ad-vŏco Copy link Outline I. In gen.A. Lit.B. Trop.II. Esp.A. In judicial lang., t. t., to avail one's self of ...B. To get a respite, to delay, Plin. Ep. 5, 8 ...C. To give consolation, to consoleA. In the class. per., in judicial lang., ...B. In the post-Aug. per., for patronus, orator, etc., who conducted a process for any one, ...C. Esp., in eccl. Lat., of Christ as our ...D. Transf., in gen., an assistant, helper ... ⓘadvŏcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pladvŏcātē: adverbial • ad-vŏco, āvi, ātum, 1, v. a., to call or summon one to a place, esp. for counsel, aid, etc.; constr. absol., with ad, in, or dat. I. In gen. A. Lit.: ego Tiresiam advocabo et consulam quid faciendum censeat, Plaut. Am. 5, 1, 76: contionem, Cic. Verr. 2, 3, 80: aliquem ad obsignandum, id. Att. 12, 18; so Liv. 1, 39: viros primarios in consilium, Cic. Verr. 2, 3, 7, § 18; so Liv. 42, 33: ego vos, quo pauca monerem, advocavi, Sall. C. 60: eo (i. e. in aedem Concordiae) senatum advocat, id. ib. 47: (Deus) advocabit caelum desursum, Vulg. Psa. 49, 4: advocari gaudiis, to be invited, Hor. C. 4, 11, 13: aegro, Ov. R. Am. 110: causis, Quint. 11, 1, 38.— B. Trop.: animum ad se ipsum advocamus, we turn the mind upon itself, call the thoughts home, Cic. Tusc. 1, 31: non desiderat fortitudo advocatam iracundiam, id. ib. 4, 23; so id. Ac. 2, 27; id. Tusc. 5, 38. — II. Esp. A. In judicial lang., t. t., to avail one's self of some one in a cause, as aid, assistant, witness, counsellor, etc., to call in: aliquem alicui, Plaut. Cas. 3, 3, 6; so id. Bacch. 2, 3, 28; id. Ps. 4, 7, 59: aliquot mihi Amicos advocabo, Ter. Phorm. 2, 1, 83: viros bonos complures advocat, Cic. Quint. 21: in his, quos tibi advocasti, id. ib. 2 al.—Also used of the friend of the plaintiff or defendant, who calls in his friends to aid in the suit: Oppianicus in judicio Scamandri aderat, frequens advocabat, Cic. Clu. 19.—Hence, transf. to other things, to call to one's aid, to call to for help, to summon: desuper Alcides telis premit omniaque arma Advocat, Verg. A. 8, 249: secretas artes, Ov. M. 7, 138: ad conamina noctem, Sil. 9, 82; Sen. Troad. 613: aliquid in tutelam securitatis suae, Vell. 2, 108: vires suas, Sen. Ben. 6, 2.— B. To get a respite, to delay, Plin. Ep. 5, 8; v. advocatio, II. C. — C. To give consolation, to console (in imitation of the Gr. παρακαλεῖν), Tert. adv. Marc. 14.!*? In the phrase ADVOCAPIT CONCTOS, in the song of the Fratres Arvales, Grotef. (Gr. II. 290) explains advocapit as an old imperat., instead of advocabite.Hence, advŏcātus, i, m. A. In the class. per., in judicial lang., one who is called by one of the parties in a suit to aid as a witness or counsel, a legal assistant, counsellor (diff. from patronus or orator, who spoke for a client engaged in a suit; from cognitor, who appeared in the name of such parties as had themselves been at first in court; and from procurator, who appeared for such as were absent, Ascon. ad Cic. Div. in Caecil. 4; Ruhnk. ad Ter. Eun. 2, 3, 48; Heind. ad Hor. S. 2, 5, 38; v. Smith's Dict. Antiq.): quaeso, ut advocatus mihi adsis neve abeas, Plaut. Am. 4, 3, 3; so id. Men. 5, 2, 47; id. Mil. 5, 26; id. Poen. 3, 1, 23; 6, 11; id. Trin. 5, 2, 37 al.: adversusne illum causam dicerem, cui veneram advocatus? Ter. Ad. 4, 5, 43; so id. Eun. 2, 3, 49; 4, 6, 26; id. Ad. 4, 5, 11: quis eum umquam non modo in patroni, sed in laudatoris aut advocati loco viderat, Cic. Clu. 40; id. Phil. 1, 7: venire advocatum alicui in rem praesentem, id. Off. 1, 10, etc.; Liv. 42, 33, 1.— B. In the post-Aug. per., for patronus, orator, etc., who conducted a process for any one, an advocate, attorney, etc., Quint. 12, 1, 13; cf. id. 12, 1, 25; 5, 6 fin.; 9, 3, 22; Plin. Ep. 7, 22; Tac. A. 11, 5, 6; Suet. Claud. 15 and 33.— C. Esp., in eccl. Lat., of Christ as our intercessor, advocate: advocatum habemus apud Patrem, Jesum Christum, Vulg. 1 Joan. 2, 1.— D. Transf., in gen., an assistant, helper, friend: se in fugam conferunt unā amici advocatique ejus, Cic. Caecin. 8, 22.
