Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (4 entries · 9 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

perdite: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

perditē: adverbial

• per-do, dĭdi, ditum, 3 (old form of the pres. subj. perduim, Plaut. Aul. 4, 6, 6: perduis, id. Am. 2, 2, 215; id. Capt. 3, 5, 70: perduit, id. Ep. 1, 1, 64; id. Poen. 3, 4, 29; but esp. freq., perduint, Plaut. As. 2, 4, 61; id. Aul. 4, 10, 55; id. Curc. 5, 3, 41; id. Cas. 3, 5, 17; id. Most. 3, 1, 138; id. Men. 2, 2, 34; 3, 1, 6; 5, 5, 31; id. Merc. 4, 3, 11; 4, 4, 53; id. Poen. 3, 2, 33; 4, 2, 41; id. Stich. 4, 2, 15; id. Truc. 2, 3, 10; Ter. Heaut. 4, 6, 7; id. Hec. 3, 4, 27; id. Phorm. 1, 2, 73; Cic. Deiot. 7, 21; id. Att. 15, 4, 3.—As the pass. of perdo, only pereo, perditus, perire appear to be in good use.—The only classical example of a pass. form in the pres. is: perditur haec inter misero lux non sine votis, Hor. S. 2, 6, 59 (K. and H. ad loc.), where Lachm., perh. needlessly, reads lux porgitur, the day seems too long for me.—In the pass. perdi, in late Lat.; v. infra), v. a., to make away with; to destroy, ruin; to squander, dissipate, throw away, waste, lose, etc. (class.; syn.: dissipo, perimo, deleo).
  1. I. Lit.: aliquem perditum ire, Plaut. Aul. 4, 10, 5: Juppiter fruges perdidit, Cic. Rosc. Am. 45, 131: funditus civitatem, id. Att. 6, 1, 5: se ipsum penitus, id. Fin. 1, 15, 49: perdere et affligere cives, id. Rosc. Am. 12, 33: perdere et pessundare aliquem, Plaut. Bacch. 3, 3, 3: aliquem capitis, i. e. to charge with a capital offence, id. As. 1, 2, 6; id. Bacch. 3, 3, 86: sumat, consumat, perdat, squander, Ter. Heaut. 3, 1, 56; so, perde et peri, Plaut. Truc. 5, 59: perdere et profundere, to waste, Cic. Fam. 5, 5, 3: perdere tempus, id. de Or. 3, 36, 146: operam, id. Mur. 10, 23; cf.: oleum et operam, id. Fam. 7, 1, 3: Decius amisit vitam: at non perdidit, Auct. Her. 4, 44, 57: cur perdis adulescentem nobis? cur amat? Cur potat? Ter. Ad. 1, 1, 36.—In execrations (very common): di (deaeque omnes) te perduint, may the gods destroy you! See the passages with perduint cited init.—Pass. (late Lat.): verbis perderis ipse tuis, Prosp. Epigr.: impii de terrā perdentur, Vulg. Prov. 2, 22: quasi sterquilinium in fine perdetur, id. Job, 20, 7.—
  2. II. Transf., in gen., to lose utterly or irrecoverably: eos (liberos), Cic. Fam. 5, 16, 3: omnes fructus industriae et fortunae, id. ib. 4, 6, 2: litem, to lose one's cause, id. de Or. 1, 36, 167: libertatem, id. Rab. Post. 9, 24: dextram manum, Plin. 7, 28, 29, § 104: memoriam, Cic. Sen. 7, 21: causam, id. Rosc. Com. 4, 11: spem, Plaut. Rud. 1, 4, 3: vitam, Mart. Spect. 13, 2: perii hercle! nomen perdidi, i. e. I have quite forgotten the name, Ter. Phorm. 2, 3, 39.—Pass. (late Lat.): si principis vita perditur, Amm. 14, 5, 4; Hor. S. 2, 6, 59 (v. supra).—Of loss at play: ne perdiderit, non cessat perdere lusor, Ov. A. A. 1, 451; Juv. 1, 93.—Hence, perdĭtus, a, um, P. a., lost, i. e.,
    1. A. Hopeless, desperate, ruined, past recovery (class.; syn. profligatus): perditus sum, i. q. perii, I am lost! Plaut. Bacch. 5, 1, 6; id. Rud. 5, 1, 3: per fortunas vide, ne puerum perditum perdamus, Cic. Fam. 14, 1, 5: perditus aere alieno, id. Phil. 2, 32, 78: lacrimis ac maerore perditus, id. Mur. 40, 86: tu omnium mortalium perditissime, Cic. Verr. 2, 3, 26, § 64: rebus omnibus perditis, id. Caecin. 31, 90: senatoria judicia, Cic. Verr. 1, 3, 8: valetudo, id. Tusc. 5, 10, 29.—
      1. 2. In partic., desperately in love; lost, ruined by love (poet.): amore haec perdita est, Plaut. Cist. 1, 2, 13: in puellā, Prop. 1, 13, 7: amor, Cat. 89, 2.—
    2. B. Lost in a moral sense, abandoned, corrupt, profligate, flagitious, incorrigible: adulescens perditus ac dissolutus, Cic. Tusc. 4, 25, 55: homo contaminatus, perditus, flagitiosus, Cic. Verr. 2, 3, 58, § 134: abjecti homines et perditi, id. Mil. 18, 47; id. Cat. 1, 6, 9: homo perditā nequitiā, id. Clu. 13, 36: perdita atque dissoluta consilia, id. Agr. 2, 20, 55: luxuriae ac lasciviae perditae, Suet. Calig. 25: nihil fieri potest miserius, nihil perditius, nihil foedius, Cic. Att. 8, 11, 4; id. Q. Fr. 3, 9, 1; Cat. 42, 13.—Hence, sup.: omnium mortalium perditissimus, Cic. Verr. 2, 3, 26, § 65; Just. 21, 5, 5.—Adv.: perdĭtē.
      1. 1. In an abandoned manner, incorrigibly: se gerere, Cic. Att. 9, 2, A, 2.—
      2. 2. Desperately, excessively: amare, Ter. Phorm. 1, 2, 32: conari, Quint. 2, 12, 5.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
perdĭtē Copy link
• perdĭtē (perditus), en homme perdu, d'une manière infâme : Cic. Att. 9, 2 a, 2 || éperdument, démesurément : Ter. Phorm. 82 ; Haut. 97 ; Quint. 2, 12, 5.
ⓘ

