Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (14 entries · 30 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• appulsus (adp-), ūs, m. [1. appello], a driving to some place.
  1. I. In the lit. signif. only in the jurists: pecoris, a driving of a flock to drink, Dig. 43, 19, 1.—
  2. II. Transf.
    1. A. A landing, bringing to land: ab litorum appulsu arcere, Liv, 27, 30: oppidum celerrimum adpulsu, Tac. A. 3, 1; 2, 6: utrinque prora paratam semper adpulsui frontem agit, id. G. 44.—
    2. B. An approaching, approach, in gen.: pars terrae adpulsu solis exarsit, Cic. N. D. 1, 10, 24.—
    3. C. An effect, influence caused by approach: frigoris et caloris adpulsus sentire, Cic. N. D. 2, 56, 141: deorum adpulsu homines somniare, id. Div. 1, 30 fin.
ⓘ

appulsus: perf part pass masc nom sg

• ap-pello (adp-, Fleck., Halm (in Tac.); app-, Merk., B. and K., Rib., Weissenb., Halm (in Nep.), pŭli, pulsum, 3, v. a. and n., to drive, move or bring a person or thing to or toward.
  1. I. In gen.
    1. A. Lit., constr. with ad, or in, with the dat., with quo, or absol.
        1. a. With ad: ad ignotum arbitrum me adpellis, Plaut. Rud. 4, 3, 104: armentum ad aquam, Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11: ad litora juvencos, Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i. e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22: turres ad opera appellebat, Caes. B. C. 1, 26.—
        2. b. With in: in flumen, Dig. 43, 13, 1.—
        3. c. With dat.: Hinc me digressum vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715.—
        4. d. With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.—
        5. e. Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.—
    2. B. Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply: animum ad scribendum adpulit, Ter. And. prol. 1; so id. ib. 2, 6, 15.—Also to bring into any condition: argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt, drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43; id. Bacch. 3, 1, 11.—
  2. II. A.. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.).
        1. a. With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24: cum Persae classem ad Delum appulissent, Cic. Verr. 2, 1, 18: si ille ad eam ripam naves appulisset, id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.: cum ad villam nostram navis appelleretur, id. Att. 13, 21: Alexandrum in Italiam classem appulisse constat, Liv. 8, 3; so id. 28, 42: naves appulsae ad muros, id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.—
        2. b. With nave: cum Rhegium onerariā nave appulisset, Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.—
        3. c. Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12: ad insulam appulerunt, Liv. 37, 21: cum ad litus appulisset, Quint. 7, 3, 31: cum ad Rhodum appulisset, Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.—
        4. d. Pass. absol.: alios ad Siciliam appulsos esse, Cic. Verr. 2, 5, 28: ripae suorum appulsus est, Vell. 2, 107.—
        5. e. Seldom in a neutr. sense: navis adpellit, comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27: Germanici triremis Chaucorum terram adpulit, id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98: Alexandrina navis Dertosam appulit, id. Galb. 10. —Poet.: appellere aliquem: me vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).—
    1. B. Trop.: timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti, Cic. de Or. 2, 37: nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses, id. Rab. Perd. 9, 25.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
appulsus Copy link
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• 1 appulsus (adp-), a, um, part. de appello 2.
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• 2 appulsŭs (adp-), ūs, m.,
1. action de faire approcher, droit de faire approcher : Ulp. Dig. 8, 3, 1
2. abordage, accès : Liv. 27, 30, 7 || approche : [du soleil] Cic. Nat. 1, 24 || influence causée par une approche, atteinte : deorum appulsu Cic. Div. 1, 64, sous l'action des dieux ; pl., frigoris et caloris adpulsus Cic. Nat. 2, 141, les atteintes du froid et du chaud.
ⓘ

