Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 6 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

contĭcēscī: pres inf pass

• contĭcesco (contĭcisco, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56; Arn. 5 init.), tĭcŭi, 3, v. inch., to become still, to cease speaking or sounding (class. in prose and poetry).
  1. I. Lit.: sed conticiscam: nam audio aperiri foris, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56: ad quod ille quidem conticescit, sed sermonem suscipit Polus, Quint. 2, 15, 28: ad hos casus, i. e. in such cases, id. 6, 1, 42: conscientiā convictus repente conticuit, Cic. Cat. 3, 5, 10: consedit ille; conticui, id. Har. Resp. 4, 7: conticuere omnes, Verg. A. 2, 1; Ov. M. 6, 293; 10, 430.—
    1. B. To keep silence, not to speak (very rare): paulisper alter, alterius conspectu, conticuere, Liv. 30, 30, 2 Weissenb. ad loc.—Poet. with acc.: tantum nefas conticuit, Val. Fl. 3, 302.—
  2. II. Transf., of things: numquam de vobis (hominum) gratissimus sermo conticescet, Cic. Phil. 14, 12, 33: nec ulla umquam aetas de tuis laudibus conticescet, id. Marc. 3, 9: conticuit lyra, * Hor. Ep. 1, 18, 43: tubae, Mart. 7, 80: conticuere undae, Ov. M. 5, 574.—
  3. III. Trop., to become still or quiet, come to rest, cease, decline, stop, abate (syn. obmutesco): cum obmutuisset senatus, judicia conticuissent, etc., Cic. Pis. 12, 26: ut tum conticisceret illa lamentatio et gemitus urbis, id. Red. Sen. 7, 17: artes nostrae, id. Mur. 10, 22; cf.: studium, id. Brut. 94, 324: litterae forenses et senatoriae, id. Off. 2, 1, 3: actiones tribuniciae, Liv. 4, 1, 5: tumultus, id. 2, 55, 10; 22, 55, 8: furor, id. 2, 29, 11.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

contĭcēscī: pres inf pass

• contĭcēscō ou contĭcīscō, tĭcŭī, ĕre,
1. intr., se taire [cesser de parler] : repente conticuit Cic. Cat. 3, 10, brusquement il se tut ; nunquam de vobis gratissimus sermo conticescet Cic. Phil. 14, 33, jamais on ne cessera de parler de vous avec reconnaissance || [fig.] devenir muet, cesser : Cic. Pis. 26 ; Br. 324
2. tr., taire, cacher [décad.] : Arn. 5, 2 ; Ps. Cypr. De Jud. incr. 8.