Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (13 entries · 47 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

aptō: pres ind act 1st sg

• apto, āvi, ātum, 1, v. freq. [apo], to fit, adapt, accommodate, apply, put on, adjust, etc. (cf. accommodo); absol., with dat. or less freq. with ad (in Cic. only once, as P. a.).
  1. I. Lit.
        1. a. Absol.: aptat cristas telaque, Verg. A. 11, 8: arma aptare, Liv. 5, 49, 3: remos, Curt. 9, 9, 12: tabulam, Col. 12, 56, 2: jubas, Sil. 5, 166: armamenta, vela, Quint. 10, 7, 23.—
        2. b. With dat.: aliquid umeris, Verg. A. 9, 364: arma corpori, Liv. 44, 34, 8: vincula collo, Ov. M. 10, 381: claves foribus, Mart. 9, 47: sagittas nervo, Verg. A. 10, 131: dexteris enses, Hor. Epod. 7, 2: tela flagello, Verg. A. 7, 731: os cucurbitulae corpori, Cels. 2, 11: anulum sibi, Sen. Ben. 3, 25, 1: digito (anulum), Suet. Tib. 73.—
  2. II. Trop.
        1. a. With the access. idea of fitting: bella citharae modis, Hor. C. 2, 12, 4; cf. id. Ep. 1, 3, 13.—And with ad: sed usum nec ad commoditatem ferendi nec ad ipsius munitionis firmamentum aptaverunt, Liv. 33, 5, 5: ad transeundum omnia aptaverant, Curt. 7, 8, 8: ad militares remus aptatur manus, i. e. is taken in hand by the soldiers, Sen. Agam. 425.—
        2. b. Without the access. idea of fitting, to prepare, get ready, furnish, put in order; constr. absol., with dat. or ad.
          1. α. Absol.: aptate convivium, Pomp. ap. Non. p. 234, 30: idonea bello, Hor. S. 2, 2, 111.—
          2. β. With dat.: arma pugnae, Liv. 22, 5; cf.: aptat se pugnae, Verg. A. 10, 588; and, animos aptent armis, id. ib. 10, 259.—
          3. γ. With ad: Aptat et armiferas miles ad arma manus, Ov. Am. 1, 13, 14: ad pugnam classem, Liv. 22, 5: ad primum se velut aspectum orationis aptare, Quint. 10, 2, 16.—Hence,
        3. c. With abl. of that with which something is fitted, furnished, provided: oppidi partes testudinibus et musculis, Auct. B. Alex. 1: biremes remigio, Verg. A. 8, 80: classem velis, id. ib. 3, 472; so, pinum armamentis, Ov. M. 11, 456: ut quisque se aptaverat armis, had fitted himself with arms, i. e. for battle, Liv. 9, 31.—Hence, aptātus, a, um, P. a., pr., fitted for something; thus, suitable, fit, appropriate, accommodated to (syn.: aptus, accommodatus): hoc verbum est ad id aptatum, quod ante dixerat, * Cic. de Or. 3, 40, 162: ad popularem delectationem, Quint. 2, 10, 11; so Sen. Contr. 6 al.: omnia rei aptata, id. Ep. 59.
• ăpo (or ăpio, Isid. Orig. 19, 30), ĕre, v. a. [cf.: ἅπτω, apiscor, apex].
  1. I. A.. To fasten, attach, join, bind, tie to (syn.: ligo, adligo, jungo, conjungo, recto): comprehendere antiqui vinculo apere dicebant, Paul. ex Fest. s. v. apex, p. 18 Müll.; cf. apex; used only in part. perf. pass. aptus (the P. a. v. infra): uteri terrae radicibus apti, fastened to the earth, Lucr. 5, 808 (Lachm., terram and apti = adepti): bracchia validis ex apta lacertis, united with the strong shoulders, id. 4, 829: gladium e lacunari setā equinā aptum demitti jussit, Cic. Tusc. 5, 21, 62: linguam vinclis de pectore imo aptis moveri, Gell. 1, 15.—
