipites cadunt in terram aut in aquam, fall headlong to the earth or into the water, Lucr. 6, 745; cf. id. 6, 828; imitated by Verg.: (apes) praecipites cadunt, Verg. G. 4, 80: nimbus, Ut picis e caelo demissum flumen, in undas Sic cadit, etc., Lucr. 6, 258: cadit in terras vis flammea, id. 2, 215; so with in, id. 2, 209; 4, 1282; 6, 1006; 6, 1125; Prop. 4 (5), 4, 64. in patrios pedes, Ov. F. 2, 832.—With a different meaning: omnes plerumque cadunt in vulnus, in the direction of, towards their wound, Lucr. 4, 1049; cf.: prolapsa in vulnus moribunda cecidit, Liv. 1, 58, 11: cadit in vultus, Ov. M. 5, 292: in pectus, id. ib. 4, 579.—Less freq. with ad: ad terras, Plin. 2, 97, 99, § 216: ad terram, Quint. 5, 10, 84.—The place from which is designated by ab, ex, de: a summo cadere, Plaut. Mil. 4, 4, 15: a mento cadit manus, Ov. F. 3, 20: aves ab alto, Plin. 10, 38, 54, § 112: ut cadat (avis) e regione loci, Lucr. 6, 824: ex arbore, Plin. 17, 20, 34, § 148; Dig. 50, 16, 30, § 4; 18, 1, 80, § 2: cecidisse de equo dicitur, Cic. Clu. 62, 175: cadere de equo, Plaut. Mil. 3, 1, 125 (for which Cæsar, Nepos, and Pliny employ decidere): de manibus arma cecidissent, Cic. Phil. 14, 7, 21; cf.: de manibus civium delapsa arma ipsa ceciderunt, id. Off. 1, 22, 77: cadunt altis de montibus umbrae, Verg. E. 1, 84: de caelo, Lucr. 5, 791; Ov. M. 2, 322: de matre (i. e. nasci), Claud. in Rufin. 1, 92.—With per: per inane profundum, Lucr. 2, 222: per aquas, id. 2, 230: per salebras altaque saxa, Mart. 11, 91; cf.: imbre per indignas usque cadente genas, Ov. Tr. 1, 3, 18.—With the adverb altius: altius atque cadant summotis nubibus imbres, and poured forth from a greater height, etc., Verg. E. 6, 38.—And absol.: folia nunc cadunt, Plaut. Men. 2, 3, 24; Ter. Ad. 1, 1, 12; Lucr. 6, 297: ut pluere in multis regionibus et cadere imbres, id. 6, 415: cadens nix, id. 3, 21; 3, 402: velut si prolapsus cecidisset, Liv. 1, 56, 12: quaeque ita concus sa est, ut jam casura putetur, Ov. P. 2, 3, 59: cadentem Sustinuisse, id. M. 8, 148: saepius, of epileptics, Plin. Val. 12, 58: casuri, si leviter excutiantur, flosculi, Quint. 12, 10, 73.—
      1. 2. Esp.
        1. a. Of heavenly bodies, to decline, set (opp. orior), Ov. F. 1, 295: oceani finem juxta solemque cadentem, Verg. A. 4, 480; 8, 59; Tac. G. 45: soli subjecta cadenti arva, Avien. Descr. Orb. 273; cf. Tac. Agr. 12: quā (nocte) tristis Orion cadit, Hor. Epod. 10, 10: Arcturus cadens, id. C. 3, 1, 27.—
        2. b. To separate from something by falling, to fall off or away, fall out, to drop off, be shed, etc.: nam tum dentes mihi cadebant primulum, Plaut. Men. 5, 9, 57: dentes cadere imperat aetas, Lucr. 5, 671; Sen. Ep. 12, 3; 83, 3: pueri qui primus ceciderit dens, Plin. 28, 4, 9, § 41: barba, Verg. E. 1, 29: quam multa in silvis autumni frigore primo Lapsa cadunt folia, id. A. 6, 310; cf. Cat. 11, 22; Hor. A. P. 61: lanigeris gregibus Sponte suā lanae cadunt, Ov. M. 7, 541: saetae, id. ib. 14, 303: quadrupedibus pilum cadere, Plin. 11, 39, 94, § 231: poma, Ov. M. 7, 586: cecidere manu quas legerat, herbae, id. ib. 14, 350: elapsae manibus cecidere tabellae, id. ib. 9, 571: et colus et fusus digitis cecidere remissis, id. ib. 4, 229.—
        3. c. Of a stream, to fall, empty itself: amnis Aretho cadit in sinum maris, Liv. 38, 4, 3; 38, 13, 6; 44, 31, 4: flumina in pontum cadent, Sen. Med. 406: flumina in Hebrum cadentia, Plin. 4, 11, 18, § 50: tandem in alterum amnem cadit, Curt. 6, 4, 6.—
        4. d. Of dice, to be thrown or cast; to turn up: illud, quod cecidit forte, Ter. Ad. 4, 7, 23 sq.; Liv. 2, 12, 16.—
        5. e. Alicui (alicujus) ad pedes, to fall at one's feet in supplication, etc. (post-class. for abicio, proicio), Sen. Contr. 1, 1, 19; Eutr. 4, 7; Aug. Serm. 143, 4; Vulg. Joan. 11, 32 al.—