perdite: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

perditē: adverbial

• perdō, dĭdī, dĭtum, ĕre, tr.,
1. détruire, ruiner, anéantir : Juppiter fruges perdidit Cic. Amer. 131, Jupiter a détruit les moissons || perdre, employer inutilement : tempus, operam Cic. de Or. 3, 146 ; Mur. 23, perdre son temps, sa peine || perdre au moral, corrompre : Pl. Bacch. 407 || causer la perte, la ruine, le malheur : Cic. Fin. 1, 49 ; [formule d'exécration] di te perduint ! Cic. Dej. 21, que les dieux causent ta perte ! maudis sois-tu !
2. faire une perte [irréparable, définitive] : liberos Cic. Fam. 5, 16, 3, perdre ses enfants ; memoriam Cic. CM 21, perdre la mémoire ; quicquid illis placuerat, perdendum erat Cic. Verr. 2, 4, 31, tout objet qui leur avait plu, était nécessairement perdu [c'en était fait] || [en part.] perdre au jeu : Cic. Phil. 2, 56. ➳ anc. forme du subj. perduim, is, it, int Pl. Aul. 664 ; Amph. 845 ; Cic. Att. 15, 4, 3 || perire sert de passif ; en dehors de perditus, un seul ex. de passif, perditur Hor. S. 2, 6, 59.