    1. B. Trop.: ex aliquā re (like pendere ex aliquā re), depending upon, arising from (so only in Cic.): rerum causae aliae ex aliis aptae et necessitate nexae, Cic. Tusc. 5, 25, 70: honestum, ex quo aptum est officium, id. Off. 1, 18, 60; id. Fin. 2, 14, 47: ex quā re (sc. virtute) una vita omnis apta sit, id. Ac. 2, 10, 31: causa ex aeternis causis apta, id. Fat. 15, 34: cui viro ex se apta sunt omnia, etc., id. Tusc. 5, 12, 36 (as transl. of Plat. Menex. p. 302: Ὅτῳ γὰρ ἀνδρὶ εἰς ἑαυτὸν ἀνήρτηται πάντα, etc.); cf. id. Fam. 5, 13.—Once also with pendere: non ex verbis aptum pendere jus, Cic. Caecin. 18.—Also without ex: vitā modicā et aptā virtute perfrui, Cic. Leg. 1, 21, 56: rudentibus apta fortuna, id. Tusc. 5, 14, 40.—
  2. II. A.. Joined, bound, or tied together, connected: aptum conexum et colligatum significat, Non. p. 234, 32 (so most freq. in Lucr.): conjugio corporis atque animae consistimus uniter apti, Lucr. 3, 846; 5, 555; 5, 558: genus ... validis aptum per viscera nervis, bound together by the strong band of the sinews, id. 5, 928: quae memorare queam inter se singlariter apta, id. 6, 1067 al.: facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere, Cic. Or. 71, 235: quā ex conjunctione caelum ita aptum est, ut, etc., id. Tim. 5: qui tam certos caeli motus, tamque omnia inter se conexa et apta viderit, id. N. D. 2, 38, 97; Gell. 6, 2. —
    1. B. Trop.: omnia inter se apta et conexa, Cic. Fin. 4, 19, 53: apta inter se et cohaerentia, id. N. D 3, 1, 4: efficiatur aptum illud, quod fuerit antea diffiuens ac solutum, id. Or. 70, 233.—Poet., with abl., endowed, furnished, or ornamented with something: fides alma, apta pinnis, furnished with wings, winged, Enn. ap. Cic. Off. 3, 29, 105: stellis fulgentibus apta caeli domus, the abode of heaven studded with glittering stars, Lucr. 6, 357 (cf. id. 5, 1205: stellis micantibus aethera fixum); imitated by Verg.: caelum stellis fulgentibus aptum, Verg. A. 11, 202, and: axis stellis ardentibus aptus, id. ib. 4, 482: veste signis ingentibus aptā, Lucr. 5, 1428: magis apta figura, id. 2, 814: lucus opacus teneris fruticibus aptus, Varr. ap. Non. p. 235, 9: Tyrio prodeat apta sinu, Tib. 1, 9, 70.—Hence,
  3. III. aptus, a, um, P. a., pr., fitted to something; hence, suited, suitable, proper, apposite, fit, appropriate, adapted, conformable to (cf. accommodatus and appositus, 2.).
    1. A. In gen.: aptus is, qui convenienter alicui junctus est, Paul. ex Fest. s. v. apex, p. 18 Müll. (so most freq. after the Cic. per.); constr. with ad or dat.; of persons always with dat.
          1. α. With ad: ossa habent commissuras ad stabilitatem aptas, Cic. N. D. 2, 55, 139: in pulmonibus inest raritas quaedam ad hauriendum spiritum aptissima, id. ib. 2, 55, 136: locus ad insidias aptior, id. Mil. 20: calcei habiles et apti ad pedem, id. de Or. 1, 54, 231: castra ad bellum ducendum aptissima, Caes. B. C. 2, 37; so Vulg. 1 Par. 7, 40; ib. 2 Par. 26, 13: aptum ad proelium, ib. 1 Reg. 14, 52: fornices in muro erant apti ad excurrendum, Liv. 36, 23, 3 al.—