        6. f. Super collum allcujus, to embrace (late Lat.), Vulg. Luc. 15, 20.—
    2. B. In a more restricted sense.
      1. 1. To fall, to fall down, drop, fall to, be precipitated, etc.; to sink down, to sink, settle (the usual class. signif. in prose and poetry): cadere in plano, Ov. Tr. 3, 4, 17 sq.: deorsum, Plaut. Rud. 1, 2, 89: uspiam, Ter. Ad. 1, 1, 12: Brutus, velut si prolapsus cecidisset, Liv. 1, 56, 12; cf. id. 5, 21, 16; 1, 58, 12: dum timent, ne aliquando cadant, semper jacent, Quint. 8, 5, 32: sinistrā manu sinum ad ima crura deduxit (Caesar), quo honestius caderet, Suet. Caes. 82: cadere supinus, id. Aug. 43 fin.: in pectus pronus, Ov. M. 4, 579: cadunt toti montes, Lucr. 6, 546: radicitus exturbata (pinus) prona cadit, Cat. 64, 109: concussae cadunt urbes, Lucr. 5, 1236: casura moenia Troum, Ov. M. 13, 375; id. H. 13, 71: multaque praeterea ceciderunt moenia magnis motibus in terris, Lucr. 6, 588: languescunt omnia membra; bracchia palpebraeque cadunt, their arms and eyelids fall, id. 4, 953; 3, 596; so, ceciderunt artus, id. 3, 453: sed tibi tamen oculi, voltus, verba cecidissent, Cic. Dom. 52, 133; cf.: oculos vigiliā fatigatos cadentesque in opere detineo, Sen. Ep. 8, 1: patriae cecidere manus, Verg. A. 6, 33: cur facunda parum decoro Inter verba cadit lingua silentio? Hor. C. 4, 1, 36: cecidere illis animique manusque, Ov. M. 7, 347; Val. Fl. 1, 300; cf. II. F. infra.—
      2. 2. In a pregn. signif. (as in most langg., to fall in battle, to die), to fall so as to be unable to rise, to fall dead, to fall, die (opp. vivere), Prop. 2 (3), 28, 42.(usu. of those who die in battle; hence most freq. in the histt.): hostes crebri cadunt, Plaut. Am. 1, 1, 79 sq.: aut in acie cadendum fuit aut in aliquas insidias incidendum, Cic. Fam. 7, 3, 3; Curt. 4, 1, 28; Ov. M. 7, 142: ut cum dignitate potius cadamus quam cum ignominiā serviamus, Cic. Phil. 3, 14, 35: pauci de nostris cadunt, Caes. B. G. 1, 15; id. B. C. 3, 53: optimus quisque cadere aut sauciari, Sall. J. 92, 8; so id. C. 60, 6; id. J. 54, 10; Nep. Paus. 1, 2; id. Thras. 2, 7; id. Dat. 1, 2; 6, 1; 8, 3; Liv. 10, 35, 15 and 19; 21, 7, 10; 23, 21, 7; 29, 14, 8; Tac. G. 33; Hor. Ep. 1, 12, 27; Ov. M. 7, 142: per acies, Tac. A. 1, 2: pro patriā, Quint. 2, 15, 29: ante diem, Verg. A. 4, 620: bipenni, Ov. M. 12, 611: ense, Val. Fl. 1, 812.—Not in battle: inque pio cadit officio, Ov. M. 6, 250.—With abl. of means or instrument: suoque Marte (i. e. suā manu) cadunt, Ov. M. 3, 123; cf. Tac. A. 3, 42 fin.: suā manu cecidit, fell by his own hand, id. ib. 15, 71: exitu voluntario, id. H. 1, 40: muliebri fraude cadere, id. A. 2, 71: cecidere justā Morte Centauri, cecidit tremendae Flamma Chimaerae, Hor. C. 4, 2, 14 sq.: manu femineā, Sen. Herc. Oet. 1179: femineo Marte, Ov. M. 12, 610.—With abl. of agent with ab: torqueor, infesto ne vir ab hoste cadat, should be slain by, Ov. H. 9, 36; so id. M. 5, 192; Suet. Oth. 5: a centurione volneribus adversis tamquam in pugnā, Tac. A. 16, 9.—And without ab: barbarae postquam cecidere turmae Thessalo victore, Hor. C. 2, 4, 9; imitated by Claudian, IV. Cons. Hon. 89; Grat. Cyn. 315.—
        1. b. Of victims, to be slain or offered, to be sacrificed, to fall (poet.): multa tibi ante aras nostrā cadet hostia dextrā, Verg. A. 1, 334: si tener pleno cadit haedus anno, Hor. C. 3, 18, 5; Tib. 1, 1, 23; 4, 1, 15; Ov. M. 7, 162; 13, 615; id. F. 4, 653.—
      3. 3. In mal. part., = succumbo, to yield to, Plaut. Pers. 4, 4, 104; Tib. 4, 10, 2; Sen. Contr. 1, 3, 7.—
      4. 4. Matre cadens, just born (poet.), Val. Fl. 1, 355; cf. of the custom of laying the new-born child at the father's feet: tellure cadens. Stat. S. 1, 2, 209; 5, 5, 69.
