as-sūmo Copy link Outline I. In gen.A. Lit.B. Trop.II. Esp.,A. Sometimes, like accipio, without the idea of action, ...B. To take in addition to, to add toC. In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition ...D. In gram.a. Epithets, ἐπίθετα, Cic. Part. Or. 7 ...b. Figurative expressions, tropes, Quint. ... ⓘassūme: pres imperat act 2nd sg • as-sūmo (ads-, Lachm., Halm, B. and K., Weissenb., K. and H.; ass-, Merk.), mpsi, mptum, 3, v. a., to take to or with one's self, to take up, receive, adopt, accept, take. I. In gen. A. Lit.: Plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt, Lucr. 2, 1124: cibus atque umor membris adsumitur intus, id. 4, 1091; so of nourishment, Cels. 1, 3; 5, 27, n. 17; Scrib. Comp. 200: numquam committet, ut id, quod alteri detraxerit, sibi adsumat, Cic. Off. 3, 5, 23: sacra Cereris adsumpta de Graeciā, id. Balb. 24, 55: socius et administer omnium consiliorum adsumitur Scaurus, Sall. J. 29, 2: eos in societatem consilii avunculi adsumunt, Liv. 2, 4, 2: adulescentes conscii adsumpti, id. ib.: in societatem armorum, id. 2, 22; so, in consilium, Plin. Ep. 3, 19; id. Pan. 8: in consortium, id. Ep. 7, 3: nec decet aliter filium adsumi, si adsumatur a principe, i. e. is adopted, id. ib. 7, 4; 8, 3: uxorem, id. ib. 83, 4: si rursum (uxor) adsumeretur, Tac. A. 12, 2: adsumptis duobus filiis ire perrexit, Vulg. Gen. 48, 1; ib. 2 Par. 23, 20: Tunc adsumpsit eum Diabolus, ib. Matt. 4, 5: adsumit Jesus Petrum, ib. Marc. 9, 1: quem (arietem) adsumens obtulit holocaustum pro filio, ib. Gen. 22, 13; ib. Lev. 14, 10 et saep.: in familiam nomenque, Tac. A. 1, 8 et saepe: cautum dignos adsumere, to take or choose as friends only those worthy of you, Hor. S. 1, 6, 51: adsumpsit Jesus duodecim, i. e. as his disciples, Vulg. Luc. 18, 31. —So of the assumption of our Lord to heaven: Dominus Jesus adsumptus est in caelum, Vulg. Marc. 16, 9; ib. Act. 1, 2.— B. Trop.: libero tempore, omnis voluptas adsumenda est, omnis dolor repellendus, Cic. Fin. 1, 10, 33: laudem sibi ex aliquā re, id. Mur. 14, 31: ut acer equus pugnae adsumit amorem, Ov. M. 3, 705: omne quod sumatur in oratione, aut ex suā sumi vi atque naturā aut adsumi foris, Cic. de Or. 2, 39, 163: alii (loci) adsumuntur extrinsecus, id. Top. 2, 8; id. Planc. 23, 56 Wund.: orator tractationem orationis sibi adsumet, id. de Or. 1, 12, 54.—Also, like arrogare, to usurp, to claim, assume, arrogate: neque mihi quicquam assumpsi neque hodie adsumo, Cic. Fam. 1, 9, 17; Auct. ad Her. 1, 1: cogam Assumptumque patrem commentaque sacra fateri, Ov. M. 3, 558.—Of discourse, to take up, begin (eccl. Lat., after the Hebrew): At ille adsumptā parabolā suā ait, Vulg. Num. 23, 18; 23, 7; ib. Job, 27, 1; 29, 1.— II. Esp., A. Sometimes, like accipio, without the idea of action, to receive, obtain: fetus Melliferarum apium sine membris corpora nasci, Et serosque pedes serasque assumere pennas, Ov. M. 15, 384: Qui sperant in Domino, adsument pennas sicut aquilae, Vulg. Isa. 40, 31: a ventis alimenta adsumere, Ov. M. 7, 79: illas assumere robora gentes, id. ib. 15, 421.— B. To take in addition to, to add to: si quis aliam quoque artem sibi adsumpserit, Cic. de Or. 1, 50, 217; 1, 37, 170: aliquantum jam etiam noctis adsumo, id. Fam. 7, 23 fin.: ne qui postea adsumerentur, Liv. 21, 19: Butram tibi Septiciumque et Sabinum adsumam, Hor. Ep. 1, 5, 28.— C. In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition: Ea (propositio vera ac perspicua) est hujus modi: Si quo die Romae ista caedes facta est, ego Athenis eo die fui, in caede interesse non potui. Hoc quia perspicue verum est, nihil attinet approbari; quā re adsumi statim oportet hoc modo: fui autem Athenis eo die, Cic. Inv. 1, 36, 63; id. Div. 2, 51, 106; 2, 53, 108.— D. In gram.: adsumpta verba. a. Epithets, ἐπίθετα, Cic. Part. Or. 7. — b. Figurative expressions, tropes, Quint. 10, 1, 121.