          2. β. With dat.: non omnia rebus sunt omnibus apta, Lucr. 6, 961: aliis alias animantibus aptas Res, id. 6, 773: initia apta et accommodata naturae, Cic. Fin. 4, 17, 46: quod verum, simplex sincerumque sit, id esse naturae hominis aptissimum, id. Off. 1, 4, 13: haec genera dicendi aptiora sunt adulescentibus, id. Brut. 95, 223; so id. ib. 62, 326; id. Tusc. 1, 36, 87; id. Or. 22, 1 al.: quod aetati tuae esset aptissimum, id. Off. 1, 2, 4; so Nep. Att. 16, 1: apta dies sacrificio, Liv. 1, 45: venti aptiores Romanae quam suae classi, id. 25, 37 al.: notavi portus puppibus aptos, Ov. M. 3, 596; 4, 160: armis apta magis tellus, Prop. 4, 22, 19: aptum equis Argos, Hor. C. 1, 7, 9: apta vinculo conjugali, Vulg. Ruth, 1, 12; ib. Luc. 9, 62: aptus amicis, Hor. S. 2, 5, 43 et saep.— Other constrr.:
          3. γ. With in (cf. Rudd. II. p. 96, n. 60): in quod (genus pugnae) minime apti sunt, Liv. 38, 21: formas deus aptus in omnes, apt for, easily changed into, Ov. M. 14, 765: in ceteros apta usus, Vulg. Deut. 20, 20: vasa apta in interitum, ib. Rom. 9, 22.—
          4. δ. With qui (cf. Zumpt, § 568): nulla videbatur aptior persona, quae de illā aetate loqueretur, Cic. Am. 1, 4: est mihi, quae lanas molliat, apta manus, Ov. H. 3, 70.—(ε) Poet., with inf: (Circe) apta cantu veteres mutare figuras, Tib. 4, 1, 63: aetas mollis et apta regi, Ov. A. A. 1, 10.— Esp. freq., (ζ) Absol., Sall. H. Fragm. ap. Non. p. 235, 16: amor, Prop. 4, 22, 42: saltus, Ov. M. 2, 498: ars, Tib. 1, 7, 60: apta oscula, Tib. 1, 4, 54; Ov. H. 15, 132: lar aptus, an extensive, satisfying possession, Hor. C. 1, 12, 43.—So in prose: aptus exercitus, an army good in fight, ready for battle, Liv. 10, 25: tempus aptum, the right time, id. 35, 19; so Vulg. Eccli. 20, 6 al.—
    2. B. Esp., in rhet., of the fitness, appropriateness of discourse: quid aptum sit, hoc est quid maxime decens in oratione, Cic. de Or. 3, 55, 210; so apta oratio, which has the appropriate rhet. fulness and periodic rounding: numerosa et apta oratio, id. Or. 50, 168; cf. id. ib. 50, 70; so id. Brut. 17, 68: Thucydides verbis aptus et pressus, exact and brief in expression, id. de Or. 2, 13, 56.—Hence, aptē, adv., closely, fitly, suitably, nicely, rightly.
  4. I. Lit.
    1. A. Absol.: atque ita apte cohaeret (mundi corpus), ut etc., Cic. Tim. 5: altera est nexa cum superiore et inde apteque pendens, id. ap. Non. p. 235, 18: capiti apte reponere, Liv. 1, 34, 8.—
    2. B. With ad: apte convenire ad pedem, Cic. Fin. 3, 14, 46.— Sup.,
    3. C. With inter: ut inter se quam aptissime cohaereant extrema (verba) cum primis etc., Cic. Or. 44, 149.—
  5. II. Trop., fitly, suitably, properly, duly, rightly.
    1. A. Absol.: facile judicabimus, quid eorum apte fiat, Cic. Off. 1, 41, 146: quod est oratoris proprium, apte, distincte, ornate dicere, id. ib. 1, 1, 2: apte et quiete ferre, id. ib. 4, 17, 38: non equite apte locato, Liv. 4, 37, 8: Qui doceant, apte quid tibi possit emi, Ov. Am. 1, 8, 88: nec aliter imperium apte regi potest, Curt. 8, 8, 13: floribus compositis apte et utiliter, Plin. 11, 16, 16, § 46. —Comp.: qualia aptius suis referentur locis, Plin. 2, 62, 62, § 153: Aptius haec puero, quam tibi, dona dabis, Mart. 13, 26.—
    2. B. With dat.: si quid exierit numeris aptius, Quint. 10, 12, 26.—Sup.: seruntur Parilibus tamen aptissime, Plin. 19, 3, 24, § 69.—
    3. C. With ad: (ut) ad rerum dignitatem apte et quasi decore (loquamur), Cic. de Or. 1, 32, 144: spolia ducis hostium caesi suspensa fabricato ad id apte ferculo gerens, Liv. 1, 10, 5.
aptus Copy link
ⓘ