  2. II. Trop.
    1. A. To come or fall under, to fall, to be subject or exposed to something (more rare than its compound incidere, but class.); constr. usually with sub or in, sometimes with ad: sub sensus cadere nostros, i. e. to be perceived by the senses, Lucr. 1, 448: sub sensum, Cic. Inv. 1, 30, 48: in cernendi sensum. id. Tim. 3: sub oculos, id. Or. 3, 9: in conspectum, to become visible, id. Tusc. 1, 22, 50: sub aurium mensuram, id. Or. 20, 67: sponte suā (genus humanum) cecidit sub leges artaque jura, subjected itself to law and the force of right, Lucr. 5, 1146; so id. 3, 848: ad servitia, Liv. 1, 40, 3: utrorum ad regna, Lucr. 3, 836; so, sub imperium dicionemque Romanorum, Cic. Font. 5, 12 (1, 2): in potestatem unius, id. Att. 8, 3, 2: in cogitationem, to suggest itself to the thoughts, id. N. D. 1, 9, 21: in hominum disceptationem, id. de Or. 2, 2, 5: in deliberationem, id. Off. 1, 3, 9: in offensionem alicujus, id. N. D. 1, 30, 85: in morbum, id. Tusc. 1, 32, 79: in suspitionem alicujus, Nep. Paus. 2, 6: in calumniam, Quint. 9, 4, 57: abrupte cadere in narrationem, id. 4, 1, 79: in peccatum, Aug. in Psa. 65, 13.—
    2. B. In gen.: in or sub aliquem or aliquid, to belong to any object, to be in accordance with, agree with, refer to, be suitable to, to fit, suit, become (so esp. freq. in philos. and rhet. lang.): non cadit in hos mores, non in hunc pudorem, non in hanc vitam, non in hunc hominem ista suspitio, Cic. Sull. 27, 75: cadit ergo in bonum virum mentiri, emolumenti sui causā? id. Off. 3, 20, 81; so id. Cael. 29, 69; id. Har. Resp. 26, 56: haec Academica... in personas non cadebant, id. Att. 13, 19, 5: qui pedes in orationem non cadere quī possunt? id. Or. 56, 188: neque in unam formam cadunt omnia, id. ib. 11, 37; 57, 191; 27, 95; id. de Or. 3, 47, 182; Quint. 3, 7, 6; 4, 2, 37; 4, 2, 93; 6, prooem. § 5; 7, 2, 30 and 31; Plin. 35, 10, 36, § 82: heu, cadit in quemquam tantum scelus? Verg. E. 9, 17; Cic. Or. 27, 95; 11, 37; Quint. 3, 5, 16; 3, 6, 91; 5, 10, 30; 6, 3, 52; 7, 2, 31; 9, 1, 7; 9, 3, 92: hoc quoque in rerum naturam cadit, ut, etc., id. 2, 17, 32: in iis rebus, quae sub eandem rationem cadunt, Cic. Inv. 1, 30, 47; Quint. 8, 3, 56.—
    3. C. To fall upon a definite time (rare): considera, ne in alienissimum tempus cadat adventus tuus, Cic. Fam. 15, 14, 4: in id saeculum Romuli cecidit aetas, cum, etc., id. Rep. 2, 10, 18.—Hence, in mercantile lang., of payments, to fall due: in eam diem cadere (were due) nummos, qui a Quinto debentur, Cic. Att. 15, 20, 4.—
    4. D. (Acc. to I. 1. e.) Alicui, to fall to one (as by lot), fall to one's lot, happen to one, befall; and absol. (for accidere), to happen, come to pass, occur, result, turn out, fall out (esp. in an unexpected manner; cf. accido; very freq. in prose and poetry).
      1. 1. Alicui: nihil ipsis jure incommodi cadere possit, Cic. Quint. 16, 51: hoc cecidit mihi peropportune, quod, etc., id. de Or. 2, 4, 15; id. Att. 3, 1: insperanti mihi, cecidit, ut, etc., id. de Or. 1, 21, 96; id. Att. 8, 3, 6; id. Mil. 30, 81: mihi omnia semper honesta et jucunda ceciderunt, id. Q. Fr. 1, 3, 1: sunt, quibus ad portas cecidit custodia sorti, Verg. G. 4, 165: haec aliis maledicta cadant, Tib. 1, 6, 85: neu tibi pro vano verba benigna cadunt, Prop. 1, 10, 24: ut illis... voluptas cadat dura inter saepe pericla, Hor. S. 1, 2, 40: verba cadentia, uttered at random, id. Ep. 1, 18, 12.—
      2. 2. Ab sol., Afran. ap. Charis. p. 195 P.; Cic. Leg .2, 13, 33: verebar quorsum id casurum esset, how it would turn out, id. Att. 3, 24: aliorsum vota ceciderunt, Flor. 2, 4, 5: cum aliter res cecidisset ac putasses, had turned out differently from what was expected, Cic. Fam. 5, 19, 1: sane ita cadebat ut vellem, id. Att. 3, 7, 1; id. Div. 2, 52, 107; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 12, 3; Cic. Verr. 1, 2, 5; Caes. B. C. 3, 73, Nep. Milt. 2, 5 Dähne: cum, quae tum maxime acciderant, casura praemonens, a furioso incepto eos deterreret, Liv. 36, 34, 3; 22, 40, 3; 35, 13, 9; 38, 46, 6; Plin. Pan. 31, 1; Tac. A. 2, 80; 6, 8; Suet. Tib. 14 al.; Verg. A. 2, 709: ut omnia fortiter fiant, feliciter cadant, Sen. Suas. 2, p. 14: multa. fortuito in melius casura, Tac. A. 2, 77.—With adj.: si non omnia caderent secunda, Caes. B. C. 3, 73: vota cadunt, i.e. rata sunt, are fulfilled, realized, Tib. 2, 2, 17 (diff. from Prop. 1, 17, 4; v. under F.).—
      3. 3. With in and acc.: nimia illa libertas et populis et privatis in nimiam servitutem cadit (cf. μεταβάλλει), Cic. Rep. 1, 44, 68.—Esp.: in (ad) irritum or cassum, to be frustrated, fail, be or remain fruitless: omnia in cassum cadunt, Plaut. Poen. 1, 2, 147; Lucr. 2, 1166: ad irritum cadens spes, Liv. 2, 6, 1; so Tac. H. 3, 26: in irritum, id. A. 15, 39; cf. with irritus, adj.: ut irrita promissa ejus caderent, Liv. 2, 31, 5: haud irritae cecidere minae, id. 6, 35, 10.—
    5. E. To fall, to become less (in strength, power, worth, etc.), to decrease, diminish, lessen: cadunt vires, Lucr. 5, 410: mercenarii milites pretia militiae casura in pace aegre ferebant, Liv. 34, 36, 7.—More freq. in an extended signif. (acc. to I. B. 2.),