appulsus: perf part pass masc nom sg

• 1 appellō, (adp-), āvī, ātum, āre, tr., appeler,
1. adresser la parole, apostropher : centurionibus nominatim appellatis Cæs. G. 2, 25, 2, s'adressant nommément à chaque centurion ; ille appellatus respondit Cæs. G. 5, 36, 2, lui, interpellé, répondit ; milites benigne Sall. J. 96, 2, adresser la parole avec bienveillance aux soldats ; aliquem comiter Cic. Phil. 13, 4, s'adresser à qqn avec affabilité || crebris litteris Cic. Fam. 15, 20, s'adresser à qqn dans de nombreuses lettres (lui adresser de nombreuses lettres) || prier, invoquer : te nunc appello, P. Scipio Cic. Amer. 77, je m'adresse à toi (je t'invoque), P. Scipion ; cf. Mil. 67 ; 101 ; Verr. 2, 5, 188, etc.
2. faire appel à : tribunos Cic. Quinct. 29 ; Liv. 2, 55, 4, etc., faire appel aux tribuns ; in aliqua re Cic. Verr. 2, 4, 149 ; de aliqua re Cæs. C. 3, 20, 1, faire appel au sujet de qqch. ; a prætore tribunos Cic. Quinct. 64, appeler du préteur aux tribuns
3. adresser une réclamation [pour de l'argent], mettre en demeure, sommer [de payer] : appellatus es de pecunia quam pro domo debebas Cic. Phil. 2, 71, tu as reçu sommation de payer l'argent que tu devais comme adjudicataire de la maison, cf. Quinct. 41 ; Att. 12, 13, 2 ; debitorem ad diem Sen. Ben. 4, 39, 2, assigner le débiteur en paiement ; creditores in solidum appellabant Tac. Ann. 6, 17, les créanciers mettaient en demeure pour la totalité (assignaient en paiement de la totalité de la créance)
4. désigner [en accusant], inculper : ne isdem de causis alii plectantur, alii ne appellentur quidem Cic. Off. 1, 89, [éviter] que pour les mêmes raisons certains soient punis, tandis que d'autres ne seraient même pas inculpés, cf. Dej. 3
5. appeler (donner un nom): te sapientem appellant Cic. Læl. 6, on te donne le nom de sage ; nomine aliquem Cic. Ac. 2, 13 ; Off. 1, 37, etc., appeler qqn d'un nom ; cognomine Justus appellatus Nep. Arist. 1, 2, surnommé le Juste || [dans les étymologies] : ab nomine uxoris Lavinium appellat (oppidum) Liv. 1, 1, 11, il appelle (la ville) Lavinium du nom de sa femme, cf. Cic. Rep. 2, 40 ; Liv. 1, 3, 3, etc. ; appellata ex viro virtus Cic. Tusc. 2, 43, le mot virtus qui tire son nom de vir, cf. Cæs. G. 7, 73, 8 || mentionner : aliquem Cic. Sest. 108, mentionner qqn, cf. Fin. 2, 102 ; aliquid Cic. de Or. 2, 146 ; Cæc. 54, mentionner qqch.
6. prononcer : suavitas appellandarum, litterarum Cic. Br. 133, douceur dans la prononciation, cf. Gell. 12, 13, 7. ➳ arch. appellassis = appellaveris Ter. Phorm. 742 ; impér. pl. pass. appellamino Cic. Leg. 3, 8.
ⓘ

appulsus: perf part pass masc nom sg

• 2 appellō (adp-), appŭlī, appulsum, appellĕre, tr.,
1. pousser vers, diriger vers : turres ad opera Cæsaris Cæs. C. 1, 26, 1, faire approcher les tours des retranchements de César ; quo numquam pennis appellunt corpora cornices Lucr. 6, 751, où les corneilles ne se dirigent jamais dans leur vol || ad me adpellere pecus Acc. Tr. 19, pousser vers moi le troupeau ; ad bibendum oves Varro R. 2, 2, 11, mener boire les brebis
2. [en part.] pousser vers le rivage, faire aborder : classem, navem ad locum Cic. Phil. 2, 26, etc. ; Cæs. C. 2, 43, 1, faire aborder une flotte, un navire à un endroit ; adpulsa ad litus trireme Cæs. C. 2, 43, 1, la trirème ayant abordé au rivage ; classem (navem) in portum Liv. 30, 10, 9 ; in Italiam Liv. 8, 3, 6 ; in sinum Liv. 30, 19, 2 ; in locum eumdem Plin. Min. Ep. 8, 20, 7, aborder dans le port, en Italie, dans le golfe, au même endroit ; ad Delum Cic. Verr. 2, 1, 48 ; Messanam Cæs. C. 2, 3, 2 ; ad Emathiam Liv. 44, 44, 5 ; Cumas Liv. 23, 38, 3, à Délos, à Messine, en Émathie, à Cumes ; litori Liv. 25, 26, 4 ; 28, 36, 10 ; Curt. 4, 2, 24, au rivage || magno numero navium adpulso Cæs. G. 3, 12, 3, un grand nombre de navires ayant abordé ; post famam adpulsæ Punicæ classis Liv. 23, 40, 6, après avoir appris que la flotte carthaginoise avait abordé || Uticam adpulsi Sall. J. 25, 5, ayant abordé à Utique ; ut eos, qui essent appulsi navigiis, interficere possent Cic. Verr. 2, 5, 145, afin de pouvoir tuer ceux que les navires auraient mis au rivage || [abst] adpellit ad eum locum Cæs. C. 2, 23, 1, il aborde là ; ad insulam adpulerunt Liv. 37, 21, 7, ils abordèrent à l'île ; oneraria nave Puteolos Suet. Tit. 5, aborder à Putéoles (Pouzzoles) avec un vaisseau de transport.
GES Gesner (5)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
appulsus Copy link
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

APPVLSVS [1], a, um. Partic. [προσορμισθεὶς] Vt, Cic. Verr. 5, 51 […]
Page Scan
appulsus Copy link
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

APPVLSVS [2], ûs. m. [προσόρμισις] Accessus, qui sit nauigio. […]
Page Scan
appulsus Copy link
ⓘ

appulsus: masc nom sg

appulsūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

APPVLSVS [3], vid. APPELLO, is.
appello Copy link
ⓘ

appulsus: perf part pass masc nom sg

APPELLO [1], are. [προσαγορεύω, κλῄζω] Proprie significat nominare. Cic. pro Caecin. 54 […]
Page Scan
appello Copy link
ⓘ

appulsus: perf part pass masc nom sg

APPELLO [2], uli, ulsum, ellere. [προσωθέω, ὁρμίζω, προσορμίζω] Est pellendo vel impellendo admouere, adigere. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to