aptō: masc/neut abl/dat sg

• aptus, a, um, v. apo, P. a.
ⓘ

aptō: perf part pass masc/neut abl/dat sg

• ăpiscor, aptus, 3, v. dep. [apo] (class., but more rare than the compd. adipiscor; in the post-Aug. per. most freq. in Tac.), orig., to reach after something, in order to take, seize, or get possession of it (syn.: peto, sequor, adquiro, attingo); hence, in gen.,
  1. I. To pursue (with effort, zeal, etc.): sine me hominem apisci, Plaut. Ep. 5, 2, 3.—And as the result of the pursuit,
  2. II. To take, seize upon: etenim nullo cessabant tempore apisci Ex aliis alios avidi contagia morbi, Lucr. 6, 1235.—
  3. III. To reach, attain to, get, gain, acquire (by effort, trouble, etc.; cf. adipiscor), both lit. and trop.: quod ego objectans vitam bellando aptus sum, Pac. ap. Non. p. 234, 25: hereditatem, Plaut. Capt. 4, 1, 8: cupere aliquid apisci, Lucil. ap. Non. p. 74, 30; so id. ib. p. 74, 23: aliquem, Sisenn. ap. Non. p. 68, 25: maris apiscendi causā, Cic. Att. 8, 14 fin.: laudem, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5 fin.: aliquid animus praegestit apisci, Cat. 64, 145: spes apiscendi summi honoris, Liv. 4, 3: jus, Tac. A. 6, 3: summa apiscendi libido, id. ib. 4, 1: qui id flaminum apisceretur, id. ib. 4, 16: apiscendae potentiae properi, id. ib. 4, 59: cujus (artis) apiscendae otium habuit, id. ib. 6, 26 al.— Once in Tacitus with gen. like the Gr. τυγχάνειν τινός: dominationis, A. 6, 45.— Poet., to reach something in mind, i. e. to perceive, understand: Nec ratione animi quam quisquam possit apisci, Lucr. 1, 448.!*? Apiscendus, pass., Manil. 3, 145; Tac. A. 3, 31; 13, 20 al.; cf. adipiscor.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

aptō: pres ind act 1st sg

• aptō, āvī, ātum, āre, (aptus), tr.
1. adapter, attacher : arma Liv. 5, 49, 3, [ou avec dat.] arma corpori Liv. 44, 34, 8, s'armer ; vincula collo Ov. M. 10, 381, mettre un lien à son cou
2. préparer, disposer : ad transeundum omnia aptare Curt. 7, 8, 8, préparer tout pour la traversée, cf. Liv. 33, 5, 5 ; arma pugnæ Liv. 22, 5, 3, préparer les armes pour le combat || [avec abl.] munir de : classem velis Virg. En. 3, 472, appareiller ; se armis Liv. 9, 31, 9, prendre ses armes || [fig.] aptatus, a, um, ad aliquid Cic. de Or. 3, 162, approprié à qqch.
ⓘ