  3. F. To lose all one's strength, worth, value, etc., to fall, to perish, vanish, decay, cease.
      1. 1. In gen.: pellis item cecidit, vestis contempta ferina. declined in value, Lucr. 5, 1417: turpius est enim privatim cadere (i. e. fortunis everti) quam publice, Cic. Att. 16, 15, 6; so id. Fam. 6, 10, 2: atque ea quidem tua laus pariter cum re publicā cecidit, id. Off. 2, 13, 45: tanta civitas, si cadet, id. Har. Resp. 20, 42: huc cecidisse Germanici exercitus gloriam, ut, etc., Tac. H. 3, 13: non tibi ingredienti fines ira cecidit? Liv. 2, 40, 7; Pers. 5, 91: amicitia nec debilitari animos aut cadere patitur, Cic. Lael. 7, 23: animus, to fail, Liv. 1, 11, 3; Ov. M. 11, 537; cf. id. ib. 7, 347: non debemus ita cadere animis, etc., to lose courage, be disheartened, Cic. Fam. 6, 1, 4: tam graviter, id. Off. 1, 21, 73; cf. Sen. Ep. 8, 3.—Esp., to fail in speaking: magnus orator est... minimeque in lubrico versabitur, et si semel constiterit numquam cadet, Cic. Or. 28, 98: alte enim cadere non potest, id. ib. —So in the lang. of the jurists, causā or formulā, to lose one's cause or suit: causā cadere, Cic. Inv. 2, 19, 57; so id. de Or. 1, 36, 166 sq.; id. Fam. 7, 14, 1; Quint. 7, 3, 17; Luc. 2, 554; Suet. Calig. 39: formulā cadere, Sen. Ep. 48, 10; Quint. 3, 6, 69.—With in: ita quemquam cadere in judicio, ut, etc., Cic. Mur. 28, 58.—Also absol.: cadere, Tac. H. 4, 6; and: criminibus repetundarum, id. ib. 1, 77: conjurationis crimine, id. A. 6, 14: ut cecidit Fortuna Phrygum, Ov. M. 13, 435: omniaque ingrato litore vota cadunt, i. e. irrita sunt, remain unfulfilled, unaccomplished, Prop. 1, 17, 4 (diff. from Tib. 2, 2, 17; v. above, D. 2.); cf.: at mea nocturno verba cadunt zephyro, Prop. 1, 16, 34: multa renascentur, quae jam cecidere, cadentque Quae nunc sunt in honore vocabula, to fall into disuse, grow out of date, Hor. A. P. 70 —Hence of theatrical representations, to fall through, to fail, be condemned (opp. stare, to win applause; the fig. derived from combatants): securus cadat an recto stet fabula talo, Hor. Ep. 2, 1, 176.—Impers.. periculum est, ne cadatur, Aug. Don. Persev. 1.—
      2. 2. Esp. of the wind (opp. surgo), to abate, subside, die away, etc.: cadit Eurus et umida surgunt Nubila, Ov. M. 8, 2: ventus premente nebulā cecidit, Liv. 29, 27, 10: cadente jam Euro, id. 25, 27, 11: venti vis omnis cecidit, id. 26, 39, 8: ubi primum aquilones ceciderunt, id. 36, 43, 11; cf.: sic cunctus pelagi cecidit fragor, Verg. A. 1, 154: ventosi ceciderunt murmuris aurae, id. E. 9, 58; id. G. 1, 354 Serv. and Wagn.—
  4. G. Rhet. and gram. t. t. of words, syllables, clauses, etc., to be terminated, end, close: verba melius in syllabas longiores cadunt, Cic. Or. 57, 194; 67, 223: qua (littera sc. m) nullum Graece verbum cadit, Quint. 12, 10, 31: plerique censent cadere tantum numerose oportere terminarique sententiam, Cic. Or. 59, 199; so id. Brut. 8, 34: apto cadens oratio, Quint. 9, 4, 32: numerus opportune cadens, id. 9, 4, 27: ultima syllaba in gravem vel duas graves cadit semper, id. 12, 10, 33 Spald.: similiter cadentia = όμοιόπτωτα, the ending of words with the same cases or verbal forms, diff. from similiter desinentia = όμοιοτέλευτα, similar endings of any kind, Cic. de Or. 3, 54, 206; id. Or. 34, 135; Auct. Her. 4, 20, 28; Quint. 9, 4, 42; cf. id. 9, 4, 18; 9, 3, 78; 9, 3, 79; 1, 7, 23; Aquil. Rom. Figur. §§ 25 and 26.
