Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 25 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

rĕdeundum: gerundive neut nom/voc/acc sg · gerundive masc acc sg · gerundive masc/neut gen pl (poetic)

• rĕd-ĕo, ĭi, ĭtum, īre (lengthened form of the pres. redīnunt, Enn. ap. Fest. p. 286 Müll.; cf.: obinunt, ferinunt, nequinunt, solinunt, for obeunt, feriunt, nequeunt, solent; and danit, danunt, for dat, dant; rare fut. redies, App. M. 6, 19, and Sen. Ben. 1, 2, 3; cf. Vulg. Lev. 25, 10; id. Jer. 37, 7), v. n.
  1. I. To go or come back; to turn back, re turn, turn around (freq. and class.; syn revertor).
    1. A. Lit.
      1. 1. Of persons.
          1. α. Absol.: bene re gestā salvus redeo, Plaut. Trin. 5, 2, 58; 4, 3, 82: velletne me redire, Cic. Sest. 59, 126: et non nisi revocaretis, rediturus fuerim, Liv. 5, 51.—
          2. β. With ex and abl.: erus alter ex Alide rediit, Plaut. Capt. 5, 4, 9: e provinciā, Cic. Verr. 1, 6, 16: ex illis contionibus domum, Liv. 3, 68.—
          3. γ. With ab and abl.: a portu, Plaut. Most. 2, 1, 16: a portā, id. Merc. 4, 4, 9: a foro, id. Aul. 2, 6, 7; id. Ps. 4, 3, 11; cf.: a foro do mum, id. Aul. 2, 3, 6; id. Cas. 3, 4, 1: ab re divinā, id. Poen. 1, 2, 193: a cenā, Ter. Ad. 1, 1, 1: a Caesare, Cic. Q. Fr. 2, 6, 7: a nobis, Verg. G. 1, 249: ab Africā, Hor. C. 4, 8, 19: a flumine, Ov. M. 1, 588 et saep.—
          4. δ. With abl. alone: Thebis, Plaut. Ep. 3, 3, 35: Cariā, id. Curc. 2, 1, 10: rure, id. Merc. 3, 3, 25; 4, 3, 6; 4, 5, 5; 8; Ter. Eun. 3, 5, 63: colle, Ov. M. 1, 698: exsilio, Plaut. Merc. 5, 2, 106: opsonatu, id. Cas. 3, 5, 16; id. Men. 2, 2, 5; 14: suburbanā aede, Ov. F. 6, 785. — (ε) With adv. of place: unde, Plaut. Trin. 4, 2, 91; Caes. B. G. 5, 11: inde domum, Ov. F. 5, 455: hinc, inde, unde, etc., Plaut. Men. 2, 1, 23; id. Capt. 3, 1, 30; Caes. B. G. 5, 11, 7 al. — (ζ) With adv. of time or manner: eum rediturum actutum, Plaut. Trin. 3, 3, 44; 4, 4, 16: pascua haud tarde redientia, Sil. 8, 520: tardius, Ov. M. 10, 674: mature, Hor. Ep. 1, 7, 97: retro, Liv. 8, 11; 23, 28; Verg. A. 9, 794.— (η) With in and acc.: in patriam, Plaut. Men. 5, 9, 90; id. Stich. 4, 1, 3; 4, 2, 7: in urbem, id. Cas. prol. 65; Liv. 4, 29 fin. Drak. N. cr.: in castra, Plaut. Ep. 3, 2, 45: in senatum rursus, id. Mil. 2, 6, 109; cf. joined with retro, Liv. 23, 28; 24, 20; 44, 27; Ov. M. 15, 249; Verg. A. 9, 794 al.: veram in viam, Plaut. Cas. 2, 6, 17; cf.: in rectam semitam, id. ib. 2, 8, 33; and, in the same sense, simply in viam, Ter. And. 1, 2, 19; Cic. Phil. 12, 2, 7: in proelium, to renew, Liv. 22, 15, 9: serus in caelum redeas, Hor. C. 1, 2, 45: in gyrum, Ov. M. 7, 784 et saep. — (θ) With ad and acc.: ad navem, Plaut. Am. 2, 2, 32: ad parentes denuo, id. Capt. 2, 3, 51; so, ad aliquem, id. Aul. 2, 2, 32; id. Cist. 4, 2, 56; id. Mil. 4, 2, 29; 34; id. Pers. 4, 4, 107: ad quos, Caes. B. G. 7, 20: ad castra, Auct. B. Hisp. 25; cf.: se rediturum ad penates et in patriam, Curt. 5, 5, 20.