advŏcātus Copy link ⓘadvŏcāte: masc voc sg • advŏcātus, i, m., a legal assistant, counsellor, etc., v. advoco fin.
advŏcō Copy link Outline 1 appeler, convoquer, faire venir ; (plusieurs personnages de rang sénatorial) qu'il avait ...2 [en part.] appeler comme conseil dans un procès : || [abs t ...3 [ép. impér.] appeler comme avocat : (causes) que nous sommes appelés à ...4 appeler comme aide, invoquer l'assistance de qqn : [en part.] invoquer les ...5 faire appel à, recourir à : il se fait des armes de ... ⓘadvŏcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pladvŏcātē: adverbial • advŏcō, āvī, ātum, āre, tr., appeler vers soi 1. appeler, convoquer, faire venir ; (complures ordinis senatorii) quos advocaverat Cæs. C. 3, 33, 1, (plusieurs personnages de rang sénatorial) qu'il avait convoqués ; contione advocata Cic. Domo 124 ; Cæs. G. 7, 52, 1, etc., l'assemblée ayant été convoquée ; in rem, convoquer en vue d'une chose ; in consilium, pour tenir conseil : Liv. 9, 2, 15 ; Sen. Ep. 17, 2 ; 22, 5 ; Clem. 1, 15, 3, etc.; Curt. 3, 8, 6 ; ad contionem Liv. 3, 34, 1 ; 26, 48, 13, convoquer à une assemblée ; socios in cœtum litore ab omni advocat Virg. En. 5, 43, de tous les points du rivage il fait venir ses compagnons au rassemblement ; in contionem advocato populo Liv. 10, 21, 13, le peuple ayant été réuni en assemblée, cf. 32, 21, 2 ; ut tamen noris, quibus advoceris gaudiis Hor. O. 4, 11, 13, afin que tu saches à (pour) quels plaisirs tu es convoqué || [fig.] animum ad se ipsum advocamus Cic. Tusc. 1, 75, nous appelons l'esprit vers lui-même (à sa propre société) 2. [en part.] appeler comme conseil dans un procès : Cic. Quinct. 69 ; 71 ; Clu. 176, etc. || [abst] aderat frequens, advocabat Cic. Clu. 54, il était toujours là, il convoquait ses amis 3. [ép. impér.] appeler comme avocat : (causis) quibus advocamur Quint. 11, 1, 39, (causes) que nous sommes appelés à défendre, cf. 6, 4, 7 ; 11, 1, 61, etc. ; Gell. 1, 22, 1 4. appeler comme aide, invoquer l'assistance de qqn : Sen. Clem. 1, 9, 10 ; [en part.] invoquer les dieux : deos contra aliquem Sen. Ben. 6, 25, 5, invoquer les dieux contre qqn ; deos ab se duobus prœliis haud frustra advocatos Liv. 8, 33, 21, les dieux que pour deux combats il n'a pas invoqués en vain || [fig.] non desiderat fortitudo advocatam iracundiam Cic. Tusc. 4, 52, le courage n'a pas besoin de l'assistance de l'emportement, cf. Ac. 2, 86 ; Tusc. 5, 111 5. faire appel à, recourir à : omnia arma advocat Virg. En. 8, 249, il se fait des armes de tout ; secretas artes Ov. M. 7, 138, faire appel à sa science mystérieuse ; licet omnes in hoc vires suas natura advocet Sen. Ben. 6, 2, 3, la nature peut pour cela faire appel à toutes ses forces ; in argumentum aliquid Sen. Nat. 1, 10, 1, invoquer qqch. comme argument ; ingenium Sen. Clem. 1, 25, 2, faire appel à l'imagination ; obliterata jam nomina sacramento advocabant Tac. H. 1, 55, ils faisaient intervenir dans leur formule de serment des noms déjà effacés (oubliés). ➳ arch. arvoco Prisc. Gramm. 1, 45.
advŏcātus Copy link Outline 1 celui qui a été appelé à assister qqn en justice [il aide ...2 [ép. impériale] avocat plaidant, avocat : , , ,3 [fig.] aide, défenseur : étant moins des soutiens que des modérateurs du ... ⓘadvŏcāte: masc voc sg • 2 advŏcātus, ī, m., 1. celui qui a été appelé à assister qqn en justice [il aide par ses conseils, par ses consultations juridiques, par sa seule présence qui peut influer sur le jury ; mais il ne plaide pas], conseil, assistant, soutien : parens tuus reo de pecuniis repetundis Catilinæ fuit advocatus Cic. Sulla 81, ton père assista Catilina accusé de concussion 2. [ép. impériale] avocat plaidant, avocat : Sen., Quint., Plin., Tac. 3. [fig.] aide, défenseur : non tam advocati quam moderatores studiorum Liv. 26, 48, 10, étant moins des soutiens que des modérateurs du zèle de leur parti respectif, cf. Sen. Clem. 1, 9, 7 ; Ep. 94, 28.