Cāsus Copy link
ⓘ

Cāse: masc voc sg

• Cāsus, i, m., a river of Albania, that flows into the Caspian Sea, Plin. 6, 13, 15, § 39; Mel. 3, 5, 4.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

cāse: masc voc sg

Cāse: masc voc sg

• cāsŭs, ūs, m. (cado), action de tomber
1. chute : casus, ictus extimescere Cic. Nat. 2, 59, redouter les chutes, les coups ; nivis casus Liv. 21, 35, 6, chute de neige || [fig.] ne quis ex nostro casu hanc vitæ viam pertimescat Cic. Sest. 140, pour que l'exemple de ma chute ne fasse craindre à personne d'aborder cette ligne de conduite politique || chute, fin : extremæ sub casum hiemis Virg. G. 1, 340, sur la fin de l'hiver ; casus urbis Trojanæ Virg. En. 1, 623, la chute de Troie ; de casu Sabini et Cottæ Cæs. G. 5, 52, 4, sur la fin de Sabinus et de Cotta, cf. C. 1, 7, 5 ; Sall. J. 73, 1
2. arrivée fortuite de qqch. : quarum rerum omnium nostris navibus casus erat extimescendus Cæs. G. 3, 13, 9, l'arrivée (la rencontre) de tous ces accidents était à craindre pour nos navires ; ætas illa multo plures quam nostra casus mortis habet Cic. CM 67, cet âge-là a beaucoup plus de cas (chances) de mort que le nôtre ; ad omnes casus subitorum periculorum objectus Cic. Fam. 6, 4, 3, exposé à toute sorte d'arrivées de dangers soudains (à l'arrivée de mille dangers soudains); non est sapientiæ tuæ ferre immoderatius casum incommodorum tuorum Cic. Fam. 5, 16, 5, il n'est pas digne de ta sagesse de supporter sans modération le malheur qui t'est arrivé
3. ce qui arrive, accident, conjoncture, circonstance, occasion : novi casus temporum Cic. Pomp. 60, nouvelles conjonctures correspondant aux circonstances ; sæpe in bello parvis momentis magni casus intercedunt Cæs. C. 1, 21, 1, souvent dans une guerre sous de petites influences surviennent de grandes vicissitudes ; communem cum reliquis belli casum sustinere Cæs. G. 5, 30, 3, supporter avec tous les autres les hasards communs de la guerre ; propter casum navigandi Cic. Att. 6, 1, 9, à cause des hasards de la navigation || hasard : videte qui Stheni causam casus adjuverit Cic. Verr. 2, 2, 98, voyez quelle circonstance fortuite a secondé la cause de Sthénius ; neque ad consilium casus admittitur Cic. Marc. 7, ni le hasard ne trouve accès aux côtés de la prudence, cf. Planc. 35 ; Div. 2, 85 ; Par. 52 ; virtute, non casu gesta Cic. Cat. 3, 29, choses accomplies par l'énergie personnelle et non par le hasard ; cæco casu Cic. Div. 2, 15, par un hasard aveugle || abl. casu [employé comme adv.], par hasard, accidentellement : Cic. Nat. 2, 141 ; Div. 1, 125, etc. || arrivée heureuse de qqch., occasion, bonne fortune, chance : casum victoriæ invenire Sall. J. 25, 9, trouver l'occasion d'une victoire ; fortunam illis præclari facinoris casum dare Sall. J. 56, 4, que la fortune leur donnait l'occasion d'un bel exploit || heureux événement : Cæs. C. 3, 51, 5
4. [en part.] accident fâcheux, malheur : eumdem casum ferre Cæs. G. 3, 22, 2, supporter le même malheur ; casum amici reique publicæ lugere Cic. Sest. 29, pleurer le sort malheureux d'un ami et de l'État ; longe prospicere futuros casus rei publicæ Cic. Læl. 40, prévoir de loin les malheurs qui menacent l'État ; casu civitatis Gomphensis cognito Cæs. C. 3, 81, 1, ayant appris le sort de la ville de Gomphi
5. [gramm.] cas : sive casus habent (verba) in exitu similes Cic. Or. 165, soit que (les mots) aient des désinences casuelles semblables ; in barbaris casibus Cic. Or. 160, dans les cas d'un mot latin || casus rectus, nominatif : Cic. Or. 160 ; Varro L. 5, 4 ; 7, 33 [en parl. du verbe, 1re pers. : Varro L. 9, 103], ou casus nominandi Varro L. 8, 42, ou nominativus Varro L. 10, 23 || sextus casus Varro L. 10, 62, ablatif. ➳ orthogr. cassus au temps de Cic., d'après Quint. 1, 7, 20.