— (ι) With acc. alone: Syracusas, Plaut. Men. prol. 37: Romam Cic. Quint. 18, 57; Liv. 3, 5: domum, Plaut. Am. 2, 1, 37; id. Cas. 5, 3, 14; id. Cist. 1, 1, 92; 104; Hor. S. 2, 5, 6; Ov. F. 5, 455; Liv. 3, 68: Cirtam, Sall. J. 104, 1: Babyloniam, Just. 12, 10, 7; cf. (poet.): his laeti rediere duces loca amoena piorum, Sil. 13, 703.— (κ) With adv. of direction, etc.: huc, illuc, Plaut. Capt. 2, 2, 103; id. Most. 1, 1, 75; id. Rud. 3, 6, 41; id. Am. 1, 3, 29; id. Men. 4, 2, 53 sq.: isto, id. Pers. 4, 3, 43: intro, id. Aul. 2, 2, 31; id. Cas. 3, 5, 61; id. Cist. 4, 2, 37: quo, Hor. S. 2, 3, 261.— (λ) With acc. of distance: ite viam, Vet. Form. ap. Cic. Mur. 12, 26: itque reditque viam, Verg. A. 6, 122.— (μ) Impers. pass.: dum stas, reditum oportuit, Plaut. Pers. 3, 3, 43: ad arbitrum reditur, id. Rud. 4, 3, 79: manerent indutiae, dum ab illo rediri posset, Caes. B. C. 3, 16: ut Romam reditum est, Liv. 3, 5; 8, 11; Nep. Epam. 8.—(ν) With inf.: saepe redit patrios ascendere perdita muros, Verg. Cir. 171: hirundo reditura cibos immittere nidis, Montan. ap. Sen. Ep. 122, 12.—
      2. 2. Of things: astra ad idem, unde profecta sunt, Cic. Rep. 6, 22, 24; cf.: sol in sua signa, Ov. F. 3, 161: totidem redeuntia solis Lumina viderunt, id. M. 14, 423: redeuntis cornua lunae, id. ib. 10, 479: adverso redierunt carbasa vento, id. H. 21, 71: Eurus reditura vela tenebat, id. M. 7, 664: flumen in eandem partem, ex quā venerat, redit, Caes. B. C. 3, 37; cf.: amnes In fontes suos, Ov. M. 7, 200: ille qui in se redit orbis, Quint. 11, 3, 105: redeunt jam gramina campis Arboribusque comae, Hor. C. 4, 7, 1; cf.: arboribus frondes, Ov. F. 3, 237.—
    2. B. Trop., to go or come back, to return: aspersisti aquam, Jam rediit animus, Plaut. Truc. 2, 4, 16; so, animus, id. Merc. 3, 1, 32; Ter. Hec. 3, 2, 12: mens, Ov. M. 14, 519: et mens et rediit verus in ora color, id. A. A. 3, 730: spiritus et vita redit bonis ducibus, Hor. C. 4, 8, 14: suum redit ingenium, Liv. 2, 22: memoria redit, Quint. 11, 2, 7: redit animo ille latus clavus, etc., Plin. Ep. 8, 23, 6: in pristinum statum, Gaes. B. G. 7, 54: in statum antiquum rediit res, Liv. 3, 9; cf.: reditum in vestram dicionem, Liv. 29, 17: cum Alcumenā antiquam in gratiam, Plaut. Am. 5, 2, 12: cum suis inimicissimis in gratiam, Cic. Prov. Cons. 9, 20; id. Fragm. ap. Quint. 9, 3, 41; Caes. B. C. 1, 4; Nep. Alcib. 5, 1; cf.: se numquam cum matre in gratiam redisse, had never been reconciled, i. e. had never been at variance, Cic. Att. 17, 1; and simply in gratiam, Plaut. Am. 3, 2, 59; Ter. Phorm. 