Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 6 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

făcĭnus: neut nom/voc/acc sg

• făcĭnus, ŏris, n. [facio], a deed, act, action (class., most freq. in the special signif.).
  1. I. In gen. (syn.: factum, res gestae): Atridae duo fratres cluent fecisse facinus maximum, Cum Priami patriam Pergamum ... subegerunt, Plaut. Bacch. 4, 9, 1; 4, 4, 2; id. Trin. 1, 1, 2: tuum nefarium facinus pejore facinore operire, Cato ap. Gell. 13, 24, 12: nefario facinore admisso, Caes. B. G. 7, 38, 8: magnum et memorabile, Ter. Heaut. 2, 3, 73: praeclarissimum, Auct. Her. 4, 55, 68: hic pulcherrimum facinus adivi, Ter. Phorm. 5, 6, 30: pulcherrimum, Cic. Rab. Perd. 6, 19: rectissimum, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 17 fin.: quantum, Poët. ap. Cic. Fam. 2, 9, 2: rarum, Tac. A. 3, 21: suasit amor facinus, Ov. M. 8, 90 al.—In plur.: inaudita et singularia facinora sceleris, audaciae, perfidiae, etc., Cic. Verr. 2, 5, 72, § 189: mirabilia facinora, id. Phil. 2, 42, 109: ingenii egregia facinora, Sall. J. 2, 2. —
    1. B. Transf. in Plautus for thing: nimis mirum est facinus, quomodo haec hinc potuerit transire! Plaut. Mil. 2, 4, 24: quod facinus video? etc., id. Rud. 1, 2, 73.—
  2. II. In partic., a bad deed, misdeed, outrage, villainy, crime (syn.: culpa, peccatum, delictum, flagitium, scelus, crimen, etc.): facinus est vincire civem Romanum, scelus verberare, prope parricidium necare: quid dicam in crucem tollere? Cic. Verr. 2, 5, 66, § 170; cf.: scelus et facinus, id. Mil. 16, 43: ad vim, facinus caedemque delecti, id. Agr. 2, 28, 77: nec in facinore, nec in libidine, id. Mil. 27, 73: nihil facinoris, nihil flagitii praetermittere, Liv. 39, 13, 10: ne facinus facere, Cic. Fin. 2, 29, 95: jacere humi ad facinus obeundum, id. Cat. 1, 10, 26: committere, id. Fam. 3, 10, 2; Caes. B. C. 3, 60, 4: in se admittere, id. B. G. 3, 9, 3; cf. id. ib. 6, 13, 5: patrare, Sall. C. 18, 8: ad omne facinus impellere aliquem, Cic. Fragm. ap. Non. 424, 31 (Rep. 6, 1 ed. Mos.): crimen facinusque libidinis, Juv. 6, 294: transi gymnasia atque audi facinus majoris abollae, i. e. of a teacher, id. 3, 115 al.—Esp. in exclamations: O facinus indignum, Plaut. Men. 5, 7, 15; Ter. Ad. 2, 1, 19: O indignum facinus, id. Eun. 1, 1, 25; cf. Quint. 5, 12, 12; Cic. Att. 2, 13 init.—In plur.: furiae vindices facinorum et sceleris, Cic. N. D. 3, 18, 66: homo flagitiis atque facinoribus coopertus, Sall. C. 23, 1: talia facinora impune suscepisse, id. J. 31, 9.—
    1. B. Transf., concr. (poet.), an instrument of villainy, said of the poisoned cup: facinusque excussit ab ore, Ov. M. 7, 423.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

făcĭnus: neut nom/voc/acc sg

• făcĭnus, ŏris, n. (facio),
1. action, acte, fait [en gén.] : Pl. Bacch. 925 ; nefarium Cæs. G. 7, 38, 8 ; pulcherrimum Cic. Rab. perd. 19, acte criminel, admirable, cf. Phil. 2, 109 ; facinora sceleris, audaciæ, perfidiæ, Cic. Verr. 2, 5, 189, actes de scélératesse, d'audace, de perfidie || [d. Pl. = chose] : mirum est facinus... Pl. Mil. 377, c'est une chose étonnante
2. [surtout en mauv. part] forfait, crime, attentat : Cic. Verr. 2, 5, 170 ; Mil. 43 ; 73 || facinus facere Cic. Fin. 2, 95 ; obire Cic. Cat. 1, 26 ; committere Cic. Cæl. 56 ; Fam. 3, 10, 2 ; admittere Cæs. G. 6, 13, 5 ; patrare Sall. C. 18, 8, commettre un crime || [poét.] = instrument du crime : Ov. M. 7, 423, coupe empoisonnée.