ⓘ

cāsē: adverbial

cāse: perf part pass masc/neut voc sg

• cădō, cĕcĭdī, cāsum, ĕre, intr., tomber
1. [en parl. des choses et des êtres animés] tomber, choir : homini ilico lacrumæ cadunt Ter. Ad. 536, aussitôt les larmes lui tombent des yeux ; cadentes guttæ Cic. de Or. 3, 186, gouttes d'eau qui tombent ; puto saxum tamen casurum fuisse Cic. Fato 6, je pense que le rocher serait tombé quand même ; in terram cadentibus corporibus Cic. Tusc. 1, 36, les corps tombant à terre ; si de cælo cadit (ignis) Sen. Nat. 2, 13, 1, si ce feu tombe du ciel (cælo Virg. G. 1, 487 ); cadunt de montibus umbræ Virg. B. 1, 83, l'ombre tombe des montagnes || omnibus istis latronibus de manibus arma cecidissent Cic. Phil. 14, 21, les armes seraient tombées des mains de tous ces brigands (de manibus audacissimorum civium Cic. Off. 1, 77, des mains des citoyens les plus audacieux) ; cum offa cecidit ex ore pulli Cic. Div. 2, 72, quand une miette de nourriture est tombée du bec du poulet sacré ; vela cadunt Virg. En. 3, 207, les voiles tombent ; cecidere a pectore vestes Stat. Ach. 1, 878, le vêtement tomba de sa poitrine ; (tecta) si aut vi tempestatis aut terræ motu aut vetustate cecidissent Cic. Off. 2, 13, (les maisons) si elles étaient tombées ou sous l'effort de la tempête ou par suite d'un tremblement de terre ou par l'effet de la vétusté || ex equo Cic. Fato 5 ; de equo Cic. Clu. 175, tomber de cheval || [métaph.] : minime in lubrico versabitur... numquam cadet Cic. Or. 98, [l'orateur du genre simple] ne s'aventurera guère sur un terrain glissant... il ne tombera jamais ; alte cadere non potest Cic. Or. 98, il ne peut tomber de haut
2. tomber, succomber, mourir : in prœlio cadere Cic. Fin. 2, 61, tomber dans la bataille (pro patria Cic. Tusc. 1, 89, pour la patrie) || referes, telo cecidisse Camillæ Virg. En. 11, 689, tu leur rapporteras que tu es tombé sous le fer de Camille ; Hectoreā hastā Ov. M. 12, 68, tomber sous la lance d'Hector ; non armis telisque Romanis ceciderunt Tac. G. 33, ce n'est pas sous nos armes et nos traits qu'ils sont tombés ; multa tibi ante aras nostra cadet hostia dextra Virg. En. 1, 334, de nombreuses victimes seront immolées de notre main en ton honneur devant les autels || [avec ab] ab aliquo cadere, tomber sous les coups de qqn : Ov. M. 5, 192 ; F. 6, 564 ; Tac. Ann. 16, 9 ; Suet. Oth. 5
3. [fig.] tomber : labentem et prope cadentem rem publicam fulcire Cic. Phil. 2, 51, soutenir le gouvernement en train de glisser et presque de tomber ; cecidi sciens, ut honestissime exsurgere possem Cic. Phil. 12, 24, je suis tombé sciemment, pour pouvoir me relever avec honneur ; non debemus cadere animis Cic. Fam. 6, 1, 4, nous ne devons pas nous laisser abattre || [en part.] causa cadere Cic. de Or. 1, 167 ; in judicio cadere Cic. Mur. 58, perdre son procès ; repetundarum criminibus ceciderant Tac. H. 1, 77, ils avaient été condamnés du chef de concussions
4. [fig.] tomber, disparaître : mundis aliis nascentibus, aliis cadentibus Cic. Nat. 1, 67, les mondes, les uns naissant, les autres disparaissant ; ea tua laus pariter cum re publica cecidit Cic. Off. 2, 45, cette gloire que tu acquérais est tombée avec la république ; cecidere illis animi Ov. M. 7, 347, leur courage tomba, cf. Liv. 1, 11, 3 ; 2, 65, 7 ; non tibi ira cecidit ? Liv. 2, 40, 7, ta colère n'est pas tombée ? pretia militiæ casura in pace ægre ferebant Liv. 34, 36, 7, ils voyaient avec peine que la solde disparaîtrait avec la paix ; venti vis omnis cecidit Liv. 26, 39, 8, toute la force du vent tomba ; cadente jam Euro Liv. 25, 27, 11, comme l'Eurus [le vent d'est] commençait à tomber ; postquam cecidit superbum Ilium Virg. En. 3, 2, quand fut tombée la superbe Troie
5. [rhét. et gramm.] tomber, se terminer, finir : verba eodem pacto cadentia Cic. Or. 84, ὁμοιόπτωτα, mots ayant la même désinence casuelle [cf. Or. 135 similiter desinentia, ayant la même terminaison ὁμοιοτέλευτα], cf. Her. 4, 28 ; Cic. de Or. 3, 206 ; Or. 135 || [chute de la phrase] : Cic. Or. 38 ; 219, etc.; sententia cadit numerose Cic. Br. 34, la phrase (l'expression de la pensée) a une fin rythmique, cf. Or. 175 ; 199 ; etc.