assumo Copy link ⓘassūme: pres imperat act 2nd sg ASSVMO, s. ADSVMO, si, tum, ere. [παραδέχομαι, προσλαμβάνω, προσδέχομαι] quasi ad se sumere, accipere, adhibere, appetere, arrogare sibi etc. […] 🗁 Page Scan
assume Copy link Outline I. To take upon or for oneself1. suscĭpĭo, cēpi, ceptum, 32. indŭo, ŭi, ūtum, 33. sumo, sumpsi, sumptum, 3II. To take improperly1. arrŏgo, 12. sūmo, 3 (with dat. of pron. reflect.)3. assūmo, 3III. To take for granted (in argument)1. pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 32. sūmo, 3IV. To take an appearance only • assume: I. To take upon or for oneself: 1. suscĭpĭo, cēpi, ceptum, 3: to a. a father's authority and severity, sibi auctoritatem patriam severitatemque s., Cic. 2. indŭo, ŭi, ūtum, 3: he lays aside the character of a friend when he a.s that of a juryman, ponit personam amici cum induit judicis, Cic. 3. sumo, sumpsi, sumptum, 3: to a. the manly dress, virilem togam s., Cic.: to a. the title of king, regium nomen s., Nep.: to a. the crown, diadema s., Suet. Phr.: to a. a form, faciem capere, Ov.: to a. stiffness, rigorem percipere, Ov.: to a. a colour, colorem percipere, Plin.. to a. a name (in accordance with the directions of a will), nomen adire, Vell. II. To take improperly: 1. arrŏgo, 1: what they a. from others' merit, that they do not yield to me from my own, quod ex aliena virtute sibi arrogant, id mihi ex mea non concedunt, Sall.: Cic. 2. sūmo, 3 (with dat. of pron. reflect.): the soldiers a. the functions of the general, milites sibi imperatorias partes sumunt, Caes.: I do not a. nor arrogate so much, mihi non sumo tantum neque arrogo, Cic. 3. assūmo, 3: I a. nothing, nihil mihi a., Cic.: v. to arrogate. III. To take for granted (in argument): 1. pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3: but a. that he is conquered, verum pone esse victum eum, Ter.: let it then be a.d to begin with, positum sit igitur in primis, Cic. 2. sūmo, 3: you must a. one alternative or the other., alterutrum sumas necesse est, Lucr.: you have a.d that the gods are happy, beatos esse deos sumpsisti, Cic.: v. to suppose. IV. To take an appearance only: may be expr. by any of the verbs under (I), if the context makes the sense clear: as, to a. the character of a good man, personam viri boni suscipere, Cic.. to a. the air and tone of sorrow, habitum ac voces dolentum induere, Tac. A. 4, 12. Phr.: Solon a.d the character of a madman, Solon furere se simulavit, Cic.: v. to feign, counterfeit.
ASSUME Copy link • ASSUMEtake, sumere: capere. To assume as a pretence, simulare. Take or arrogate to one’s self, sumere: sibi sumere, assumere, asciscere, arrogare or tribuere: aliquid vindicare sibi or ad se: aliquid usurpare. To assume the name of king, regium nomen sumere: regium nomen sibi asciscere: to assume the royal authority, regnum sibi vindicare: the praises of another, alius laudes vindicare ad se: great authority, magnam auctoritatem sibi sumere. Take for granted: sumere, or habere, or putare pro certo: pro certo, or comprobato ponere, or ponere only. You have assumed that the gods are happy, deos beatos esse sumsisti: this being assumed and granted, hoc posito et concesso (posito alone is bad). All philosophers assume, inter omnes philosophos constat.