5, 8, 40; cf.: in concordiam, Plaut. Am. 3, 3, 7: in amicitiam alicujus, Liv. 25, 16: in fidem alicujus, id. 25, 1: nunc demum in memoriam redeo, I recollect, call to mind, Plaut. Capt. 5, 4, 25; so, in memoriam mortuorum, Cic. Sen. 7, 21; id. Inv. 1, 52, 98; id. Quint. 18, 57; cf.: in memoriam cum aliquo, Ter. Phorm. 5, 3, 19: in corda redeunt tumultus, Claud. B. Get. 216: vere calor redit ossibus, Verg. G. 3, 272: redit agricolis labor actus in orbem, id. ib. 2, 401: rursum ad ingenium redit, he returns to his natural bent, Ter. Ad. 1, 1, 46; so, ad ingenium, id. Hec. 1, 2, 38: ad se atque ad mores suos, Cic. Div. in Caecil. 17, 57: ad se, id. Att. 7, 3, 8; but redire ad se signifies also, to come to one's self, i. e. to recover one's senses, Ter. Ad. 5, 3, 8; cf. id. And. 3, 5, 16; Liv. 1, 41; Hor. Ep. 2, 2, 138; cf.: ex somno vix ad se, Lucr. 4, 1023: donec discussis redeunt erroribus ad se, id. 4, 996: ad sanitatem, Cic. Fam. 12, 10, 1; cf.: reverto: in veram rediit faciem solitumque nitorem, returned to his true form (of Apollo), Ov. M. 4, 231; cf.: in annos Quos egit, rediit, i. e. he resumed his youth, id. ib. 9, 430 (for which: reformatus primos in annos, id. ib. 9, 399): in juvenem, id. ib. 14, 766: in fastos, to go back to them, Hor. Ep. 2, 1, 48: quamvis redeant in aurum Tempora priscum, id. C. 4, 2, 39: in causas malorum, to appear again as the cause of misfortunes, Tac. H. 4, 50: maturos iterum est questa redire dies, Prop. 2, 18 (3, 10), 12; so of times and events which recur periodically: annus, Verg. A. 8, 47; Hor. C. 3, 8, 9; id. S. 2, 2, 83: ne rediret Saeculum Pyrrhae, id. C. 1, 2, 5: Nonae Decembres, id. ib. 3, 18, 10: iterum sollemnia, Prop. 2, 33 (3, 31), 1 al.—Impers. pass.: tum exuto justitio reditum ad munia, Tac. A. 3, 7.—
      1. 2. In partic., in speaking, thinking, or writing.
        1. a. Of the speaker, to go back, return to a former subject, to recur to it: mitte ista, atque ad rem redi, etc., Ter. Ad. 2, 1, 31 sq.: quid si redeo ad illos, id. Heaut. 4, 3, 41: sed de hoc alias: nunc redeo ad augurem, Cic. Lael. 1, 1; so, ad Scipionem, id. ib. 17, 62: ad me, id. ib. 25, 96: ad fabulas, id. ib. 20, 75: ad illa prima, id. ib. 26 fin.: sed ad illum redeo, id. Fin. 2, 22, 73: ad inceptum, Sall. J. 4, 9: illuc, unde abii, redeo, Hor. S. 1, 1, 108; 1, 7, 9; 1, 6, 45: longius evectus sum, sed redeo ad propositum, Quint. 9, 3, 87; cf.: digredi a re et redire ad propositum, id. 9, 2, 4: ab illo impetu ad rationem redit, id. 6, 1, 28 et saep. —Comically: nunc in Epidamnum pedibus redeundum'st mihi, Plaut. Men. prol. 49.—
        2. b. Of the subject: res redit, comes up again, Cic. post Red. in Sen. 11, 27; cf.: redit de integro haec oratio, Ter. Heaut. 5, 3, 8.—
