Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (4 entries · 10 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

rīdĭcŭlum: neut nom/voc/acc sg · masc acc sg · masc/neut gen pl (poetic) · masc gen pl (poetic)

• rīdĭcŭlus, a, um, adj. [rideo], that excites laughter.
  1. I. In a good sense, laughable, droll, funny, amusing, facetious (freq. and class.; syn.: jocularis, jocosus).
    1. A. Adj.: quamvis ridiculus est, Plaut. Men. 2, 2, 43; cf.: quando adbibero, alludiabo, tum sum ridiculissimus, id. Stich. 2, 2, 58: si ridiculum hominem quaeret quispiam, id. ib. 1, 3, 17: cavillator facie magis quam facetiis ridiculus, Cic. Att. 1, 13, 2: homines, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 121; id. de Or. 2, 54, 221; Juv. 3, 153: mus, a funny little mouse, Hor. A. P. 139: inest lepos ludusque in hac comoediā: ridicula res est, Plaut. As. prol. 14: ridicula et jocosa res, Cat. 56, 1 and 4: dico unum ridiculum dictum de dictis melioribus . . . nemo ridet, Plaut. Capt. 3, 1, 22; so, dictum, Quint. 6, 3, 6: logos ridiculos vendo, Plaut. Stich. 1, 3, 68: vultus gestusque, Quint. 6, 3, 26 et saep.: ridiculum est, with subject-clause: ridiculum est, te istuc me admonere, Ter. Heaut. 2, 3, 112; so Quint. 6, 3, 94.— Absol.: hui, tam cito? ridiculum! how comical! Ter. And. 3, 1, 16; so id. ib. 4, 2, 29; id. Eun. 3, 1, 62; id. Phorm. 5, 7, 8.— Poet. with inf.: (Porcius) Ridiculus totas simul obsorbere placentas, Hor. S. 2, 8, 24.—
    2. B. Substt.
      1. 1. rīdĭcŭ-lus, i, m., a jester, buffoon: Gelasimo nomen mihi indidit parvo pater. Quia inde jam a pauxillo puero ridiculus fui, etc., Plaut. Stich. 1, 3, 21 sq.; so id. ib. 17 and 64; 4, 2, 54; id. Capt. 3, 1, 10; 17; Ter. Eun. 2, 2, 13; Vulg. Hab. 1, 10.—
      2. 2. rīdĭcŭlum, i, or plur.: rīdĭcŭla, ōrum, n., something laughable, a laughing matter; a jest, joke, etc.: proprium materiae, de quā nunc loquimur, est ridiculum, ideoque haec tota disputatio a Graecis περὶ γελοίου inscribitur, Quint. 6, 3, 22; cf. Cic. de Or. 2, 58, 235 sq. (v. the whole chapter on laughter, when and how it should be excited, etc., Cic. l. l.; and: de risu, Quint. 6, 3): in jaciendo mittendoque ridiculo genera plura sunt ... illud admonemus, ridiculo sic usurum oratorem, ut, etc., Cic. Or. 26, 87: per ridiculum dicere (opp. severe), id. Off. 1, 37, 134: ridiculi causā (with joco), Plaut. Am. 3, 2, 36: mihi solae ridiculo fuit, I had the joke all to myself, Ter. Eun. 5, 6, 3: quatenus sint ridicula tractanda oratori, perquam diligenter videndum est ... materies omnis ridiculorum est in istis vitiis, quae, etc., Cic. de Or. 2, 58, 237 sq.; Plaut. Stich. 3, 2, 2: saepe etiam sententiose ridicula dicuntur, Cic. de Or. 2, 71, 286: facetum non tantum circa ridicula consistere, Quint. 6, 3, 19: ridicula aut facimus aut dicimus, etc., id. 6, 3, 25.—
  2. II. In a bad sense, laughable, silly, absurd, ridiculous (not freq. till after the Aug. per.; cf. rideo, II. B. 2.): hujus insania, quae ridiaula est aliis, mihi tum molesta sane fuit, etc., Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148: ludibria, Lucr. 2, 47: qui ridiculus minus illo (es)? Hor. S. 2, 3, 311: stulta reprehendere facillimum est, nam per se sunt ridicula, Quint. 6, 3, 71; cf. (with stulta), id. 2, 10, 6: poëma (shortly before: inculti versus et male nati), Hor. Ep. 2, 1, 238: pudor, Juv. 11, 55.— Ridiculum est, with subject-clause: est ridiculum, ad ea quae habemus nihil dicere, quaerere, quae habere non possumus, Cic. Arch. 4, 8; so, putare, id. Div. in Caecil. 18, 59: de confessis praecipere, Quint. 5, 13, 7.—Adv.: rīdĭ-cŭlē.
        1. a. (Acc. to I.) Laughably, jokingly, humorously: rogitas, Plaut. Trin. 4, 2, 60; Ter. Hec. 4, 4, 46: non modo acute, sed etiam ridicule ac facete, Cic. de Or. 1, 57, 243; 2, 71, 289; id. Fam. 9, 22, 4; Domit. Mars. ap. Quint. 6, 3, 105: ridicule magis hoc dictum quam vere, Phaedr. 3, 4, 5.—
        2. b. (Acc. to II.) Ridiculously: insanus, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148; id. Rosc. Com. 6, 19.
ridicŭla Copy link
ⓘ

rīdĭcŭlum: neut gen pl (poetic)

• ridicŭla, ae, f. dim. [ridica], a little stake, a peg, plug, Sen. Q. N. 1, 3 (al. tendiculae).
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
rīdĭcŭlum Copy link
ⓘ

rīdĭcŭlum: neut nom/voc/acc sg · neut gen pl (poetic)

• rīdĭcŭlum, ī, n. (ridiculus), ce qui fait rire, mot plaisant, plaisanterie, bouffonnerie : Cic. Or. 87 ; 88 ; per ridiculum Cic. Off. 1, 134, en plaisantant ; pl., Cic. de Or. 2, 237 ; 286.
ⓘ

rīdĭcŭlum: neut nom/voc/acc sg · masc acc sg · masc/neut gen pl (poetic) · masc gen pl (poetic)

• rīdĭcŭlus, a, um (rideo),
1. [en bonne part] qui fait rire, plaisant, drôle : facie magis quam facetiis ridiculus Cic. Att. 1, 13, 2, plus drôle par sa figure que par ses plaisanteries, cf. Cic. Verr. 2, 1, 121 ; de Or. 2, 221 || [abst] ridiculum ! Ter. Eun. 452, plaisanterie ! tu veux rire ! cf. Ter. Ad. 676 ; Phorm. 900, etc. || [poét. av. infin.] ridiculus absorbere... Hor. S. 2, 8, 24, comique par sa manière d'avaler... || m. pris substt, bouffon : Pl. Capt. 469 ; 476 ; Ter. Eun. 244
2. [en mauv. part] ridicule, absurde, extravagant : hujus insania quæ ridicula est aliis Cic. Verr. 2, 4, 148, sa folie qui est risible pour les autres ; ridiculum est avec prop. inf. Cic. Verr. 2, 4, 56, il est risible, comique que...; [avec inf.] Cic. Mur. 68 ; Arch. 8, il est ridicule de.