advoco Copy link ⓘadvŏcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pladvŏcātē: adverbial ADVOCO, are. [προσκαλέομαι, ἐπικαλέω, μεταπέμπω] Ad se vocare, proprie ad Ius pertinet, et significat Homines vel patrocinii, vel consilii, vel testimonii causa conuocare. […] 🗁 Page Scan
advocatus Copy link ⓘadvŏcāte: masc voc sg ADVOCATVS [1], a, um, Vt Aduocata concio Nep. 7, 6, 4. Iustin. 2, 8, 8. Quis Deus tibi non bene aduocatus Catull. 41, 3. Sed frequentius longe, substantiue ponitur, vt iam dicemus.
advocatus Copy link ⓘadvŏcāte: masc voc sg ADVOCATVS [2], Subst. [παράκλητος, συνήγορος] Audiamus Ascon. ad Cic. Diuin. in Verr. 11 c. 4. […] 🗁 Page Scan
advocate (subs.) Copy link Outline I. The pleader of a cause1. actor (usu. with defining words)2. causĭdĭcus (prop. a mere pleader, and hence often used in a contemptuous sense)3. patrōnus (orig. only of one who defended a dependent; hence it was always the most honourable term)4. advŏcātus (in Cic.'s time used only of an assistant counsel, but afterwards as synonymous with patronus)5. răbŭla, ae, m. (a brawling or blustering advocate)II. One who recommends or speaks in favour of1. suāsor2. patrōnus (fig.) • advocate (subs.): I. The pleader of a cause: 1. actor (usu. with defining words): Molo, a very excellent a., Molo, a. summus causarum, Cic.: a middling lawyer and a., consultus juris et a. causarum mediocris, Hor.: not the cause but the a. is blamed, non causa reprehenditur sed a., Quint.: at Athens an a. was forbidden to excite the feelings, Athenis a. movere affectus vetabatur, Quint. 2. causĭdĭcus (prop. a mere pleader, and hence often used in a contemptuous sense): we are not seeking for some nameless a., non c. nescio quem conquirimus, Cic.: Juv.: Quint. 3. patrōnus (orig. only of one who defended a dependent; hence it was always the most honourable term): the a. in a cause, p. causae, Cic.: I beg of you, Praetor, give that a. to my opponent, quaeso, praetor, adversario meo da istum p., Cic.: the a. of the opposite side, p. partis adversae, Quint. 4. advŏcātus (in Cic.'s time used only of an assistant counsel, but afterwards as synonymous with patronus): such an a. seems to be a proof of a bad cause, videtur talis a. malae causae argumentum, Quint.: Auct. Dial. de Or. 5. răbŭla, ae, m. (a brawling or blustering advocate): Cic.: Quint. Phr.: to be an a. (in a particular case), causam agere, Cic.; causam dicere, Liv.: (habitually), in judiciis versari, Cic.; causas actitare, Cic.: to be a person's a., causam pro aliquo dicere, Cic.: that province selected me as a. of its rights, me sibi illa provincia defensorem sui juris adoptavit, Cic. II. One who recommends or speaks in favour of: 1. suāsor: he himself was the a. and adviser of this surrender, hujus deditionis ipse s. et auctor fuit, Cic.: Vell. 2. patrōnus (fig.): the a. of justice, justitiae p., Cic.
advocate (v.) Copy link • advocate (v.): suādĕo, suāsi, suāsum, 2: I a.d the Voconian law, legem Voconiam suasi, Cic.: to a. a proposed law, rogationem s., Cic.: Liv.: Quint.
ADVOCATE Copy link • ADVOCATE 1. causarum actor: causidicus (general term, a lawyer who manages causes: the latter a depreciating term). The advocate in a cause, defensor (one who defends another in a court of justice): advocatus (the lawyer who assists and advises anybody in the management of hiscause): actor (one who conducts a judicial accusation for anybody): patronus causae, patronus (the advocate who spoke in court for his client). In private causes, cognitor (the agent who managed the case of a party who has himself appeared in court): procurator (who conducts the case of an absent person in his own name). Vid :, LAWYER.A noisy or blustering advocate, rabula de foro; rabula latratorque. To be an advocate, causas agere, actitare, causas dicere in foro; versari in foro. To be anybody’s advocate, causam dicere pro aliquo: in anything, de aliqua re: defendere aliquem de aliqua re; alicui causae actorem intercedere. To employ an advocate, adoptare sibi patronum, defensorem; deferre causam ad patronum. Champion of a cause, defensor: propugnator (e.g., libertatis, Cic.): patronus (e.g., foederum). 2. v. pugnare, propugnara pro aliqua re; defendere aliquid.