aptō: masc/neut abl/dat sg

• aptus, a, um, part. de apio, apere, attacher, qui se retrouve dans apiscor.
I.
  1. 1. attaché, joint : cum aliqua re Cic. Tim. 45, attaché à qqch. ; gladium e lacunari sæta equina aptum Cic. Tusc. 5, 62, épée suspendue au plafond au moyen d'un crin de cheval || lié dans ses parties, formant un tout bien lié : ita esse mundum undique aptum, ut Cic. Ac. 2, 119, le monde est si bien lié en toutes ses parties que, cf. Tim. 15 ; Lucr. 5, 557, etc.
  2. 2. [fig.] res inter se aptæ Cic. Nat. 3, 4, etc., choses (idées) liées entre elles ; rerum causæ aliæ ex aliis aptæ Cic. Tusc. 5, 70, causes liées les unes aux autres ; ex honesto officium aptum est Cic. Off. 1, 60, le devoir découle de l'honnête ; cui viro ex se ipso apta sunt omnia quæ... Cic. Tusc. 5, 36, l'homme pour qui tout ce qui [mène au bonheur] dépend de lui-même (l'homme qui tient de son propre fonds tout ce qui...) || [avec l'abl. seul] : rudentibus apta fortuna Cic. Tusc. 5, 40, une fortune qui tient à des cordages, cf. Leg. 1, 56
  3. 3. lié en ses parties, formant un tout [en parl. du style] : apta dissolvere Cic. Or. 235, rompre (mettre en morceaux) un tout enchaîné ; apta oratio Cic. Br. 68, style bien lié ; verborum apta et quasi rotunda constructio Cic. Br. 272, des phrases bien liées et, pour ainsi dire, arrondies || préparé complètement, en parfait état : ire non aptis armis Sall. H. 25, marcher avec des armes qui ne sont pas en bon état, cf. Liv. 44, 34, 3 ; omnia sibi esse ad bellum apta ac parata Cæs. C. 1, 30, 5, il avait tout en parfait état et prêt en vue de la guerre ; quinqueremes aptæ instructæque omnibus rebus ad navigandum Cæs. C. 3, 111, 3, des quinquérèmes parfaitement équipées et munies de tout le nécessaire en vue de prendre la mer
  4. 4. [poét.] muni de, pourvu de [avec abl.] : nec refert ea quæ tangas quo colore prædita sint, verum quali... apta figura Lucr. 2, 814, ce qui importe pour les objets soumis au toucher, ce n'est pas la couleur qu'ils ont, mais la forme dont ils sont pourvus ; vestis auro apta Lucr. 5, 1428, vêtement garni d'or, cf. Enn. Scen. 403 ; Ann. 339 ; Acc. Tr. 660 ; Tyrio apta sinu Tib. 1, 9, 70, vêtue d'une robe de pourpre Tyrienne, cf. Virg. En. 4, 482 ; 6, 797 ; 11, 202 ; qui restitissent nautico instrumento aptæ et armatæ classi ? Liv. 30, 10, 3, comment résister à une flotte pourvue et armée de tout le matériel naval ?
II. adj.
  1. 1. propre, approprié : aptissima sunt arma senectutis artes exercitationesque virtutum Cic. CM 9, les armes les mieux appropriées de la vieillesse, ce sont la science et la pratique des vertus ; aptior dicendi locus Cic. Rep. 2, 48, occasion plus convenable de parler ; alius alio melior atque aptior (numerus) Cic. Or. 203, suivant les cas, un rythme est meilleur et mieux adapté qu'un autre ; neminem nec motu corporis neque ipso habitu atque forma aptiorem mihi videor audisse Cic. de Or. 1, 132, je ne crois pas avoir entendu d'orateur ayant une meilleure appropriation des mouvements du corps, du maintien même ou de l'extérieur || [en parl. du style] exactement approprié aux idées, précis : Cic. Br. 145 ; de Or. 2, 56, etc.
  2. 2. fait pour, approprié à : [avec dat.] res apta auribus Cic. Or. 25 ; moribus Cic. Att. 5, 10, 3 ; naturæ Cic. Fin. 5, 24 ; ætati Cic. Br. 327 ; adulescentibus Cic. Br. 326, chose appropriée aux oreilles, aux habitudes, à la nature, à l'âge, aux jeunes gens ; Ofella contionibus aptior quam judiciis Cic. Br. 178, Ofella mieux fait pour la tribune que pour le barreau ; o hominem semper illum quidem mihi aptum, nunc vero etiam suavem Cic. Fam. 12, 30, 3, quel homme ! toujours complaisant pour moi, mais maintenant, même exquis ! cf. Hor. S. 2, 5, 43 || gens novandis quam gerendis aptior rebus Curt. 4, 1, 30, nation mieux faite pour l'innovation que pour l'exécution ; apta portandis oneribus jumenta sunt Sen. Brev. 18, 4, les bêtes de somme sont propres à porter des fardeaux, cf. Tac. Ann. 5, 2 ; vis venti apta faciendo igni Liv. 21, 37, 2, violence du vent propre à activer la flamme, cf. 21, 47, 1 ; 23, 4, 3 ; 25, 36, 5, etc. || [avec ad] (calcei) apti ad pedem Cic. de Or. 1, 231, (chaussures) adaptées au pied ; ad tempus aptæ simulationes Cic. Mil. 69, faux-semblants accommodés aux circonstances ; res apta ad naturam Cic. Fin. 5, 39 ; ad consuetudinem Cic. Opt. 14, chose appropriée à la nature, à l'usage ; natura sumus apti ad cœtus Cic. Fin. 3, 63, nous sommes par nature faits pour la vie de société ; habebat flebile quiddam aptumque cum ad fidem faciendam, tum ad misericordiam commovendam Cic. Br. 142, il avait un accent touchant, propre à inspirer la confiance et surtout à remuer la pitié ; homo non aptissimus ad jocandum Cic. Nat. 2, 46, l'homme le moins fait du monde pour la plaisanterie || res contra morsus apta Plin. 21, 58, chose bonne contre les morsures || [avec in acc.] in quod minime apti sunt Liv. 38, 21, 8, [genre de combat] auquel ils sont le moins propres, cf. Plin. 16, 174 ; Quint. 10, 3, 22 || [avec inf.] silva occulere apta feras Ov. F. 2, 216, forêt propre à cacher les bêtes sauvages : dux fieri quilibet aptus erat Ov. F. 2, 200, n'importe lequel était bon pour faire un chef || [avec une rel. au subj.] [rare] : nulla videbatur aptior persona, quæ de illa ætate loqueretur Cic. Læl. 4, aucun personnage ne me paraissait mieux fait pour parler de cet âge-là ; eam urbem aptissimam ratus, unde mitti commeatus possent Liv. 44, 13, 11, pensant que cette ville était la plus propre à servir de point de départ à l'envoi des ravitaillements.
ⓘ