  2. II. (With the idea of ire predominating; cf.: recido, redigo).
      1. 1. To come in as revenue, income; to arise, proceed (cf. provenio): tribus tantis illi minus redit, Plaut. Trin. 2, 4, 129: ut ex eodem semine aliubi cum decimo redeat, aliubi cum quintodecimo, Varr. R. R. 1, 44, 1: possentne fructus pro impensā ac labore redire, id. ib. 1, 2, 8: ex pecore redeunt ter ducena Parmensi, Mart. 4, 37, 5: pecunia publica, quae ex metallis redibat, Nep. Them. 2, 2: ex quā regione quinquaginta talenta quotannis redibant, id. ib. 10, 3: e modio redire sextarios quattuor siliginis, Plin. 18, 9, 20, § 86; 18, 10, 20, § 89 et saep.—
      2. 2. To come to, be brought or reduced to; to arrive at, reach, attain a thing; constr. usually with ad; very rarely with in or an adv. of place: pilis omissis ad gladios redierunt, betook themselves to their swords, Caes. B. C. 3, 93; cf.: ad manus reditur, Auct. B. Afr. 18, 4: Caesar opinione trium legionum dejectus, ad duas redierat, was brought down, reduced, Caes. B. G. 5, 48 init.: collis leniter fastigatus paulatim ad planitiem redibat, sank or sloped down, descended, id. ib. 2, 8: ejus morte ea ad me lege redierunt bona, have descended to me, Ter. And. 4, 5, 4; so, ad hos lege hereditas, id. Hec. 1, 2, 97: quorum (principum) ad arbitrium judiciumque summa omnium rerum consiliorumque redeat, Caes. B. G. 6, 11: summa imperii, rerum ad aliquem, id. B. C. 1, 4; 3, 18; Ter. Phorm. 2, 2, 3: regnum ad aliquem, Plaut. Cas. 2, 5, 28: res ad interregnum, Liv. 1, 22: mihi ad rastros res, Ter. Heaut. 5, 1, 58 (with redigat ad inopiam): ut ad pauca redeam, i. e. to cut the story short, id. Hec. 1, 2, 60; id. Phorm. 4, 3, 43: aut haec bona in tabulas publicas nulla redierunt, aut si redierunt, etc., have not reached, i. e. are not registered upon, Cic. Rosc. Am. 44, 128: Germania in septentrionem ingenti flexu redit, trends towards the north, Tac. G. 35: in eum res rediit jam locum, Ut sit necesse, Ter. Heaut. 2, 3, 118; id. Ad. 2, 4, 9: in nubem Ossa redit, rises to, Val. Fl. 2, 16: Venus, quam penes amantūm summa summarum redit, falls to her lot, pertains to her, Plaut. Truc. 1, 1, 4: quod si eo meae fortunae redeunt, ut, etc., come to that, Ter. Phorm. 1, 4, 24; so, adeo res, id. Heaut. 1, 1, 61; 5, 2, 27; id. Phorm. 1, 3, 1; 1, 2, 5: omnia verba huc redeunt, come to, amount to this, id. Eun. 1, 2, 78; cf.: incommoditas huc omnis, id. And. 3, 3, 35.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

rĕdeundum: gerundive neut nom/voc/acc sg · gerundive masc acc sg · gerundive masc/neut gen pl (poetic)

• rĕdĕō, ĭī (rart īvī Apul. M. 4, 14), ĭtum, īre, intr.,
I. avec valeur du préfixe
  1. 1. revenir : ex provincia Cic. Verr. 1, 1, 16, revenir de sa province ; a foro (de foro Cic. Cæc. 89 ) domum Pl. Aul. 273, revenir du forum chez soi ; a cena Ter. Ad. 26, revenir d'un dîner ; a Cæsare Cic. Q. 2, 6, 6, revenir d'auprès de César, cf. Virg. G. 1, 249 ; Hor. O. 4, 8, 19 ; Ov. M. 1, 588, etc. ; Caria Pl. Curc. 225 ; rure Pl. Merc. 586 ; Ter. Eun. 611 ; opsonatu Pl. Cas. 719, revenir de Carie, de la campagne, de faire les provisions, cf. Ov. M. 1, 698 ; F. 6, 785 || eodem unde redierat proficiscitur Cæs. G. 5, 11, 7, il part pour le même point d'où il était revenu ; cf. Cæs. C. 3, 37, 4 ; Cic. Rep. 6, 24 || Romam Cic. Quinct. 57, revenir à Rome ; in viam Cic. Phil. 12, 7, revenir dans le bon chemin, cf. Ter. Andr. 190 ; ad suos Cæs. G. 7, 20, 1, revenir vers les siens || [pass. impers.] : dum rediri posset Cæs. C. 3, 16, 5, jusqu'à ce qu'on pût revenir ; reditum est Nep. Epam. 8, 1, on revint || [acc. de l'objet intérieur] : redite viam Cic. Mur. 26, refaites le chemin, revenez, cf. Virg. En. 6, 122 || [fig.] redeunt jam gramina campis Hor. O. 4, 7, 1, les prairies reprennent leur verdure, cf. Ov. F. 3, 237 ||
  2. 2. [fig.]