6. arriver [surtout avec un adverbe ou un adjectif attribut] : hoc cecidit mihi peropportune, quod... venistis Cic. de Or. 2, 15, fort heureusement pour moi, vous êtes venus...; intellexi nihil mihi optatius cadere posse, quam ut me quam primum consequare Cic. Att. 3, 1, j'ai compris que rien ne pourrait être plus désirable pour moi que de te voir me rejoindre le plus tôt possible ; a te mihi omnia semper honesta et jucunda ceciderunt Cic. Q. 1, 3, 1, de ton fait, tout ce qui m'est arrivé a toujours été honorable et agréable (de toi je n'ai jamais eu qu'honneur et agrément) ; si non omnia caderent secunda Cæs. C. 3, 73, 4, si tout n'arrivait pas heureusement ; si minus fortissimi viri virtus civibus grata cecidisset Cic. Mil. 81, si le courage de cet homme si énergique n'avait pas l'heur de plaire à ses concitoyens || valde optanti utrique nostrum cecidit, ut in istum sermonem delaberemini Cic. de Or. 1, 96, conformément à ce que chacun de nous deux souhaitait vivement, il s'est trouvé que vous êtes tombés sur ce sujet d'entretien ; sed ita cadebat ut Cic. Br. 149, mais il arrivait que..., cf. Fam. 3, 12, 2 ; Att. 3, 7, 1 ; cecidit belle Cic. Att. 13, 33, 4, cela est joliment bien tombé || sortes ductæ, ut in rem apte cadant Cic. Div. 1, 34, sorts tirés avec une exacte appropriation à l'objet || aboutir à : nimia illa libertas in nimiam servitutem cadit Cic. Rep. 1, 68, cette liberté excessive aboutit à une excessive servitude ; in irritum Tac. Ann. 15, 39 ; ad irritum Liv. 2, 6, 1 ; in cassum Lucr. 2, 1165, n'aboutir à rien, avorter, être sans effet
7. tomber, venir à, s'exposer à : sub imperium alicujus Cic. Att. 8, 3, 2 (sub potestatem Cic. Verr. 2, 5, 144 ), tomber sous la domination, sous le pouvoir de qqn ; in eandem suspicionem Cic. Phil. 11, 24, être exposé au même soupçon ; in offensionem Atheniensium Cic. Nat. 1, 85, s'exposer à l'hostilité des Athéniens ; in vituperationem Cic. Att. 14, 13, 4, s'exposer au blâme || tomber, coïncider : in id sæculum Romuli cecidit ætas, cum.... Cic. Rep. 2, 18, l'époque de Romulus coïncide avec un siècle où..., cf. Fam. 15, 14, 4 ; scribis in eam diem cadere nummos qui a Quinto debentur Cic. Att. 15, 19, 4, tu écris que c'est le jour d'échéance de la dette de mon frère Quintus
8. tomber sur [in aliquem, in aliquid], se rapporter à, cadrer, convenir : si cadit in sapientem animi dolor Cic. Læl. 48, si le sage est susceptible de souffrance morale ; de hac dico sapientia, quæ videtur in hominem cadere posse Cic. Læl. 100, je parle de cette sagesse qui paraît accessible à l'homme ; cadit ergo in virum bonum mentiri emolumenti sui causa ? Cic. Off. 3, 81, alors, cela cadre avec un homme de bien de mentir pour son intérêt ? non cadit in hunc hominem ista suspicio Cic. Sulla 75, ce soupçon ne convient pas à un tel homme (n'est pas de mise avec un tel homme) ; quod facinus nec in hominem imprudentem caderet, nec in facinerosum... Cic. Dej. 16, un forfait qui ne s'expliquerait ni d'un imprudent ni d'un scélérat ; dictum cadit in aliquem Cic. Tusc. 5, 40, un mot s'applique bien à qqn [une plaisanterie Cic. de Or. 2, 245] || id verbum in consuetudinem nostram non cadit Cic. Tusc. 3, 7, ce mot n'est pas conforme à l'usage de notre langue ; sustinendi muneris propter imbecillitatem difficultas minime cadit in majestatem deorum Cic. Nat. 2, 77, avoir de la peine par faiblesse à soutenir cette tâche est incompatible avec la grandeur divine || tomber sur, sous, dans : omnia, quæcumque in hominum disceptationem cadere possunt Cic. de Or. 2, 5, tout ce qui peut venir en discussion (être l'objet de) ; in cernendi sensum Cic. Tim. 9, tomber sous le sens de la vue ; sub aspectum Cic. Tim. 11 ; sub oculos Cic. Or. 9, tomber sous la vue, sous les yeux ; sub aurium mensuram aliquam Cic. Or. 67, être susceptible d'une mesure (d'une appréciation) de l'oreille || quoniam plura sunt orationum genera neque in unam formam cadunt omnia Cic. Or. 37, comme il y a plus d'un genre d'éloquence et qu'ils ne rentrent pas tous dans le même type.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
casus Copy link
ⓘ

cāse: masc voc sg

Cāse: masc voc sg

CASVS, ûs. m. [πτῶσις, σύμπτωμα, αὐτοματία] Ex prima notione verbi lapsum s. delapsionem, aut collapsionem significat. […]
Page Scan
cado Copy link
ⓘ

cāsē: adverbial

cāse: perf part pass masc/neut voc sg

CADO, cecidi, casum, ere. [πίπτω] Idem fere quod labi. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (3)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
case (subs.) Copy link
Outline
• case (subs.) = covering, sheath: q. v.
      1. 1. invŏlūcrum: Cic.: Plin.
      2. 2. thēca: when the razor is safe in its curved case, fuerit curva cum tuta novacula theca, Mart.: Cic.
• case (subs.):
    1. I. State, condition, circumstances: q. v.
      1. 1. res, rĕī, f.: if the c. shall require it, si res postulabit, Cic.: the c. is this, ita res se habet, Cic.: considering the circumstances of the case, pro re nata, Cic.
      2. 2. causa (chiefly in certain phr.: v. examples): sometimes it is the duty of a man to commit suicide, while of another, in the same case, it is not, nonnunquam mortem sibi ipse consciscere aliquis debet, alius in eadem causa non debet, Cic.: in the same c. were the Usipetes, in eadem c. fuerunt Usipetes, Caes.: to be in better (more desirable) c., in meliore c. esse, Cic.
      3. 3. cāsus, ūs (lit. a chance; hence esp. a contingent c.): to make preparations for every contingent c., ad omnes c. subsidia comparare, Caes.: Cic.
