dī-do Copy link Outline I. Lit.II. Trop. ⓘDīdō: fem nom/voc/dat/acc/abl sg • dī-do (also written disdo; v. the foll.), didĭdi, didĭtum, 3, v. a., to give out, spread abroad, disseminate, distribute (anteclass. and poet.; esp. in Lucr.; once in Tac.). I. Lit.: numquam ego argentum ... disdidi, Cato ap. Fronto Ep. ad Anton. 1, 2, p. 150: in venas cibum, Lucr. 2, 1136; 4, 956; 6, 947; cf. id. 3, 703; 4, 633: omne per caules palati, id. 4, 623; cf. id. 3, 246; 5, 269; 6, 1166.—Absol.: dide, disice, Caecil. ap. Cic. Cael. 16, 37 (Com. Frag. v. 239 Rib.).— II. Trop.: dum munia didit (sc. servis), Hor. S. 2, 2, 67: per magnas didita gentes Solatia vitae, Lucr. 5, 20; cf.: rumor per agmina Trojana, Verg. A. 7, 144: tua terris didita fama, id. ib. 8, 132; cf.: fama in populos, Sil. 1, 186: fama per provincias, Tac. A. 11, 1.
Dīdō Copy link ⓘDīdō: fem nom/voc/dat/acc/abl sg • Dīdō, ūs and ōnis, f., Διδώ, the celebrated foundress of Carthage, daughter of the Tyrian king Belus, wife of Sichaeus, and sister of Pygmalion; called also Elisa or Elissa.—Nom. Dido, Verg. A. 1, 299; 340; 360 et saep.; Ov. Am. 2, 18, 25; id. F. 3, 545; 640.—Gen. Dīdōnis, Just. 11, 10, 13; Aug. Conf. 1, 13; Macr. Sat. 4, 3, 6 al.: Dīdūs, Cornutus ap. Charis. p. 102 P.—Dat. Dīdō, Macr. Sat. 5, 2, 14 (dub. al. Didoni): Dīdōni, Tert. Anim. 33.—Acc. Dīdō, Verg. A. 4, 383; Ov. H. 7, 7; 133 (in both passages several MSS. read Didon); Vell. 1, 6, 2: Didonem, Treb. Pol. Trig. Tyr. 27, 1; August. Conf. 1, 13: Dīdūn, Atteius ap. Charis. l. l.—Abl. Dīdōne, Enn. ap. Prisc. p. 685 P.; Serv. Verg. A. 1, 223 (cf. Neue Formenl. 1, 352).
dīdō Copy link ⓘDīdō: fem nom/voc/dat/acc/abl sg • 1 dīdō, dīdĭdī, dīdĭtum, ĕre (dis, do), tr., distribuer, répandre : nec facile in venas cibus omnis diditur Lucr. 2, 1136, les aliments ont peine à se distribuer dans toutes les veines ; dide, disjice Cæcil. d. Cic. Cæl. 37, prodigue, gaspille ; fama didita terris Virg. En. 8, 132, renommée répandue par toute la terre, cf. Tac. Ann. 11, 1 ; munia servis didere Hor. S. 2, 2, 67, distribuer des tâches aux esclaves. ➳ inf. pass. didier Pl. Merc. 58 || pf. disdidi Cato Orat. 2, l. 17.
Dīdō Copy link ⓘDīdō: fem nom/voc/dat/acc/abl sg • 2 Dīdō, ūs et ōnis, f. (Διδώ), Didon [épouse de Sichée, fonda Carthage] : Virg. En. 1, 299, etc. || gén. us Cornutus d. Char. 127, 21 ; ōnis Just. 11, 10, 13 ; Aug. Conf. 1, 13 ; Macr. Sat. 4, 3, 6 ; acc. Dido Virg. En. 4, 383.