    1. a) in pristinum statum redierant Cæs. G. 7, 54, 4, ils étaient revenus à leur situation première, cf. Liv. 3, 9 ; redire in gratiam cum aliquo Cic. Prov. 20, se réconcilier avec qqn, cf. Cæs. C. 1, 4, 4 ; Nep. Alc. 5, 1 ; in fidem populi Romani Liv. 25, 1, 2, redevenir fidèle au peuple romain ; in memoriam mortuorum Cic. CM 21, se rappeler les morts ; redii mecum in memoriam Ter. Phorm. 802, le souvenir m'est revenu ; ad ingenium Ter. Ad. 71, revenir à son caractère, à son naturel ; ad se atque ad mores suos Cic. Cæcil. 57, reprendre sa nature et son caractère ; ad se Cic. Att. 7, 3, 8, redevenir soi-même [mais Ter. Andr. 622 ; Liv. 1, 41, revenir à soi, reprendre ses esprits] ; ad sanitatem Cic. Fam. 12, 10, 1, revenir à la raison ; in veram faciem Ov. M. 4, 231, reprendre sa vraie figure ; in juvenem Ov. M. 14, 766, redevenir jeune homme ;
    2. b) Cæsar, opinione trium legionum dejectus, ad duas redierat Cæs. G. 5, 48, 1, César déchu de son espoir d'avoir trois légions s'était rabattu sur deux, s'était contenté de deux ; collis leniter fastigatus paulatim ad planitiem redibat Cæs. G. 2, 8, 2, la colline s'étant élevée doucement à la façon d'un toit revenait peu à peu à une surface plane ;
    3. c) [dans un exposé] : nunc redeo ad augurem Cic. Læl. 1, maintenant je reviens à l'augure, cf. Cic. Læl. 62 ; 75 ; 96 ; Fin. 2, 73 ; illuc unde abii redeo Hor. S. 1, 1, 108, je reviens à mon point de départ, cf. Pl. Men. 56 ; Cic. Tusc. 5, 80 ; redeo ad propositum Quint. 9, 3, 87, je reviens à mon propos, à mon objet
  3. 3. venir en retour, revenir comme bénéfice, être comme revenu : Pl. Trin. 530 ; Varro R. 1, 44, 1 ; pecunia quæ ex metallis redibat Nep. Them. 2, 2, l'argent qui était le revenu des mines, que rapportaient les mines.
II. aller à un autre endroit :
  1. 1. passer d'un état à un autre, en venir à : pilis missis ad gladios redierunt Cæs. C. 3, 93, 2, ayant lancé leurs javelots, ils en vinrent aux épées ; res ad interregnum rediit Liv. 1, 22, 1, la situation aboutit à un interrègne ; in eum res rediit jam locum ut Ter. Haut. 359, les choses en sont venues à un point tel que..., cf. Ter. Ad. 273 ; omnia hæc verba huc redeunt Ter. Eun. 158, toutes ces paroles reviennent à ceci
  2. 2. revenir à, échoir à, appartenir à : ad neminem unum summa imperii rediit Cæs. C. 3, 18, 2, le pouvoir suprême ne revint à personne uniquement, cf. Cæs. C. 1, 4, 2 ; G. 6, 11, 3. ➳ arch. redinunt = redeunt Enn. d. Fest. 286 ; P. Fest. 287 || fut. exceptionnel redies, rediet Apul. M. 6, 17 ; Sen. Ben. 1, 2, 3 || formes sync. habituelles redistis, redisset, redisse, etc.