aptō: perf part pass masc/neut abl/dat sg

• ăpīscor, aptus sum, scī (apio), tr.,
1. atteindre : Pl. Epid. 668 ; Cic. Att. 8, 14, 3
2. [fig.]
  1. a) saisir [en parl. de maladies] : Lucr. 6, 1235 ;
  2. b) saisir par l'intelligence : Lucr. 1, 448 ; Tac. Ann. 6, 20
3. gagner, obtenir : Pl. Capt. 775 ; Ter. Haut. 693 ; Cic. Leg. 1, 52 || [avec gén.] Tac. Ann. 6, 45. ➳ inf. arch. apiscier Ter. Phorm. 406 || sens passif : Pl. Trin. 367 ; Fann. d. Prisc. Gramm. 8, 16.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
apto Copy link
ⓘ

aptō: pres ind act 1st sg

APTO, are, [ἄρω, ἀρτάω, προσαρτάω, ῥυθμίζω] Aptum facere, Accommodare. […]
Page Scan
aptus Copy link
ⓘ

aptō: masc/neut abl/dat sg

APTVS, a, um. [ἐπιτήδειος, εὔθετος, προσφυὴς[ Proprie Participium est ab antiquo verbo Apio vel Apiscor. […]
Page Scan
apiscor Copy link
ⓘ

aptō: perf part pass masc/neut abl/dat sg

APISCOR, eris. i. [καταλαμβάνω] Idem fere, quod nanciscor, antiquum verbum ex Apio declinatum, cuius notiora composita Adipiscor et Indipiscor. […]
Page Scan
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to