Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 4 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

exsĭlientis | ne: pres part masc/fem/neut gen sg

exsĭlientīs | ne: pres part masc/fem acc pl

• ex-sĭlĭo or exĭlĭo, ĭlŭi (exilivit, Poet. ap. Fest. p. 206 M.; v. Rib. Com. Fragm. p. 118; Sen. N. Q. 2, 49, 3:
  1. I. exsilii, id. Const. Sap. 4, 1; id. N. Q. 1, 14, 4; Stat. Th. 9, 353), 4, v. n. [salio], to spring out, spring or bound forth, to spring or leap up, to start up (freq. and class.): puer citus e cunis exilit, Plaut. Am. 5, 1, 63: properans de sella exsiluit, Cic. Verr. 2, 2, 30, § 75: domo levis exsilit, Hor. S. 2, 6, 98: stratis, Ov. M. 5, 35: gremio, id. ib. 10, 410: ut continuo exiliatis, Plaut. Most. 5, 1, 17: impetu perturbatus exsiluisti, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 165; cf.: exsilui gaudio, I leaped for joy, Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 16, 1: protinus exsilui, Ov. H. 6, 27 et saep.: foras, Plaut. Cas. 3, 5, 8: ad te exsilui, I sprang to you, Ter. Heaut. 4, 1, 44: (anguis) exsilit in siccum, Verg. G. 3, 433: in obvia arma, Stat. Th. 9, 111: exiluit partus de vulnere matris, Mart. Spect. 12, 3.—
  2. II. Of inanimate subjects: Cicero noster, a quo Romana eloquentia exsiluit, took its rise, Sen. Ep. 40, 11: et magno imperatori cor exsiluit, with eager expectation, id. de Ira, 2, 3, 3: tum quoque lumen Exsilit, Lucr. 6, 163; cf. Ov. M. 6, 696: plus ut parte foras emergant exsiliantque (aquae), Lucr. 2, 200: crinis, Stat. Ach. 1, 522: exsiluere oculi, started out, Ov. M. 12, 252: exsiluere loco silvae, id. ib. 12, 406 et saep.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

exsĭlientis | ne: pres part masc/fem/neut gen sg

exsĭlientīs | ne: pres part masc/fem acc pl

• exsĭlĭō ou exĭlĭō, (s)ilŭī, (s)ultum, īre, intr. (ex, salio),
1. sauter hors, s'élancer hors, bondir : de sella exsiluit Cic. Verr. 2, 2, 75, il bondit de son siège ; e cunis Pl. Amph. 1115, sauter à bas du berceau ; exsilire stratis Ov. M. 5, 35, sauter à bas du lit ; exsiluisti Cic. Verr. 2, 5, 165, tu t'es levé d'un bond ; exsilui gaudio Cic. Att. 16, 16, 1, j'ai sauté en l'air de joie ; exsiluere oculi Ov. M. 12, 252, ses yeux sortirent de leur orbite
2. s'élancer, s'élever : ad te exsilui Ter. Haut. 657, j'ai bondi vers toi ; arbos exsilit ad cælum Virg. G. 2, 81, l'arbre s'élance vers le ciel ; Cicero, a quo Romana eloquentia exsiluit Sen. Ep. 40, 11, Cicéron, grâce à qui (avec qui) l'éloquence romaine a pris l'essor. ➳ pf. exsilivi Sen. Nat. 2, 49, 3 ; exsilii Sen. Const. 4, 1 ; Nat. 1, 14, 4.