      4. 4. tempus, ŏris, n. (esp. a particular c., or crisis; q. v.): Caesar accuses the Aedui of not assisting him in so urgent a c., C. Aeduos incusat quod tam necessario t. ab iis non sublevetur, Caes.: c.s often happen when. etc., t. saepe incidunt quum, etc., Cic.
      5. 5. Very often expressed by a neuter adjective or pronoun, or left to be understood: as, since such is the c., quae cum ita sint, Cic.: the c. is as you say, sunt ista, Cic.: and yet the c. is so, atqui sic habet, Hor.: I was afraid that the c. which has occurred might befal timebam ne evenirent ea quae acciderunt, Cic.: c.s often occur in which debtors do not meet their engagements punctually, fit saepe ut ii qui debent non respondeant ad tempus, Cic.: the same c. has not happened to me as you write has befallen you, non venit idem usu mihi quod tu tibi scribis, Cic. Phr.: his c. is dangerous (of a sick person). periculose aegrotat, Cic.: were my c. yours you would think differently, tu si hic sis, aliter censeas. Ter.: impartial law has always been striven after; for in any other c. it would not be law, jus semper est quaesitum aequabile; neque enim aliter esset jus, Cic.: fear is embarrassing in both c.s, pavor est utrobique molestus, Hor.: in case: v. if, supposing.
    2. II. A statement of facts, a point submitted for decision or opinion:
      1. 1. quaestio: to state a c., q. ponere, Cic.: a c. of conscience, *q. ad conscientiam pertinens: v. casuistry.
      2. 2. prōpŏsĭtĭo (legal): Afric. Dig.
    3. III. In law: causa: v. lawsuit.
    4. IV. The inflection of a noun: cāsus, ūs: the nominative c., c. rectus, Cic.: the oblique c.s, c. obliqui, Quint.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
CASE Copy link
• CASE
1.
  • covering, etc., theca (general term; e.g., of a razor): vagina (sheath, for a long cutting or sticking instrument): involucrum (wrapper, covering; e.g., of a shield, papers, etc.).
  • State of things, casus (but always in the meaning of accidental circumstance, casualty, etc.: hence “in such a case” must not be hoc casu, in hoc casu): res (thing, circumstance, etc.; especially of the happening, etc., of a case): causa (special case that is also a cause or ground; as in Cic., Off., 3. 12. 50, incidunt saepe causae, cum repugnare utilitas honestati videtur): locus (a position, a consideration, a portion of a whole subject, as in cui loco - consulite ac providete, Cic., 1 Verr., 15, 43): tempus: occasio (occasion; state of things at any time). I have often been in this case, aliquoties eandem rem expertus sum; aliquoties idem mihi accidit (evenit): the case often occurs, res saepe accidit, usu venit; that, etc., saepe accidit, ut, etc.: if the case should occur, si usus veniat or venerit; si quando usus esset; si casus inciderit (only Planc., in Cic.., Ep., 10, 21, 13): (special) cases often occur, etc., saepe incidunt causae or tempora: the case may occur, fieri potest, usu venire potest: the case can not occur, non potest accidere tempus; this was seldum the case, hoc raro incidebat. In any case, utcunque res ceciderit (however it may turn out): certe: profecto (at all events): in case of necessity, si quid facto opus esset (εἴ τι δέοι; Vid: Caes., B.G., 1, 42): in an urgent case, in a case of extreme necessity, necessario tempore (Caes., B.G., 7, 40, med.). In good case (fat, well-liking), nitidus, pinguis, etc. To be in good case, nitere, nitidum, or pinguem esse: to be prepared for every possible case, ad omnem eventum, or ad omnes casus paratum esse: in anybody’s case, in aliquo (e.g., in the case of the Nervii, in Nerviis): in no case, neutiquam: omnino non: nullo modo: nullam in partem: to find one’s self in such a case, in ea esse conditione: in the same case, in eadem esse conditione: if I were in that case, isto loco si essem: his is a different case, who, etc., alia causa est ejus, qui, etc.: that is not the case, that is another case, alia res est; aliud est: is not this the case in every nation? an hoc non ita fit in omni populo? To suppose a case, or the case, fingere; facere; ponere: let us suppose the case, that, etc., fingamus (faciamus, etc.) rem ita esse. Supposing the case that, quo (hoc) posito (not posito only).
  • In case that (= “on the supposition that”; “if”), si, also si est, ut, etc. (Vorst., De Lat., falso susp.): si forte: even in case, etc., etiam si (καὶ εἰ: etiamsi = εἰ καί).
  • In grammar, casus. For particular cases, Vid. NONIMINATIVE, etc.
  • Medical case, morbus; aegrotatio: causa (technical term in medicine).
  • Judicial case, causa.
  • CASES OF CONSCIENCE, quaestiones de moribus: *officia hominis Christiani in locis dusiis. To determine cases of conscience, *explicare quaestiones de moribus: *officia hominis Christiani in locis dubiis dijudicare.
2. v. condere, recondere aliquid in aliquem rem (to put it into for the purpose of keeping it there; e.g., gladium in vaginam recondere, also gladium condere only): tegere (general term for cover): obtegere: contegere: integere: protegere (cover over): obducere aliquid alicui rei (to draw one thing over another; to coat one thing with another). To be cased with a bark, obduci cortice. Nature has cased the eye with membranes, natura oculos membranis sepsit et munivit. A column cased with gold, columna extrinsecus Inaurata (Cic.).